Akcesoria uszczelniające stosowane wokół stomii pomagają ograniczać powstawanie przestrzeni, przez które treść jelitowa lub mocz mogłyby przedostawać się pod przylepiec sprzętu stomijnego. Do najczęściej wykorzystywanych produktów należą pasta stomijna oraz pierścień uszczelniający. Ich zadania częściowo się pokrywają, ponieważ oba rozwiązania mogą wyrównywać nierówności skóry i wspierać szczelność pomiędzy stomią a płytką. Nie są jednak identycznymi produktami i różnią się przede wszystkim postacią, sposobem modelowania oraz zakresem powierzchni, na której tworzą dodatkowe uszczelnienie.
Pasta stomijna ma zazwyczaj konsystencję umożliwiającą nałożenie jej w wybrane miejsca. Można wykorzystać ją przede wszystkim jako materiał wypełniający drobne zagłębienia, fałdy, blizny i szczeliny, które utrudniają równomierny kontakt płytki ze skórą. Nie działa jak klasyczny klej i nie służy do przyklejania worka do brzucha. Jej funkcję można porównać raczej do materiału uszczelniającego, który wypełnia przestrzenie i tworzy bardziej równą powierzchnię pod przylepcem.
Pierścień uszczelniający przyjmuje natomiast postać miękkiego, plastycznego krążka lub podobnego elementu, który użytkownik umieszcza wokół stomii albo na spodniej stronie płytki zgodnie z instrukcją konkretnego produktu. Pierścień tworzy ciągłą strefę uszczelnienia wokół stomii, a jego materiał można w wielu modelach rozciągać, spłaszczać, formować, a czasami również dzielić na fragmenty lub układać warstwowo. Pozwala to dopasować go do kształtu stomii i powierzchni brzucha.
Różnica pomiędzy pastą a pierścieniem nie sprowadza się więc do tego, że jeden produkt „uszczelnia”, a drugi nie. Oba mogą wspierać szczelność. Pasta daje dużą swobodę miejscowego wypełniania konkretnych nierówności, natomiast pierścień pozwala stworzyć modelowalną barierę wokół stomii i otworu płytki. Wybór zależy od budowy stomii, stanu skóry, rodzaju nierówności oraz przyczyny wcześniejszych problemów z podciekaniem.
Nie każda osoba ze stomią potrzebuje któregoś z tych akcesoriów. Jeżeli płytka dobrze przylega do skóry, otwór pasuje do stomii, a sprzęt pozostaje szczelny przez przewidywany czas użytkowania, dodawanie kolejnych warstw może nie przynosić korzyści. Akcesoria uszczelniające mają odpowiadać na konkretną potrzebę, a nie tworzyć obowiązkowy zestaw używany przy każdej zmianie worka.
Czym jest pasta stomijna i jakie nierówności może wypełniać?
Pasta stomijna jest produktem przeznaczonym przede wszystkim do wypełniania nierówności skóry oraz przestrzeni powstających pomiędzy stomią a sprzętem stomijnym. Jej nazwa może sugerować środek klejący, jednak takie rozumienie jest mylące. Pasta nie powinna być traktowana jak klej zwiększający siłę przytwierdzenia worka.
Jej funkcja przypomina uszczelniacz. Jeśli wokół stomii występuje niewielkie zagłębienie, blizna, fałd albo inna nierówność, sztywna lub stosunkowo płaska powierzchnia przylepca może nie wypełnić jej całkowicie. Powstaje wtedy przestrzeń, którą treść ze stomii może wykorzystać jako drogę pod płytkę. Pasta pozwala uzupełnić takie miejscowe nierówności i wyrównać powierzchnię przed założeniem sprzętu.
Znaczenie ma również obszar bezpośrednio przy otworze w płytce. Jeżeli pomiędzy jego krawędzią a stomią pozostaje niewielka przestrzeń, odpowiednio zastosowany produkt uszczelniający może ograniczyć kontakt wydzieliny ze skórą. Nie oznacza to jednak, że pasta powinna zastępować prawidłowe przygotowanie otworu.
Otwór płytki nadal musi odpowiadać wielkości i kształtowi stomii zgodnie z zaleceniami dotyczącymi używanego sprzętu. Dużej szczeliny wynikającej z niewłaściwego dopasowania płytki nie należy rutynowo kompensować coraz większą ilością pasty. Najpierw trzeba ocenić przyczynę problemu.
Pasta może być nakładana zgodnie z konstrukcją konkretnego produktu na okolice wymagające wypełnienia albo na wewnętrzną krawędź płytki. Sposób używania różni się pomiędzy produktami, dlatego znaczenie ma instrukcja producenta. Niektóre pasty dostępne są w tubkach umożliwiających dozowanie niewielkiej ilości, inne mogą występować także w formie pasków przeznaczonych do modelowania.
Dużą zaletą pasty jest możliwość precyzyjnego uzupełnienia pojedynczego zagłębienia. Jeśli powierzchnia wokół stomii jest zasadniczo równa, ale w jednym miejscu znajduje się blizna lub fałd tworzący kanał pod przylepcem, użytkownik może zastosować materiał właśnie w tym obszarze.
Taka cecha odróżnia pastę od klasycznego pełnego pierścienia. Pierścień tworzy szerszą strefę wokół stomii, natomiast pastę można wykorzystać bardziej punktowo. Nie oznacza to jednak, że pierścienia nie można modyfikować. Wiele pierścieni również daje się rozciągać, spłaszczać albo dzielić na fragmenty.
Pasta może pomagać również wtedy, gdy nierówności występują w kilku miejscach. Jej konsystencja umożliwia modelowanie powierzchni przed nałożeniem płytki. Celem jest ograniczenie pustych przestrzeni, w których mogłaby gromadzić się treść ze stomii.
Trzeba jednocześnie unikać przekonania, że większa ilość produktu zawsze zapewni lepszą szczelność. Zbyt gruba lub niewłaściwie rozmieszczona warstwa może utrudnić prawidłowe ułożenie przylepca. Pasta powinna pełnić rolę wypełniającą tam, gdzie rzeczywiście jest potrzebna.
Właśnie dlatego przy powtarzającym się podciekaniu warto obserwować, w którym miejscu rozpoczyna się problem. Po zdjęciu zużytej płytki można ocenić jej spodnią powierzchnię oraz stan skóry. Jeśli treść konsekwentnie przedostaje się pod przylepiec w jednym konkretnym obszarze, może to wskazywać na nierówność wymagającą dokładniejszej oceny.
Nie każde podciekanie wynika jednak z braku pasty. Przyczyną może być niewłaściwy profil płytki, zmiana rozmiaru stomii, fałd brzucha, nadmierna wilgoć skóry, nieprawidłowo przygotowany otwór albo sposób, w jaki brzuch zmienia kształt podczas ruchu. Dodanie pasty bez rozpoznania źródła problemu może jedynie czasowo zamaskować trudność.
Pasty stomijne różnią się również składem. Można spotkać produkty zawierające alkohol oraz wersje bezalkoholowe. Ma to znaczenie szczególnie wtedy, gdy skóra wokół stomii jest podrażniona. Produkt zawierający alkohol może powodować pieczenie w kontakcie z uszkodzoną skórą, podczas gdy dostępne są również formuły bez alkoholu.
Nie oznacza to, że pasta jest preparatem przeznaczonym do leczenia podrażnionej skóry. Jej podstawowe zadanie dotyczy uszczelniania i wyrównywania powierzchni, a nie leczenia zmian skórnych. Jeśli wokół stomii występuje utrzymujące się zaczerwienienie, nadżerka, ból, sączenie lub inne niepokojące zmiany, trzeba znaleźć ich przyczynę.
Podciekanie samo w sobie może prowadzić do podrażnienia. Treść jelitowa, szczególnie przy ileostomii, może działać drażniąco na skórę. Jeżeli uszczelnienie ogranicza jej kontakt z okolicą okołostomijną, pośrednio pomaga chronić tę powierzchnię. Nie zastępuje jednak prawidłowej oceny stanu skóry.
W praktyce pasta może więc pełnić kilka powiązanych funkcji: wypełnia niewielkie nierówności, pomaga wyrównać powierzchnię pod płytką, uzupełnia miejscowe szczeliny i wspiera ochronę przed podciekaniem. Wszystkie te zadania wynikają z jej właściwości jako materiału uszczelniającego.
Nie należy natomiast stosować jej jako dodatkowego kleju na całej powierzchni przylepca tylko po to, aby worek mocniej trzymał się skóry. Jeżeli sprzęt regularnie odkleja się przed przewidywanym czasem, trzeba sprawdzić przyczynę. Problem może dotyczyć rodzaju płytki, przygotowania skóry, wilgoci, ukształtowania brzucha albo ciężaru napełnionego worka.
Jak działa pierścień uszczelniający wokół stomii?
Pierścień uszczelniający ma inną postać fizyczną niż pasta. Jest miękkim i modelowalnym elementem umieszczanym wokół stomii, który tworzy dodatkową warstwę pomiędzy skórą a płytką. Jego kształt przypomina krążek z otworem, ale materiał wielu produktów pozwala zmieniać średnicę i formę przed założeniem.
Dzięki temu użytkownik nie musi ograniczać się do fabrycznego okrągłego otworu. Jeśli stomia ma kształt owalny albo nieregularny, pierścień można w wielu przypadkach delikatnie rozciągnąć i uformować. Plastyczność pierścienia pozwala dopasować jego wewnętrzną krawędź do kształtu stomii.
Pierścień można, zależnie od produktu, umieścić bezpośrednio na suchej skórze wokół stomii albo najpierw na spodniej stronie płytki. Po założeniu sprzętu tworzy on dodatkową strefę uszczelniającą pomiędzy stomią, skórą i przylepcem.
Jego zadanie polega między innymi na ograniczaniu drogi, którą treść mogłaby przedostawać się pod płytkę. Materiał wypełnia drobne nierówności i dopasowuje się do powierzchni. Pierścień może więc jednocześnie wyrównywać kontury oraz tworzyć szersze uszczelnienie wokół stomii.
To właśnie zakres działania często odróżnia go od pasty używanej miejscowo. Pasta świetnie nadaje się do wypełnienia konkretnej szczeliny lub zagłębienia. Pełny pierścień otacza natomiast stomię i tworzy ciągłą barierę wzdłuż wewnętrznej części płytki.
Różnica nie jest jednak absolutna. Fragment pierścienia można w niektórych produktach wykorzystać miejscowo, a pastę można nakładać wokół większej części otworu. Dlatego wybór nie powinien opierać się na sztywnym założeniu, że pasta zawsze działa punktowo, a pierścień zawsze wyłącznie na całym obwodzie.
Wiele pierścieni można rozciągać, ściskać, spłaszczać, formować, przecinać albo łączyć warstwowo, jeżeli producent konkretnego produktu dopuszcza takie zastosowanie. Daje to możliwość dopasowania grubości i kształtu uszczelnienia do budowy brzucha.
Pierścienie występują również w różnych grubościach. Cieńszy wariant tworzy niższy profil, natomiast grubszy może wypełniać większe nierówności. Nie należy jednak automatycznie wybierać najgrubszego produktu. Większa grubość zmienia sposób, w jaki płytka układa się wokół stomii.
Dostępne są także pierścienie o różnych średnicach. Niektóre mają klasyczny płaski profil, a inne wykorzystują wypukłą konstrukcję, która może wpływać na ukształtowanie okolicy stomii. Wypukłość wymaga szczególnej uwagi przy doborze, ponieważ zmienia nacisk wywierany wokół stomii.
Pierścień wypukły może być rozważany między innymi wtedy, gdy stomia znajduje się na poziomie skóry lub poniżej jej powierzchni albo okolica ma określone nierówności. Nie oznacza to, że każda stomia płaska wymaga właśnie takiego rozwiązania. Dobór wypukłości najlepiej skonsultować z pielęgniarką stomijną, ponieważ znaczenie ma zarówno położenie stomii, jak i podatność brzucha.
Również klasyczny płaski pierścień może nieznacznie wpływać na profil całego systemu, szczególnie gdy użytkownik nakłada kilka warstw. Układanie pierścieni jeden na drugim zwiększa grubość uszczelnienia, dlatego takiego rozwiązania nie powinno się stosować przypadkowo.
Pierścień ma jeszcze jedną ważną właściwość: materiał niektórych produktów może pochłaniać wilgoć i zmieniać swoją strukturę podczas kontaktu z treścią stomijną. Konstrukcja ma pomagać w utrzymaniu uszczelnienia przy wewnętrznej krawędzi płytki.
Poszczególne materiały różnią się jednak odpornością na erozję. Jeśli pierścień bardzo szybko traci strukturę, może to wskazywać na intensywny kontakt z wydzieliną albo potrzebę ponownej oceny dopasowania całego systemu. Nie należy zakładać, że każdy pierścień zachowa się identycznie w takich samych warunkach.
Treść przy ileostomii może mieć bardziej płynną konsystencję i intensywniej oddziaływać na materiał znajdujący się przy stomii. Przy kolostomii konsystencja często bywa bardziej zwarta. Rodzaj stomii i charakter wydzieliny mogą więc wpływać na zachowanie materiału uszczelniającego.
Pierścienie wykorzystuje się również przy urostomii, jeśli konkretny produkt ma takie przeznaczenie. W tym przypadku uszczelnienie ma ograniczać kontakt moczu ze skórą i przedostawanie się go pod płytkę. Zawsze trzeba jednak sprawdzić przeznaczenie konkretnego wyrobu.
Pierścień nie zastępuje samej płytki stomijnej. Jest akcesorium współpracującym z podstawowym systemem. Jeśli płytka ma niewłaściwy profil albo jej otwór nie pasuje do stomii, dokładanie kolejnych pierścieni może nie rozwiązać problemu.
Prawidłowa szczelność wynika ze współpracy stomii, skóry, materiału uszczelniającego i płytki, a nie z jednego elementu użytego w oderwaniu od pozostałych.
Pasta stomijna czy pierścień uszczelniający — co warto wybrać?
Najważniejsza różnica pomiędzy tymi produktami wynika z ich formy. Pasta jest materiałem pozwalającym precyzyjnie wypełniać wybrane przestrzenie, a pierścień tworzy modelowalną warstwę uszczelniającą wokół stomii. Oba rozwiązania mogą ograniczać podciekanie, ale dochodzą do tego efektu w nieco inny sposób.
Jeżeli problemem jest pojedyncza głęboka bruzda, niewielkie zagłębienie albo fragment blizny, pasta może ułatwiać miejscowe wypełnienie właśnie tego obszaru. Użytkownik może dozować ilość materiału w zależności od kształtu nierówności.
Jeśli natomiast potrzebne jest bardziej równomierne uszczelnienie całego obwodu stomii, pierścień może stworzyć szerszą i bardziej jednolitą strefę ochronną. Jego plastyczność pozwala dopasować otwór do kształtu stomii, a materiał może wypełniać nierówności na większej powierzchni.
Nie można jednak stworzyć uniwersalnej zasady mówiącej, że przy małych nierównościach zawsze należy używać pasty, a przy dużych pierścienia. Budowa brzucha jest bardziej złożona. U jednej osoby pojedynczy fragment pierścienia może najlepiej wypełnić fałd, a u innej niewielka ilość pasty wystarczy do uszczelnienia całego problematycznego miejsca.
Znaczenie ma również łatwość obsługi. Pasta wymaga dozowania i uformowania, a jej konsystencja może być dla niektórych osób mniej wygodna. Pierścień można wyjąć z opakowania, ukształtować palcami i umieścić w wybranym miejscu. Dla części użytkowników pierścień jest łatwiejszy do powtarzalnego przygotowania przy kolejnych zmianach sprzętu.
Inna osoba może jednak preferować pastę, ponieważ pozwala nałożyć dokładnie tyle materiału, ile potrzebuje w konkretnej szczelinie. Szczególnie przy nieregularnym ukształtowaniu skóry taka swoboda może okazać się praktyczna.
Przy wyborze warto sprawdzić również skład. Jeśli skóra jest wrażliwa albo podrażniona, znaczenie może mieć obecność alkoholu w paście. Dostępne są pasty bezalkoholowe, które nie powodują charakterystycznego szczypania wynikającego z kontaktu alkoholu z uszkodzoną powierzchnią. Nie każdy produkt ma jednak taki sam skład.
Pierścienie wielu producentów również mają formuły bezalkoholowe. Nie oznacza to automatycznie, że każdy pierścień jest właściwy dla podrażnionej skóry. Utrzymujące się zmiany skórne wymagają oceny ich przyczyny, ponieważ mogą wynikać z przecieku, urazu mechanicznego, reakcji kontaktowej, infekcji albo innych problemów.
Bardzo istotne jest ustalenie, gdzie rozpoczyna się podciekanie. Jeżeli po zdjęciu płytki widać, że treść przedostawała się pod przylepiec w jednym miejscu odpowiadającym zagłębieniu skóry, może być potrzebne miejscowe wyrównanie. Jeśli wydzielina podchodzi pod płytkę wokół większej części stomii, warto ocenić dopasowanie otworu i całego systemu.
Nie należy zakładać, że przeciek oznacza automatycznie konieczność zastosowania pasty lub pierścienia. Czasami problem wynika z niewłaściwego rozmiaru otworu. Innym razem stomia zmieniła wielkość, brzuch zmienił kształt albo płaska płytka nie współpracuje dobrze z profilem okolicy okołostomijnej.
Akcesorium uszczelniające powinno rozwiązywać konkretny problem z dopasowaniem, a nie zastępować ocenę sprzętu.
Ma to szczególne znaczenie w pierwszych tygodniach po operacji, kiedy wielkość i kształt stomii mogą się zmieniać. W tym okresie regularne sprawdzanie jej wymiarów pomaga właściwie przygotować otwór w płytce. Użycie dużej ilości pasty nie powinno zastępować takiej kontroli.
Również pierścień nie powinien służyć do ukrywania dużego niedopasowania. Jeśli jego wewnętrzna średnica zostanie źle uformowana, może pozostawić zbyt dużą przestrzeń albo znajdować się zbyt blisko stomii w sposób niezgodny z instrukcją produktu.
Przy wyborze pierścienia trzeba zwrócić uwagę na średnicę, grubość, elastyczność oraz możliwość modelowania. Osoba z regularną, wystającą stomią i stosunkowo płaską powierzchnią brzucha może potrzebować innego rozwiązania niż użytkownik ze stomią położoną w fałdzie.
Grubość ma znaczenie również dla profilu płytki. Cienki pierścień może wypełnić drobne nierówności bez dużej zmiany położenia przylepca. Grubszy materiał zapewnia większą ilość masy uszczelniającej, ale jednocześnie bardziej wpływa na geometrię całego systemu.
W przypadku pasty analogiczną kwestią jest jej ilość. Więcej produktu nie oznacza automatycznie lepszego zabezpieczenia przed przeciekiem. Nadmierna ilość może utrudnić prawidłowe przyleganie płytki. Warto więc stosować materiał w zakresie potrzebnym do wyrównania powierzchni i zgodnie z instrukcją.
Pasta i pierścień nie muszą również stanowić dwóch wzajemnie wykluczających się kategorii. W niektórych sytuacjach specjalista może zalecić wykorzystanie różnych akcesoriów w określonych miejscach. Nie powinno się jednak samodzielnie budować wielu grubych warstw produktów bez wyraźnej potrzeby.
Każda dodatkowa warstwa zmienia sposób ułożenia płytki. Jeśli użytkownik nakłada pierścień, dużą ilość pasty i kolejne akcesoria, może powstać system znacznie grubszy od pierwotnie przewidzianego. Prostsze rozwiązanie często ułatwia obserwację, który element rzeczywiście poprawia szczelność.
Warto także zwrócić uwagę na usuwanie akcesoriów podczas zmiany worka. Pierścień może po noszeniu zmienić kształt, napęcznieć albo częściowo pozostawać na skórze zależnie od materiału i warunków. Pasta również może pozostawić resztki w nierównościach.
Nie zawsze trzeba usuwać najmniejsze pozostałości agresywnym pocieraniem. Nadmierne tarcie może uszkadzać skórę. Sposób oczyszczania powinien odpowiadać zaleceniom dotyczącym używanego produktu i pielęgnacji okolicy stomii.
Przed nałożeniem nowego sprzętu powierzchnia powinna umożliwiać prawidłowe działanie przylepca. Wilgotna lub tłusta skóra może pogarszać przyczepność płytki, dlatego preparaty pielęgnacyjne również trzeba dobierać z uwzględnieniem ich zgodności ze sprzętem stomijnym.
Jeżeli użytkownik zastanawia się, czy wybrać pastę, czy pierścień, pomocne może być przyjrzenie się samej geometrii brzucha. Drobna szczelina w jednym miejscu sugeruje potrzebę precyzyjnego wypełnienia. Nierówności rozciągające się wokół większej części stomii mogą przemawiać za rozwiązaniem tworzącym szerszą strefę uszczelniającą.
Nie jest to jednak reguła diagnostyczna. Stomia pracuje na ruchomej powierzchni brzucha, która zmienia kształt podczas siadania, pochylania się, chodzenia i napinania mięśni. Nierówność niewidoczna w pozycji stojącej może pojawić się po przyjęciu pozycji siedzącej.
Dlatego przy powtarzających się przeciekach warto obserwować brzuch w różnych pozycjach. Fałd może tworzyć kanał prowadzący bezpośrednio od stomii pod krawędź płytki. W takim przypadku samo zwiększenie ilości materiału wokół całej stomii nie zawsze daje najlepszy efekt.
Pierścień ma tę zaletę, że jego materiał można w wielu modelach rozciągać i kształtować przed założeniem, a czasami wykorzystać tylko jego część. Pasta daje natomiast możliwość wypełnienia szczeliny o bardzo nieregularnym kształcie. Właśnie ta różnica w sposobie modelowania może przesądzić o wyborze.
Warto także rozróżnić pierścień uszczelniający od zewnętrznych półpierścieni czy pasków mocujących naklejanych na krawędź płytki. Pierścień uszczelniający znajduje się bliżej stomii i ma przede wszystkim wspierać uszczelnienie pomiędzy stomią, skórą i przylepcem. Zewnętrzne paski zabezpieczające pełnią inną funkcję, ponieważ wzmacniają obwodową krawędź płytki.
Podobnie pasta stomijna nie jest tym samym produktem co puder stomijny. Puder wykorzystuje się w określonych sytuacjach związanych między innymi z wilgotną powierzchnią skóry. Pasta służy do wypełniania i uszczelniania. Zamienne używanie tych nazw może prowadzić do błędnego sposobu zastosowania.
Przy zakupie warto więc sprawdzić dokładne przeznaczenie produktu. Akcesoria stomijne różnią się funkcją mimo podobnego celu, którym jest poprawa komfortu i ochrona okolicy stomii.
Osoba ze stomią wystającą ponad powierzchnię brzucha i gładką skórą może w ogóle nie potrzebować dodatkowego uszczelniacza. Jeśli treść trafia bezpośrednio do worka, a płytka zachowuje szczelność, stosowanie pierścienia lub pasty nie jest obowiązkowe.
Z kolei przy stomii położonej na poziomie skóry albo w zagłębieniu sytuacja może wymagać szerszej analizy. Sam pierścień może nie wystarczyć, jeśli potrzebna jest płytka wypukła. Pasta także nie zastąpi właściwego profilu przylepca.
Płytka wypukła, pierścień uszczelniający i pasta mają różne zadania, choć wszystkie mogą wpływać na szczelność. Wypukłość zmienia sposób nacisku na okolice stomii, pierścień tworzy dodatkową modelowalną warstwę uszczelniającą, a pasta przede wszystkim wypełnia nierówności i szczeliny.
Jeśli problemy z przeciekaniem powtarzają się mimo zmian akcesoriów, warto skorzystać z pomocy pielęgniarki stomijnej. Można wtedy ocenić stomię w różnych pozycjach ciała, stan skóry, miejsce rozpoczęcia przecieku i zużycie płytki po jej zdjęciu. Takie informacje pomagają ustalić, czy potrzebna jest zmiana akcesorium, profilu płytki, rozmiaru otworu czy całego systemu.
Szczególnej uwagi wymaga skóra regularnie narażona na treść stomijną. Zaczerwienienie bezpośrednio przy stomii może wskazywać, że wydzielina przedostaje się w przestrzeń pomiędzy stomią a materiałem ochronnym. W takiej sytuacji samo stosowanie preparatów na podrażnienie nie usuwa źródła problemu, jeśli nadal występuje przeciek.
Dobrze działające uszczelnienie ma kierować treść do wnętrza worka i ograniczać jej kontakt ze skórą. Zarówno pasta, jak i pierścień mogą w tym pomagać, ale muszą współpracować z właściwie dopasowaną płytką stomijną.
Przy zmianie marki lub modelu warto ponownie przeczytać instrukcję. Materiały mogą mieć inną plastyczność, odporność na wydzielinę oraz sposób nakładania. Pierścień jednego producenta nie musi zachowywać się dokładnie tak samo jak produkt innej firmy. Podobne różnice występują pomiędzy pastami.
Wybór powinien więc wynikać przede wszystkim z rodzaju nierówności i sposobu, w jaki sprzęt zachowuje się podczas noszenia. Pasta stomijna sprawdza się jako precyzyjny materiał wypełniający i uszczelniający, szczególnie w miejscach wymagających uzupełnienia zagłębień lub szczelin. Pierścień uszczelniający tworzy szerszą, modelowalną strefę wokół stomii, która może wypełniać nierówności, chronić skórę przed podciekaniem i poprawiać dopasowanie płytki.
Żaden z tych produktów nie powinien automatycznie trafiać do zestawu każdej osoby ze stomią. Jeśli podstawowy sprzęt pozostaje szczelny i dobrze współpracuje ze skórą, dodatkowe akcesorium może nie być potrzebne. Jeżeli natomiast pojawiają się nierówności, fałdy, blizny lub powtarzające się miejsca podciekania, wybór pomiędzy pastą a pierścieniem powinien odpowiadać właśnie charakterowi tego problemu.
Najważniejsza różnica pozostaje praktyczna: pasta pozwala wypełniać wybrane przestrzenie niemal punktowo, natomiast pierścień zapewnia gotową, plastyczną warstwę, którą można uformować wokół stomii. Ocena kształtu brzucha, rodzaju wydzieliny, stanu skóry i zachowania zużytej płytki pomaga zdecydować, które rozwiązanie lepiej uzupełni podstawowy sprzęt stomijny.
