Wyjazd nie musi oznaczać przerwy w ciągłym monitorowaniu glukozy. Osoba korzystająca z CGM może obserwować wyniki podczas podróży samochodem, pociągiem czy samolotem, pod warunkiem że wcześniej przygotuje urządzenia potrzebne do działania systemu. Podróż z sensorem CGM wymaga uwzględnienia czasu pracy aktualnego sensora, zapasu nowych urządzeń, warunków ich przechowywania, sprawności telefonu oraz zasad obowiązujących podczas kontroli bezpieczeństwa na lotnisku. Znaczenie ma również dostęp do alternatywnej metody pomiaru glukozy na wypadek braku bieżącego odczytu z sensora.
CGM monitoruje glukozę przez całą dobę i pokazuje nie tylko pojedynczą wartość, lecz także kierunek jej zmian oraz historię wyników. Podczas wyjazdu takie informacje mogą być szczególnie przydatne. Zmiana godzin posiłków, długa jazda, aktywność fizyczna, inny sposób żywienia, stres, wysoka temperatura czy przekraczanie stref czasowych mogą sprawić, że przebieg glikemii będzie różnił się od obserwowanego w zwykłym rytmie dnia.
Sam sensor nie jest jednak całym systemem. Do prawidłowego korzystania z CGM potrzebne jest także urządzenie wyświetlające dane, którym w wielu systemach jest kompatybilny smartfon z właściwą aplikacją. Dlatego przygotowanie do podróży powinno dotyczyć zarówno sprzętu medycznego, jak i telefonu.
W przypadku systemu iCan użytkownik otrzymuje odczyty automatycznie za pośrednictwem Bluetooth. Sensor przekazuje nową wartość co 3 minuty, dzięki czemu w ciągu doby może powstać nawet 480 pomiarów. Nie trzeba każdorazowo skanować urządzenia telefonem.
Sensor iCan działa maksymalnie przez 15 dni, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić, kiedy dokładnie zakończy się bieżąca sesja. Jeżeli termin przypada w trakcie podróży, użytkownik powinien mieć możliwość rozpoczęcia kolejnej.
Nie warto liczyć wyłącznie na zakup nowego sensora w miejscu pobytu. Dostępność konkretnego modelu może różnić się między miastami i krajami, a podczas krótkiego wyjazdu nawet jednodniowe opóźnienie może oznaczać dłuższą przerwę w monitorowaniu.
Planowanie podróży z CGM polega więc przede wszystkim na przeniesieniu codziennego systemu kontroli glukozy poza dom i przygotowaniu się na sytuacje, które w zwykłych warunkach można rozwiązać znacznie łatwiej.
Jak przygotować sensory CGM i pozostały sprzęt przed podróżą?
Przygotowania najlepiej rozpocząć od sprawdzenia czasu pozostałego do końca aktualnej sesji.
Jeżeli sensor został założony kilka dni wcześniej i cały wyjazd mieści się w jego przewidzianym okresie użytkowania, prawdopodobnie nie będzie potrzebna planowa wymiana. Mimo to zapasowe urządzenie może okazać się przydatne w razie przypadkowego zerwania, odklejenia albo wcześniejszego zakończenia sesji.
Przy dłuższej podróży sytuacja wygląda inaczej.
Jeżeli wyjazd trwa dłużej niż pozostały czas pracy sensora, kolejne urządzenie trzeba przygotować jeszcze przed opuszczeniem domu. Przy podróży obejmującej kilka kolejnych okresów użytkowania należy uwzględnić odpowiednią liczbę sensorów.
Nie istnieje jedna liczba zapasowych urządzeń właściwa dla każdego wyjazdu. Inaczej wygląda weekend poza domem, inaczej dwutygodniowy urlop, a jeszcze inaczej kilkumiesięczny pobyt za granicą.
Przy obliczaniu zapasu warto uwzględnić nie tylko planowany czas podróży, ale także możliwość nieprzewidzianego zakończenia sesji.
Sensor jest niewielkim urządzeniem noszonym bezpośrednio na skórze. Może zostać przypadkowo zahaczony ręcznikiem, ubraniem, paskiem plecaka czy elementem wyposażenia. Intensywne pocenie, wielokrotne kąpiele albo częste pływanie mogą z kolei wpływać na stan plastra.
Zapasowy sensor daje możliwość wznowienia monitorowania bez konieczności poszukiwania konkretnego produktu w obcym miejscu.
Nie oznacza to jednak, że trzeba zabierać przypadkowo dużą liczbę urządzeń. Zapas należy dopasować do długości wyjazdu, przewidywanych wymian i indywidualnej sytuacji.
Przed spakowaniem każdego sensora warto sprawdzić termin ważności i stan opakowania.
Urządzenie powinno pozostać zabezpieczone aż do chwili aplikacji. Nie warto wyjmować aplikatora z oryginalnego opakowania tylko po to, aby zajmował mniej miejsca w bagażu.
Znaczenie mają również warunki przechowywania sensora CGM.
W przypadku iCan producent wskazuje zakres temperatury przechowywania wynoszący od 2°C do 30°C. Podczas podróży trzeba więc unikać sytuacji, w których zapas przez wiele godzin pozostaje w bardzo nagrzanym samochodzie, przy źródle ciepła albo w warunkach silnego mrozu.
Samochód zaparkowany latem na słońcu może nagrzewać się znacznie bardziej niż otoczenie. Bagaż pozostawiony w takim miejscu nie zapewnia warunków porównywalnych z przechowywaniem urządzenia w pomieszczeniu.
Podobnej uwagi wymagają podróże zimowe.
Nie należy zakładać, że każde miejsce w bagażu utrzymuje temperaturę bezpieczną dla sprzętu medycznego.
W podróży samolotem zapasowe sensory najlepiej mieć pod kontrolą i uwzględnić wymagania producenta dotyczące zarówno temperatury, jak i kontroli bezpieczeństwa. Sprzęt medyczny nie powinien trafiać przypadkowo do miejsca, w którym użytkownik nie ma możliwości właściwego postępowania z nim podczas odprawy.
Warto spakować również materiały potrzebne do kolejnej aplikacji. Jeśli sensor zakończy pracę w hotelu albo podczas kilkudniowego pobytu poza domem, użytkownik powinien móc prawidłowo przygotować skórę i rozpocząć następną sesję.
W przypadku iCan przed aplikacją należy umyć ręce, przygotować zatwierdzone miejsce na skórze, oczyścić je zgodnie z instrukcją i zaczekać do całkowitego wyschnięcia.
Trzeba też pamiętać o 120-minutowym okresie rozgrzewania nowego sensora iCan. Jeżeli aktualna sesja zakończy się podczas podróży, kolejne urządzenie nie zacznie natychmiast prezentować standardowych bieżących wyników.
Dwugodzinną przerwę warto przewidzieć.
Nie jest dobrym momentem na planową zmianę sensora chwila, w której użytkownik właśnie wchodzi na pokład samolotu, rozpoczyna wielogodzinną jazdę albo znajduje się w sytuacji utrudniającej spokojną aplikację.
Jeżeli termin zakończenia sesji można przewidzieć, warto wcześniej sprawdzić, jak wpisuje się on w harmonogram podróży.
Podstawowe wyposażenie nie powinno ograniczać się wyłącznie do CGM.
Glukometr może pełnić rolę niezależnej metody sprawdzenia poziomu glukozy, gdy sensor nie podaje bieżącego wyniku, znajduje się w fazie rozgrzewania, pojawia się problem techniczny albo wskazanie nie odpowiada samopoczuciu użytkownika.
Osoba korzystająca z insulinoterapii lub innych leków powinna również przygotować zapas zgodnie ze swoim planem leczenia oraz zasadami przechowywania konkretnych preparatów.
CGM nie zastępuje leków, a sensor nie jest jedynym elementem wyposażenia potrzebnego podczas podróży z cukrzycą.
Warto także rozważyć dodatkowe mocowanie sensora, jeśli wyjazd będzie wiązał się z częstym pływaniem, intensywnym wysiłkiem lub innymi aktywnościami zwiększającymi ryzyko zahaczenia urządzenia.
Plaster zabezpieczający może wspierać mocowanie sensora, o ile nadaje się do danego systemu i użytkownik stosuje go zgodnie z zasadami producenta.
Nie zwiększa jednak dopuszczalnej głębokości zanurzenia ani czasu przebywania urządzenia pod wodą.
Podróż na plażę, basen czy do hotelu ze strefą wellness wymaga więc sprawdzenia parametrów wodoodporności konkretnego modelu.
Nie można zakładać, że wszystkie systemy CGM mają identyczne ograniczenia.
Sensor CGM w samolocie i telefon podczas podróży – o czym pamiętać?
Podróż lotnicza wymaga dodatkowego przygotowania ze względu na kontrolę bezpieczeństwa.
Zasady należy sprawdzać dla konkretnego systemu CGM, ponieważ różne modele mogą mieć różne zalecenia dotyczące urządzeń stosowanych podczas kontroli lotniskowej. Informacji dotyczących jednego sensora nie należy automatycznie przenosić na urządzenie innego producenta, a nawet na inny model tej samej marki.
W przypadku iCan producent dopuszcza podróż samolotem z założonym systemem, ale wskazuje konkretne zasady przechodzenia przez kontrolę bezpieczeństwa.
Dla systemu iCan i3 jako dopuszczalne metody wskazano ręczną kontrolę detektorem, kontrolę osobistą, oględziny oraz przejście przez standardową bramkę wykrywającą metal.
Jednocześnie instrukcja iCan i3 zaleca unikanie skanerów całego ciała wykorzystujących zaawansowane technologie obrazowania oraz nieumieszczanie elementów CGM w urządzeniach rentgenowskich przeznaczonych do kontroli bagażu.
Dlatego przed rozpoczęciem kontroli warto poinformować pracownika lotniska o noszonym sensorze.
Nie należy zdejmować urządzenia tylko dlatego, że trzeba przejść odprawę. Sensor znajduje się częściowo pod skórą i jego usunięcie kończy możliwość dalszego użytkowania tego egzemplarza.
Jeżeli procedura kontroli budzi wątpliwości, należy poprosić personel o sposób postępowania zgodny z instrukcją używanego CGM.
To ważne także w przypadku zapasowych sensorów znajdujących się w bagażu.
Nie wystarczy pamiętać o urządzeniu noszonym na ciele. Dodatkowe elementy systemu również trzeba chronić zgodnie z wymaganiami producenta.
Warto przechowywać je razem, w łatwo dostępnej części bagażu, zamiast umieszczać pomiędzy przypadkowymi przedmiotami.
Dzięki temu można szybko wyjaśnić pracownikowi kontroli, że jest to sprzęt medyczny przeznaczony do monitorowania glukozy.
Przed lotem warto również sprawdzić aktualne zasady konkretnego lotniska i przewoźnika. Procedury organizacyjne mogą różnić się między krajami, dlatego dobrze mieć czas na wyjaśnienie sytuacji zamiast pojawiać się przy kontroli w ostatniej chwili.
Przydatne może być również posiadanie dokumentu potwierdzającego korzystanie ze sprzętu medycznego, szczególnie podczas podróży międzynarodowej.
Po wejściu do samolotu pojawia się kwestia telefonu.
Smartfon używany do CGM pełni inną funkcję niż zwykłe urządzenie do rozmów czy przeglądania internetu. Aplikacja odbiera dane z sensora przez Bluetooth, dlatego wyłączenie wszystkich funkcji bezprzewodowych może przerwać bieżącą komunikację.
W przypadku iCan podczas lotu producent wskazuje możliwość włączenia trybu samolotowego przy jednoczesnym pozostawieniu aktywnego Bluetooth.
Telefon może więc znajdować się w trybie samolotowym z włączonym Bluetooth, o ile pozwalają na to zasady przewoźnika i polecenia załogi.
Internet mobilny nie jest tym samym co połączenie sensora z telefonem.
Bieżąca transmisja pomiędzy iCan a smartfonem wykorzystuje Bluetooth. Brak internetu nie musi zatem oznaczać automatycznej utraty lokalnych odczytów CGM.
Inaczej wygląda sytuacja z funkcjami korzystającymi z sieci, takimi jak część usług synchronizacji czy zdalnego udostępniania danych. Udostępnianie wyników osobie znajdującej się w innym miejscu może wymagać dostępu do internetu, nawet jeśli sam telefon nadal odbiera pomiary bezpośrednio z sensora.
Ma to znaczenie szczególnie w przypadku dzieci, osób starszych oraz użytkowników, których wyniki obserwuje opiekun.
W iCan funkcja zdalnego udostępniania pozwala przekazywać dane wybranym osobom. Podczas lotu lub pobytu w miejscu bez internetu obserwator może jednak nie otrzymywać informacji w taki sam sposób jak przy stabilnym połączeniu sieciowym.
Trzeba więc odróżniać lokalne działanie CGM od zdalnego przesyłania danych.
Telefon warto przygotować jeszcze przed wyjazdem.
Pierwszym krokiem jest sprawdzenie kompatybilności.
Nie wystarczy wiedzieć, że smartfon ma system Android albo iOS. Producent testuje konkretne modele i wersje systemów operacyjnych. Przed podróżą warto sprawdzić, czy używany telefon nadal znajduje się wśród urządzeń obsługiwanych przez aplikację.
W przypadku iCan obecnie testowany zakres systemów sięga od iOS 12.0.0 do iOS 18.2.0 oraz od Androida 6.0.0 do Androida 15, jednak samo spełnienie minimalnej wersji systemu nie daje automatycznie pewności zgodności każdego modelu telefonu.
Znaczenie ma konkretna konfiguracja sprzętowa.
Nie warto również instalować nieprzetestowanej dużej aktualizacji systemu tuż przed podróżą. Jeśli obecna konfiguracja działa stabilnie, nagła zmiana oprogramowania przed wyjazdem może stworzyć niepotrzebne ryzyko problemów z aplikacją.
Kolejną kwestią jest zasilanie.
Smartfon pełniący funkcję odbiornika CGM powinien mieć wystarczająco naładowaną baterię. Wielogodzinna podróż może szybko ujawnić problem, który w domu łatwo rozwiązać przez podłączenie ładowarki.
Ładowarka i źródło awaryjnego zasilania telefonu są praktycznymi elementami wyposażenia osoby korzystającej z CGM.
Jeżeli użytkownik zabiera powerbank, powinien przestrzegać aktualnych zasad przewoźnika dotyczących przewożenia akumulatorów.
Warto również sprawdzić ustawienia oszczędzania energii.
Agresywne ograniczanie aplikacji działających w tle może utrudniać odbieranie danych lub powiadomień. Podczas podróży naturalną reakcją na niski poziom baterii bywa włączenie maksymalnego oszczędzania energii, ale w telefonie współpracującym z CGM trzeba brać pod uwagę wpływ takich ustawień na aplikację.
Bluetooth powinien pozostać aktywny wtedy, gdy jest potrzebny do komunikacji z sensorem.
W iCan maksymalna deklarowana odległość transmisji pomiędzy sensorem a telefonem wynosi około 6 metrów bez przeszkód. W praktyce ściany, konstrukcja pojazdu, bagaż czy inne przeszkody mogą wpływać na jakość połączenia.
Podczas podróży łatwo zostawić telefon w innym miejscu niż zwykle.
Na lotnisku może trafić do pojemnika podczas kontroli, w pociągu pozostać na siedzeniu, a w hotelu leżeć w drugim pomieszczeniu. Krótkotrwała utrata łączności nie musi oznaczać awarii sensora, ale w tym czasie użytkownik może nie otrzymywać bieżących komunikatów.
Brak telefonu w pobliżu oznacza również brak możliwości natychmiastowego zobaczenia aktualnego wyniku w aplikacji.
Jeżeli system przez pewien czas nie przesyła danych, nie należy traktować ostatniej wartości widocznej na ekranie jako aktualnego wyniku. Trzeba zwrócić uwagę na godzinę odczytu oraz stan połączenia.
Przed wyjazdem warto też zapamiętać dane logowania do aplikacji.
Nie oznacza to zapisywania hasła na przypadkowej kartce przechowywanej razem z telefonem. Chodzi o możliwość odzyskania dostępu, gdy smartfon ulegnie awarii lub trzeba będzie skorzystać z urządzenia zastępczego.
W systemie iCan sensor wiąże się z kontem użytkownika, dlatego przy zmianie telefonu należy zalogować się na właściwe konto. Nie należy zakładać nowego profilu wyłącznie dlatego, że zmienił się smartfon.
System nie przewiduje równoczesnego zalogowania tego samego konta na dwóch telefonach jako dwóch niezależnych odbiornikach.
Dlatego pomysł zabrania drugiego smartfona jako jednocześnie działającej kopii podstawowego telefonu wymaga ostrożności. Telefon zapasowy może być przydatny, ale sposób przełączenia należy przeprowadzać zgodnie z zasadami systemu.
Jak zaplanować podróż z CGM, aby ograniczyć przerwy w monitorowaniu?
Dobre przygotowanie zaczyna się jeszcze przed pakowaniem.
Warto najpierw sprawdzić datę zakończenia aktualnej sesji sensora i porównać ją z terminem powrotu. To pozwala ustalić, czy podczas wyjazdu przypadnie planowa wymiana.
Jeżeli tak, należy uwzględnić nie tylko nowe urządzenie, ale również czas jego uruchomienia.
W iCan sensor działa maksymalnie 15 dni, a po założeniu kolejnego potrzebuje 120 minut rozgrzewania. Jeśli wymiana przypadnie podczas wyjazdu, najlepiej wybrać moment, w którym można spokojnie przygotować skórę i pozostawić telefon w pobliżu.
Warto również zastanowić się nad charakterem podróży.
Wyjazd do dużego miasta w Polsce stwarza inne warunki niż kilkutygodniowa wyprawa w miejsce oddalone od sklepów, aptek i placówek medycznych. Im trudniejszy dostęp do sprzętu zastępczego, tym większego znaczenia nabiera dobrze zaplanowany zapas.
Zapas CGM powinien wynikać z długości podróży, czasu pracy sensora oraz możliwości wcześniejszego zakończenia sesji.
Podobnie należy podejść do glukometru i potrzebnych do niego materiałów.
CGM może działać bardzo stabilnie, ale w podróży trzeba przygotować się także na sytuację, w której aktualnego wyniku chwilowo nie ma. Przyczyną może być rozgrzewanie nowego sensora, utrata komunikacji, uszkodzenie urządzenia albo problem z telefonem.
Glukometr pozostaje wtedy niezależnym sposobem sprawdzenia glukozy.
Szczególnej uwagi wymaga podróż przez kilka stref czasowych.
Zmiana lokalnego czasu może wpływać na sposób prezentowania historii w aplikacji, a przede wszystkim na codzienny harmonogram użytkownika. Pory snu, posiłków, aktywności i przyjmowania leków mogą ulec znacznemu przesunięciu.
Nie należy samodzielnie zmieniać schematu leczenia wyłącznie na podstawie nowej strefy czasowej. Plan dotyczący insulinoterapii i innych leków przy dalekiej podróży warto ustalić wcześniej z personelem medycznym, zwłaszcza gdy przesunięcie czasu jest duże.
Telefon powinien prawidłowo obsługiwać zmianę strefy zgodnie z zasadami używanej aplikacji. W przypadku innych systemów CGM producenci mogą zalecać automatyczne ustawianie czasu zamiast ręcznego przestawiania zegara, dlatego należy sprawdzić instrukcję konkretnego rozwiązania.
Nie warto przenosić zaleceń z jednego CGM na wszystkie pozostałe urządzenia.
Ta zasada dotyczy również lotniska.
Sposób kontroli bezpieczeństwa zależy od konkretnego modelu sensora. Starszy i nowszy system jednego producenta mogą mieć inne dopuszczenia dotyczące skanerów. Dlatego przed lotem trzeba sprawdzić informacje odnoszące się dokładnie do posiadanego urządzenia.
W przypadku iCan i3 producent wyraźnie wskazuje metody kontroli, które można stosować, oraz urządzenia, których należy unikać.
Podróżujący powinien poinformować personel o sensorze przed wejściem do urządzenia kontrolnego, a nie dopiero po przeprowadzeniu kontroli.
Jeżeli użytkownik posiada dokumentację potwierdzającą korzystanie z urządzenia medycznego, warto przechowywać ją w łatwo dostępnym miejscu.
Istotne jest również bezpieczeństwo samego telefonu.
Smartfon z aplikacją CGM zawiera informacje dotyczące zdrowia i może pełnić funkcję podstawowego wyświetlacza. Podczas podróży łatwiej go zgubić lub uszkodzić.
Warto korzystać z blokady ekranu, bezpiecznego sposobu logowania i możliwości odzyskania dostępu do konta.
Nie należy udostępniać telefonu przypadkowym osobom tylko dlatego, że na ekranie znajdują się dane CGM.
Przygotowanie awaryjne może uwzględniać także zapisanie informacji potrzebnych do kontaktu z pomocą techniczną oraz podstawowych danych o używanym systemie. Jeżeli problem pojawi się za granicą, dokładna nazwa modelu i znajomość komunikatu wyświetlanego przez aplikację mogą ułatwić uzyskanie pomocy.
W przypadku wyjazdu zagranicznego warto również pamiętać, że dostępność konkretnego modelu sensora może zależeć od kraju. Nie każdy wariant urządzenia i nie każda wersja aplikacji działają identycznie na wszystkich rynkach.
Z tego powodu najlepiej rozpocząć podróż z własnym zapasem przeznaczonym do używanego systemu.
Ważna pozostaje codzienna ochrona sensora.
Plecak, torba podróżna, pas bezpieczeństwa, ciasne ubranie czy ręcznik hotelowy mogą zahaczyć o obudowę urządzenia. W nowym otoczeniu użytkownik wykonuje wiele czynności inaczej niż w domu, dlatego warto zwracać uwagę na miejsce aplikacji.
Podczas zakładania sensora przed wyjazdem można wybrać zatwierdzony punkt, który nie będzie stale znajdował się pod paskiem plecaka lub innym elementem wyposażenia.
Jeżeli wyjazd oznacza intensywną aktywność, można rozważyć dodatkową ochronę mocowania.
Nie należy jednak szczelnie zakrywać sensora przypadkowymi materiałami ani stosować silnych klejów bez sprawdzenia ich zgodności z urządzeniem i skórą.
W podróży nad wodę trzeba pamiętać o ograniczeniach zanurzenia konkretnego CGM.
Wodoodporność nie oznacza nieograniczonej odporności na wodę.
Dopuszczalna głębokość i czas zanurzenia zależą od modelu. Podobnie wysoka temperatura może wpływać na działanie urządzenia, dlatego sauna, bardzo gorąca kąpiel czy długotrwałe przebywanie w ekstremalnych warunkach wymagają sprawdzenia instrukcji.
Przy systemie iCan trzeba zwrócić uwagę również na temperaturę otoczenia. Producent wskazuje, że warunki przekraczające określony zakres mogą wpływać na pracę sensora.
Nie warto więc pozostawiać sprzętu na rozgrzanej desce rozdzielczej samochodu czy bezpośrednio na słońcu.
Podczas górskich wypraw dochodzi jeszcze kwestia ciśnienia atmosferycznego. Nie każdy CGM ma identyczny zakres warunków pracy, dlatego osoby planujące pobyt na dużej wysokości powinny sprawdzić parametry swojego urządzenia.
W przypadku iCan producent określa zakres ciśnienia atmosferycznego, w którym sensor może pracować normalnie. Podróż w nietypowe warunki środowiskowe wymaga więc sprawdzenia nie tylko temperatury, ale również parametrów eksploatacyjnych konkretnego sensora.
CGM może być bardzo użyteczny podczas podróży właśnie dlatego, że pokazuje zmiany glukozy również wtedy, gdy codzienny rytm ulega zaburzeniu.
Długa jazda ogranicza ruch. Zwiedzanie może oznaczać wielogodzinny marsz. Hotelowe śniadanie różni się od posiłku przygotowywanego w domu, a lot między kontynentami zmienia godziny snu i jedzenia.
W takich warunkach warto patrzeć nie tylko na pojedynczą liczbę.
Aktualny wynik, strzałka trendu i przebieg wykresu dostarczają razem szerszego obrazu glikemii. Warto jednocześnie pamiętać, że CGM mierzy glukozę w płynie śródtkankowym, dlatego podczas szybkich zmian wynik może różnić się od pomiaru glukometrem.
Jeśli samopoczucie nie odpowiada wskazaniu sensora, należy postępować zgodnie z zasadami używanego systemu i indywidualnym planem kontroli.
Dobrze przygotowana podróż z CGM nie polega na zabraniu wyłącznie dodatkowego sensora. Trzeba zadbać o cały łańcuch monitorowania: aktywne urządzenie, zapas, możliwość pomiaru alternatywnego, kompatybilny i naładowany telefon, Bluetooth, dostęp do właściwego konta oraz warunki bezpiecznego przechowywania sprzętu.
Przy podróży lotniczej dochodzi przygotowanie do kontroli bezpieczeństwa i sprawdzenie zasad dotyczących dokładnie tego modelu CGM, który użytkownik nosi.
Podczas dłuższego wyjazdu warto również przewidzieć termin następnej wymiany i czas rozgrzewania nowego urządzenia.
Takie przygotowanie pozwala ograniczyć sytuacje, w których brak niewielkiego elementu wyposażenia prowadzi do wielogodzinnej albo kilkudniowej przerwy w monitorowaniu. Sensor CGM może towarzyszyć użytkownikowi w podróży równie skutecznie jak podczas codziennego pobytu w domu, jeśli sprzęt, telefon i plan awaryjny zostaną przygotowane przed wyjazdem.
