Pasta stomijna należy do akcesoriów, które pomagają wypełniać nierówności skóry wokół stomii i poprawiać szczelność pomiędzy skórą a płytką stomijną. Jej zadanie nie polega na przyklejaniu worka do ciała. Materiał wypełnia przede wszystkim fałdy, bruzdy, blizny oraz zagłębienia, przez które treść stomijna mogłaby przedostawać się pod przylepiec. W sprzedaży występują między innymi pasty w tubie oraz pasty w paskach. Podobne przeznaczenie obu wariantów nie oznacza identycznego sposobu stosowania. Różnice dotyczą konsystencji, możliwości modelowania, dozowania, składu, a także rodzaju nierówności, do których dany produkt może być wygodniejszy.
Przed zakupem warto więc patrzeć szerzej niż na samą nazwę producenta czy wielkość opakowania. Pasta stomijna w tubie daje możliwość wyciśnięcia wybranej ilości materiału i precyzyjnego uzupełnienia szczeliny. Pasta stomijna w paskach ma zwartą, plastyczną postać, dzięki czemu można ją formować i dopasowywać do fałdów lub zagłębień. W przypadku niektórych produktów użytkownik może oderwać potrzebny fragment paska i nadać mu kształt pasujący do powierzchni brzucha.
Obie formy mogą ograniczać ryzyko podciekania, jeśli przyczyną problemu są przestrzenie pozostające pomiędzy skórą a płytką. Nie każda nieszczelność wymaga jednak zastosowania pasty. Czasami przyczyna leży w niewłaściwym rozmiarze otworu, źle dopasowanym profilu płytki, zmianie kształtu stomii albo sposobie, w jaki brzuch układa się podczas siedzenia i poruszania. Pasta powinna uzupełniać dobrze dopasowany sprzęt stomijny, a nie zastępować właściwy dobór płytki.
Czym różni się pasta stomijna w tubie od pasty w paskach?
Najbardziej widoczna różnica dotyczy postaci produktu. Pasta w tubie ma konsystencję pozwalającą na wyciskanie określonej ilości materiału. Dzięki temu można nałożyć ją w niewielkie zagłębienie, wzdłuż blizny albo w miejscu, w którym powierzchnia skóry nie zapewnia równomiernego kontaktu z przylepcem. Możliwość dozowania niewielkich porcji sprzyja precyzyjnemu wypełnianiu nieregularnych szczelin.
Określenie „pasta” może sugerować klej, jednak w przypadku produktów stomijnych takie skojarzenie prowadzi do nieporozumień. Pasta nie służy przede wszystkim do zwiększania przyczepności całej płytki. Jej funkcję łatwiej porównać do uszczelniacza, który uzupełnia wolną przestrzeń. Jeśli na skórze występuje zagłębienie, przylepiec może przechodzić ponad nim, pozostawiając niewielki kanał. Treść wydostająca się ze stomii może następnie dostać się właśnie w tę przestrzeń.
Wypełnienie nierówności pomaga stworzyć bardziej równą powierzchnię pod płytką stomijną. Może to ograniczyć podciekanie i kontakt treści jelitowej lub moczu ze skórą. Efekt zależy jednak od prawidłowego wykorzystania produktu oraz od dopasowania pozostałych elementów sprzętu.
Pasta w tubie daje dużą swobodę w określaniu ilości materiału. Jeżeli do wypełnienia pozostaje niewielka bruzda, można wykorzystać małą porcję. Przy dłuższej nierówności potrzebna ilość będzie większa. Taka forma może odpowiadać osobom, które chcą samodzielnie kontrolować ilość produktu przy każdej zmianie sprzętu.
Pasta w paskach ma inną konstrukcję. Użytkownik otrzymuje gotowy fragment plastycznego materiału, który można uformować przed umieszczeniem przy stomii. W zależności od właściwości konkretnego produktu pasek można rozciągać, ugniatać, spłaszczać lub odrywać z niego potrzebną część. Pozwala to przygotować kształt odpowiadający konkretnej bruździe albo fałdowi.
Forma paskowa może być szczególnie przydatna przy głębszych fałdach, bliznach i zagłębieniach skóry. Materiał zachowuje zwartą postać, dlatego łatwo przygotować z niego fragment o określonej długości i grubości. Nie trzeba wyciskać produktu z opakowania ani kontrolować wielkości porcji naciskiem na tubkę.
Pasek może też pochłaniać wilgoć, jeśli taką właściwość przewidziano w konkretnym produkcie. Nie należy jednak zakładać, że wszystkie pasty paskowe zachowują się identycznie. Skład i właściwości materiału różnią się pomiędzy producentami oraz seriami, dlatego sama forma produktu nie wystarcza do pełnego porównania.
Warto przy tym rozróżnić pastę stomijną w paskach od innych akcesoriów o podobnym wyglądzie. W sprzedaży znajdują się między innymi pierścienie uszczelniające oraz elastyczne paski mocujące. Każdy z tych produktów może współpracować ze sprzętem stomijnym, ale wykonuje inne zadanie.
Pasta w paskach służy przede wszystkim do wypełniania nierówności pomiędzy skórą a płytką. Pierścień uszczelniający tworzy natomiast modelowalną strefę wokół stomii. Zewnętrzne paski mocujące przykleja się zwykle przy krawędziach płytki, aby zwiększyć powierzchnię jej mocowania. Podobne nazwy nie powinny więc przesądzać o zastosowaniu.
Różnice dotyczą również składu past w tubie. Na rynku można znaleźć produkty zawierające alkohol oraz pasty bezalkoholowe. Obecność alkoholu może powodować pieczenie, szczególnie kiedy skóra wokół stomii jest uszkodzona lub podrażniona. Nie oznacza to jednak, że każda pasta w tubie zawiera alkohol. Dostępne są także bezalkoholowe produkty w tej formie.
Z tego powodu przed zakupem warto czytać opis konkretnego wyrobu, zamiast kierować się uproszczeniem „tuba oznacza alkohol, pasek oznacza brak alkoholu”. Takiej zasady nie można zastosować do całej kategorii produktów. Skład trzeba porównywać niezależnie od postaci pasty.
Osoba mająca wrażliwą skórę może zwrócić szczególną uwagę na formułę bezalkoholową. Nie należy jednak traktować jej jako preparatu leczniczego. Pasta ma przede wszystkim wypełniać nierówności i wspierać uszczelnienie. Jeśli skóra jest uszkodzona, trzeba ustalić przyczynę zmian, zwłaszcza gdy zaczerwienienie, pieczenie lub nadżerki utrzymują się mimo prawidłowej pielęgnacji.
Znaczenie ma także konsystencja. Pasty w tubie różnych producentów mogą różnić się gęstością i sposobem rozprowadzania. Jedna może łatwiej wydostawać się z opakowania, podczas gdy inna zachowuje bardziej zwartą formę. Dla osoby o ograniczonej sprawności dłoni takie różnice mogą wpływać na codzienną wygodę.
Paski wymagają z kolei modelowania materiału palcami. Dla jednej osoby będzie to prostsze niż kontrolowanie tubki, dla innej trudniejsze. Jeśli użytkownik ma osłabioną siłę dłoni, drżenie albo problemy z wykonywaniem precyzyjnych ruchów, sposób obsługi akcesorium może mieć równie duże znaczenie jak jego właściwości uszczelniające.
Nie ma więc podstaw do uznania jednej formy za zawsze wygodniejszą. Wybór zależy od miejsca, które trzeba wypełnić, preferencji użytkownika oraz sposobu zmiany sprzętu. Tuba sprzyja precyzyjnemu dozowaniu, natomiast pasek daje możliwość przygotowania zwartego fragmentu o określonym kształcie.
Jak rodzaj fałdów i nierówności wpływa na wybór pasty stomijnej?
Powierzchnia brzucha wokół stomii może wyglądać zupełnie inaczej u różnych osób. U części użytkowników pozostaje prawie płaska, u innych występują na niej blizny, fałdy, bruzdy albo zagłębienia. Kształt może zmieniać się również wraz z pozycją ciała. Brzuch wyglądający na równy podczas stania nie zawsze zachowuje taki sam profil podczas siedzenia.
To właśnie profil okolicy okołostomijnej warto przeanalizować przed wyborem pasty. Jeśli płytka nie styka się ze skórą na całej wymaganej powierzchni, w wolnym miejscu może utworzyć się droga dla treści stomijnej. Pasta ma wypełnić tę przestrzeń.
Przy niewielkim, nieregularnym zagłębieniu praktyczna może być pasta w tubie. Użytkownik może umieścić potrzebną ilość materiału dokładnie tam, gdzie pojawia się szczelina. Takie rozwiązanie pozwala ograniczyć ilość dodatkowej masy pod pozostałą częścią przylepca.
Miejscowe stosowanie pasty jest szczególnie przydatne wtedy, gdy większość powierzchni brzucha pozostaje równa, a problem pojawia się jedynie w określonym miejscu. Może to być fragment blizny pooperacyjnej albo bruzda biegnąca w stronę stomii.
Przy dłuższym lub głębszym fałdzie wygodniejsza może być pasta w paskach. Plastyczny fragment można uformować w taki sposób, aby wypełniał nierówność na określonym odcinku. Materiał daje możliwość przygotowania kształtu przed założeniem płytki.
Nie oznacza to jednak, że każda głęboka nierówność wymaga paska. O wyborze decyduje zarówno geometria skóry, jak i właściwości konkretnego produktu. Pasta w tubie również może służyć do wypełniania fałdów, a pasek można wykorzystać tylko w niewielkim fragmencie, jeśli pozwala na to konstrukcja wyrobu.
Przy większych zagłębieniach trzeba natomiast zastanowić się, czy sam uszczelniacz rozwiązuje rzeczywisty problem. Stomia położona poniżej poziomu skóry albo znajdująca się w głębokim zagłębieniu może wymagać ponownej oceny profilu płytki. W takich przypadkach stosuje się między innymi rozwiązania wypukłe, ale decyzja zależy od budowy stomii i brzucha.
Pasta nie zastępuje płytki wypukłej, ponieważ oba produkty działają inaczej. Pasta uzupełnia nierówność. Wypukła konstrukcja wpływa natomiast na sposób, w jaki płytka oddziałuje na okolicę wokół stomii. Zwiększanie ilości pasty nie daje więc automatycznie efektu porównywalnego z właściwie dobranym profilem płytki.
Podobnie należy traktować otwór w przylepcu. Jeśli jest znacznie większy niż stomia, pasta nie powinna służyć jako stały sposób na wypełnianie całej wolnej przestrzeni. Rozmiar i kształt otworu powinny pasować do aktualnych wymiarów stomii zgodnie z zasadami dotyczącymi konkretnego sprzętu.
Ma to szczególne znaczenie po operacji. Stomia może początkowo zmieniać wielkość, dlatego otwór trzeba kontrolować częściej. Użytkownik, który przez długi czas przygotowuje go według wcześniejszego wymiaru, może zauważyć rosnącą przestrzeń pomiędzy stomią a krawędzią przylepca.
Pasta nie powinna maskować takiej sytuacji. Może wspomagać uszczelnienie, ale najpierw należy sprawdzić dopasowanie podstawowego sprzętu.
Warto też obserwować miejsce rozpoczęcia przecieku. Jeśli po zdjęciu płytki widać, że treść regularnie przemieszcza się w tym samym kierunku, może to wskazywać na konkretny fałd albo zagłębienie. W takiej sytuacji miejscowe uzupełnienie powierzchni może być bardziej uzasadnione niż nakładanie dużej ilości produktu wokół całej stomii.
Inaczej wygląda sytuacja, gdy wydzielina przedostaje się pod przylepiec na znacznej części obwodu. Wtedy trzeba sprawdzić nie tylko nierówności, lecz także wielkość otworu, profil płytki, kształt stomii i sposób zakładania sprzętu. Problem może wymagać zastosowania pierścienia uszczelniającego albo zmiany podstawowego systemu zamiast zwiększenia ilości pasty.
Przy ocenie brzucha warto uwzględnić ruch. Fałd może pojawiać się dopiero podczas siedzenia, pochylania się lub napinania mięśni. Jeśli płytka zachowuje szczelność podczas stania, ale przecieki pojawiają się podczas codziennej aktywności, zmiana profilu brzucha może mieć znaczenie.
Właśnie dlatego obserwacja w kilku pozycjach dostarcza więcej informacji niż spojrzenie na skórę wyłącznie podczas leżenia. Szczególnie istotne są bruzdy przebiegające od stomii w stronę zewnętrznej krawędzi płytki. Mogą one tworzyć naturalny kanał, którym płynna treść przedostaje się pod przylepiec.
Rodzaj stomii także wpływa na wymagania stawiane uszczelnieniu. Przy ileostomii treść bywa płynna lub półpłynna, dlatego nawet niewielka szczelina może prowadzić do kontaktu wydzieliny ze skórą. Przy kolostomii konsystencja często jest bardziej zwarta, choć może się zmieniać. W przypadku urostomii pod płytkę może przedostawać się mocz.
Nie oznacza to, że określony rodzaj stomii automatycznie wymaga tuby albo paska. Forma pasty nadal zależy przede wszystkim od nierówności i sposobu, w jaki przylepiec współpracuje ze skórą.
Ważna pozostaje również kondycja okolicy okołostomijnej. Zdrowa skóra powinna możliwie dobrze przypominać wyglądem skórę na pozostałej części brzucha. Utrzymujące się zaczerwienienie, wilgotne zmiany, nadżerki albo ból mogą świadczyć o problemie wymagającym oceny.
Podciekanie jest jedną z możliwych przyczyn podrażnienia. Jeżeli treść dostaje się pod płytkę w tym samym miejscu, uszczelnienie nierówności może pomóc ograniczyć kontakt skóry z wydzieliną. Pasta sama w sobie nie jest jednak sposobem leczenia wszystkich zmian okołostomijnych.
Warto także pamiętać o wilgoci. Niektóre pasty w paskach mają zdolność jej absorbowania, co może wspierać działanie materiału w określonych warunkach. Właściwości absorpcyjne należy jednak sprawdzać dla konkretnego produktu, ponieważ nie każda pasta ma taką samą budowę.
Przy częstych przeciekach nie powinno się bez końca zwiększać liczby stosowanych akcesoriów. Pasta, pierścień, dodatkowe paski mocujące i kolejne warstwy materiału mogą stworzyć rozbudowany system, który utrudnia rozpoznanie rzeczywistej przyczyny problemu. Czasami prostsza konfiguracja działa skuteczniej, ponieważ pozwala płytce lepiej dopasować się do powierzchni brzucha.
Co warto porównać przed zakupem pasty stomijnej w tubie lub paskach?
Pierwszym kryterium powinno być przeznaczenie produktu. Nie wszystkie akcesoria przypominające paski służą do tego samego celu. Pasta w paskach ma wypełniać nierówności, natomiast zewnętrzne paski mocujące zabezpieczają przede wszystkim krawędzie płytki. Pierścień uszczelniający z kolei tworzy dodatkową warstwę wokół stomii.
Drugim parametrem jest konsystencja. Pasta w tubie może być bardziej lub mniej gęsta, a różnice pomiędzy produktami wpływają na łatwość dozowania. Jeśli materiał jest bardzo gęsty, wyciśnięcie go może wymagać większej siły. Przy rzadszej konsystencji znaczenia nabiera kontrolowanie ilości.
Łatwość obsługi tuby warto traktować jako praktyczną cechę produktu, szczególnie gdy użytkownik samodzielnie zmienia sprzęt kilka razy w tygodniu. Opakowanie powinno umożliwiać dozowanie bez niepotrzebnego marnowania materiału.
W przypadku pasków warto ocenić ich plastyczność. Materiał powinien umożliwiać uformowanie kształtu odpowiadającego konkretnej nierówności, jeśli takie zastosowanie przewiduje producent. Znaczenie może mieć możliwość odrywania fragmentu o potrzebnej długości.
Warto zwrócić uwagę także na grubość paska. Im więcej materiału znajduje się pod płytką, tym większy wpływ może mieć on na ułożenie przylepca. Nie zawsze grubsza warstwa daje lepsze uszczelnienie. Zadaniem pasty jest wypełnienie pustej przestrzeni, a nie tworzenie niepotrzebnie wysokiej warstwy pod całym sprzętem.
Podobna zasada dotyczy produktu w tubie. Zbyt duża ilość pasty nie gwarantuje lepszej ochrony. Nadmiar materiału może utrudniać uzyskanie właściwego kontaktu płytki ze skórą. Więcej pasty nie oznacza automatycznie większej szczelności.
Przed zakupem warto porównać również skład. Szczególnie istotna może być obecność alkoholu. Część tradycyjnych past zawiera alkohol, podczas gdy na rynku dostępne są również pasty bezalkoholowe. Przy podrażnionej skórze różnica może wpływać na komfort, ponieważ alkohol może powodować szczypanie.
Nie należy przy tym przyjmować, że forma produktu pozwala przewidzieć jego skład. Bezalkoholowe pasty występują również w tubach, dlatego warto czytać informacje dotyczące konkretnego wyrobu.
Kolejnym elementem jest zachowanie materiału w kontakcie z wilgocią. Niektóre pasty paskowe mają właściwości absorpcyjne. Może to być przydatne w okolicy stomii, ale parametry materiału różnią się pomiędzy seriami. Warto więc sprawdzić, czy producent opisuje zdolność pochłaniania wilgoci i w jaki sposób materiał zachowuje się podczas użytkowania.
Znaczenie ma także ilość produktu w opakowaniu. Tubki mogą różnić się masą, a paski liczbą sztuk i wielkością pojedynczego elementu. Sama cena opakowania nie pozwala zatem dokładnie ocenić kosztu użytkowania.
Osoba, która potrzebuje niewielkiej porcji pasty przy każdej zmianie, może korzystać z tubki przez stosunkowo długi czas. Użytkownik wykorzystujący fragment paska może natomiast łatwiej przewidzieć liczbę zmian przypadających na opakowanie. Rzeczywiste zużycie zależy jednak od wielkości nierówności i ilości materiału potrzebnej przy pojedynczej zmianie sprzętu.
Forma opakowania może mieć znaczenie podczas podróży. Pojedyncze paski łatwo rozdzielić pomiędzy zestawy awaryjne, jeśli sposób pakowania na to pozwala. Tubka zapewnia z kolei zapas materiału w jednym opakowaniu.
Przy wyborze warto pomyśleć także o przechowywaniu. Pasta w tubie wymaga zabezpieczenia po użyciu, aby zachować właściwości produktu. Pasek po wyjęciu z opakowania również należy chronić zgodnie z zaleceniami producenta. Temperatura i warunki przechowywania mogą wpływać na właściwości materiału.
Kolejną kwestią jest łatwość modelowania w warunkach codziennej zmiany sprzętu. Pasta może zachowywać się inaczej pod wpływem temperatury dłoni, a plastyczny pasek może stawać się łatwiejszy do formowania. Różnice te warto brać pod uwagę szczególnie wtedy, gdy użytkownik sam przygotowuje sprzęt.
Nie mniej istotne pozostaje usuwanie pozostałości podczas kolejnej zmiany. Materiał po kilku dniach może wyglądać inaczej niż podczas aplikacji. Kontakt z wilgocią, treścią stomijną i ciepłem ciała wpływa na jego strukturę.
Nie trzeba dążyć do agresywnego usuwania każdej minimalnej pozostałości poprzez intensywne tarcie. Nadmierne pocieranie skóry okołostomijnej może prowadzić do jej mechanicznego podrażnienia. Sposób oczyszczania powinien uwzględniać zalecenia dotyczące używanego produktu i sprzętu.
Pasta nie powinna też pozostawać jedynym elementem analizowanym przy problemach ze szczelnością. Jeżeli worek regularnie odkleja się na zewnętrznej krawędzi, przyczyna może nie mieć związku z bruzdą znajdującą się przy stomii. Pot, wilgoć, tłuste preparaty pozostawione na skórze, owłosienie, ruch brzucha czy naprężenie worka mogą wpływać na zachowanie przylepca.
W takich przypadkach dodanie większej ilości pasty przy stomii nie musi poprawić sytuacji. Miejsce problemu powinno odpowiadać funkcji zastosowanego akcesorium.
Przy wyborze warto także sprawdzić, czy pasta ma współpracować z innymi produktami używanymi przez daną osobę. Jeśli pod płytką znajduje się już pierścień uszczelniający, kolejna warstwa pasty nie zawsze będzie potrzebna. Czasami wykorzystanie niewielkiej ilości materiału w jednym konkretnym zagłębieniu ma uzasadnienie, ale nie warto automatycznie łączyć wszystkich dostępnych akcesoriów.
Pierścień i pasta nie wykonują dokładnie tego samego zadania. Pierścień tworzy bardziej ciągłe uszczelnienie wokół stomii, a pasta pozwala wypełniać wybrane przestrzenie i nierówności. Paski pasty również można wykorzystywać miejscowo, mimo że mają bardziej zwartą postać.
Przed zakupem warto więc odpowiedzieć sobie na praktyczne pytanie: jaka przestrzeń wymaga wypełnienia? Jeśli jest to niewielkie, nieregularne zagłębienie, możliwość precyzyjnego dozowania z tubki może być wygodna. Jeżeli problemem jest głębszy lub dłuższy fałd, plastyczny pasek może ułatwiać stworzenie wypełnienia o potrzebnym kształcie.
Duże znaczenie mają także indywidualne preferencje dotyczące obsługi sprzętu. Dwie osoby z podobną stomią mogą wybrać różne produkty i uzyskać porównywalną szczelność. Jedna będzie wolała kontrolować ilość materiału wyciskanego z tubki, druga łatwiej poradzi sobie z uformowaniem gotowego paska.
Przy porównywaniu nie warto kierować się wyłącznie określeniem „mocniejsza” pasta. Uszczelniacz nie powinien być oceniany tak jak klej. Ważniejsze jest to, czy wypełnia nierówność, zachowuje właściwości przez wymagany czas i nie utrudnia prawidłowego ułożenia płytki.
Istotny pozostaje również stan skóry. Jeżeli występują na niej utrzymujące się zaczerwienienia, nadżerki, bolesność albo wilgotne zmiany, wybór kolejnej pasty może nie wystarczyć. Najpierw warto ustalić, czy przyczyną jest podciekanie, uraz mechaniczny, reakcja na produkt czy inny problem.
Podobnej oceny wymagają powtarzające się przecieki. Jeżeli mimo prawidłowego wykorzystania pasty treść nadal przedostaje się pod płytkę w tym samym miejscu, może być potrzebna zmiana sposobu uszczelnienia. Jeśli kierunek przecieku zmienia się albo podciekanie występuje wokół większej części stomii, warto ponownie przeanalizować cały system.
Pasta w tubie może okazać się szczególnie praktyczna wtedy, gdy użytkownik potrzebuje zmiennej ilości materiału przy kolejnych zmianach. Pozwala dopasować porcję do aktualnego wyglądu skóry. Paski zapewniają z kolei większą przewidywalność formy i umożliwiają przygotowanie zwartego fragmentu jeszcze przed jego umieszczeniem na brzuchu.
Przy zakupie warto również upewnić się, że wybrany produkt rzeczywiście jest pastą uszczelniającą. Nazwy akcesoriów stomijnych bywają podobne. Pasta, puder, pierścień, pasek uszczelniający oraz pasek mocujący mają odmienne zastosowania i nie powinny być traktowane zamiennie.
Puder stomijny nie jest odpowiednikiem pasty. W określonych sytuacjach wykorzystuje się go do postępowania z wilgotną powierzchnią skóry. Pasta natomiast wypełnia nierówności. Różnica ma znaczenie zarówno dla sposobu zastosowania, jak i oczekiwanego efektu.
Tak samo zewnętrzny pasek mocujący nie wypełnia bruzdy przy stomii w taki sposób jak pasta w paskach. Jego zadaniem jest przede wszystkim wspieranie zewnętrznej części przylepca. Przy zakupach internetowych podobieństwo nazw może prowadzić do pomyłek, dlatego opis przeznaczenia produktu ma większe znaczenie niż samo słowo „pasek”.
Wybierając pomiędzy tubą i paskami, dobrze jest uwzględnić również częstotliwość zmian sprzętu oraz przewidywane zużycie materiału. Nie chodzi przy tym o stosowanie mniejszej ilości za wszelką cenę. Materiał powinien wypełnić rzeczywistą nierówność. Nie ma natomiast potrzeby tworzenia grubej warstwy tam, gdzie skóra pozostaje równa.
Jeżeli dotychczasowa pasta zapewnia stabilne uszczelnienie, skóra wygląda dobrze, a płytka zachowuje przewidywany czas użytkowania, sama dostępność innej formy nie oznacza konieczności zmiany. Pasta w paskach nie jest automatycznie nowocześniejszym ani skuteczniejszym odpowiednikiem tuby. Jest po prostu inną formą materiału, która może lepiej odpowiadać określonemu rodzajowi nierówności lub preferencjom użytkownika.
Podobnie tuba nie jest rozwiązaniem przeznaczonym wyłącznie dla osób rozpoczynających korzystanie ze sprzętu stomijnego. Możliwość dokładnego dozowania sprawia, że może być wygodna również przy długotrwałym zaopatrzeniu stomii, szczególnie gdy trzeba uzupełniać niewielkie, nieregularne szczeliny.
W praktyce decyzję warto oprzeć na kilku cechach rozpatrywanych łącznie: konsystencji, składzie, obecności lub braku alkoholu, łatwości dozowania, możliwości modelowania, właściwościach absorpcyjnych, wielkości opakowania oraz rodzaju fałdu lub zagłębienia. Dopiero zestawienie tych parametrów pokazuje rzeczywistą różnicę pomiędzy produktami.
Najważniejsza pozostaje funkcja. Pasta powinna stworzyć powierzchnię, na której płytka może zachować równomierny kontakt ze skórą i ograniczyć przestrzenie sprzyjające podciekaniu. Jeśli taki efekt łatwiej osiągnąć przez precyzyjne dozowanie niewielkiej ilości materiału, praktycznym wyborem może być pasta stomijna w tubie. Jeżeli trzeba wypełnić głębszy fałd, bliznę albo dłuższe zagłębienie i wygodniejsze okazuje się modelowanie zwartego materiału, warto rozważyć pastę stomijną w paskach.
Żaden z wariantów nie powinien jednak służyć do maskowania problemów wynikających z niewłaściwego dopasowania podstawowego sprzętu. Jeśli konieczna ilość pasty systematycznie rośnie, przecieki powracają, płytka utrzymuje się coraz krócej albo skóra pozostaje podrażniona, warto ponownie ocenić rozmiar stomii, profil brzucha oraz konstrukcję używanego systemu. Pomoc pielęgniarki stomijnej może wtedy ułatwić znalezienie przyczyny zamiast kolejnego zwiększania liczby akcesoriów.
Pasta w tubie zapewnia przede wszystkim swobodę dozowania i precyzyjne wypełnianie wybranych miejsc, natomiast pasta w paskach daje gotowy, plastyczny materiał łatwy do ukształtowania w głębszej bruździe lub fałdzie. Przed zakupem warto więc porównać nie tylko cenę i wielkość opakowania, ale przede wszystkim właściwości materiału oraz problem, który ma rozwiązać. Właśnie dopasowanie formy uszczelniacza do powierzchni wokół stomii decyduje o jego praktycznej przydatności podczas codziennego korzystania ze sprzętu stomijnego.
