MicroINR Chips i paski HemoPOC są jednorazowymi materiałami testowymi przeznaczonymi do współpracy z konkretnymi analizatorami PT/INR. Wykorzystuje się je podczas oznaczania parametrów krzepnięcia krwi z niewielkiej próbki pobranej z palca, między innymi w ramach kontroli leczenia przeciwkrzepliwego u osób, którym lekarz zalecił regularne oznaczanie INR. Choć oba produkty służą do podobnego celu, nie są zamiennymi paskami do jednego uniwersalnego miernika. MicroINR Chips współpracują z systemem MicroINR, natomiast paski HemoPOC przeznaczono do analizatora HemoPOC PT/INR.
Rozróżnienie materiałów ma znaczenie już podczas zakupu. Na opakowaniach i w opisach ofert mogą pojawiać się podobne określenia: INR, PT/INR, paski testowe, testy do pomiaru krzepliwości czy materiały do analizatora. Nie wystarczy więc znaleźć produktu oznaczonego symbolem INR. Najpierw należy sprawdzić pełną nazwę posiadanego miernika, a następnie wybrać materiał testowy wskazany dla tego systemu.
MicroINR Chips mają formę charakterystycznych chipów testowych, a nie klasycznych podłużnych pasków znanych między innymi z wielu glukometrów. Producent zintegrował w chipie element analityczny oraz informacje potrzebne systemowi do wykonania oznaczenia. Chip zawiera mikrokanaliki, przez które przemieszcza się próbka podczas badania. Do przeprowadzenia testu wystarcza około 3 µl świeżej krwi włośniczkowej, a zakres pomiarowy systemu MicroINR wynosi 0,8–8,0 INR.
HemoPOC wykorzystuje natomiast własne paski PT/INR. W typowym opakowaniu znajduje się 24 sztuki materiałów testowych przeznaczonych do analizatora HemoPOC PT/INR. Również w tym przypadku pasek jest elementem konkretnego systemu diagnostycznego. Nie powinno się próbować umieszczać go w MicroINR ani zastępować nim chipów przeznaczonych do tego urządzenia.
Pomyłki można ograniczyć przede wszystkim przez traktowanie miernika i materiałów testowych jako jednego systemu. Jeśli w domu znajduje się MicroINR, należy szukać MicroINR Chips. Jeżeli używany jest HemoPOC PT/INR, potrzebne są paski oznaczone jako kompatybilne z HemoPOC. Podobieństwo zastosowania nie oznacza zgodności konstrukcyjnej, analitycznej ani elektronicznej.
Czym różnią się MicroINR Chips od pasków HemoPOC?
MicroINR Chips służą do ilościowego oznaczania czasu protrombinowego prezentowanego w jednostkach INR przy wykorzystaniu miernika MicroINR. System przeznaczono między innymi do monitorowania doustnego leczenia antagonistami witaminy K, zarówno w ramach samokontroli pacjenta, jak i oznaczeń wykonywanych przez personel medyczny zgodnie z przeznaczeniem urządzenia.
Każdy MicroINR Chip jest jednorazowym elementem testowym. W jego konstrukcji znajdują się mikrokanaliki wykorzystywane podczas analizy próbki. Jedną z charakterystycznych cech rozwiązania jest zintegrowanie informacji dotyczących kalibracji z samym chipem. Użytkownik nie musi więc stosować oddzielnego elementu kalibracyjnego przy każdym rozpoczęciu opakowania w sposób spotykany w niektórych innych systemach diagnostycznych.
MicroINR rozpoznaje również informacje przypisane do używanego materiału testowego. Ma to znaczenie, ponieważ partie materiałów diagnostycznych podlegają kontroli i kalibracji na etapie produkcji. Użytkownik nie powinien samodzielnie wprowadzać zmian w chipie, przekładać jego elementów ani próbować wykorzystywać go ponownie po zakończeniu badania.
Chipy MicroINR są pakowane pojedynczo. Taki sposób zabezpieczenia ułatwia przechowywanie zapasu, ponieważ otwarcie materiału potrzebnego do jednego oznaczenia nie wymaga jednoczesnego odsłonięcia pozostałych chipów. W opakowaniu handlowym znajduje się zwykle 25 sztuk.
Indywidualne opakowanie nie oznacza jednak, że chip może po otwarciu pozostawać przez dowolnie długi czas poza zabezpieczeniem. Dla MicroINR Chips określa się ograniczony czas stabilności po otwarciu koperty. W praktyce najbezpieczniejszym sposobem organizacji badania jest przygotowanie wszystkich potrzebnych elementów, a następnie otwarcie opakowania chipa w związku z wykonywanym pomiarem.
Materiał testowy trzeba także chronić przed warunkami środowiskowymi niezgodnymi z wymaganiami producenta. Wilgoć, nieprawidłowa temperatura lub uszkodzenie opakowania mogą mieć znaczenie dla przydatności materiału diagnostycznego. Dlatego zapasu nie powinno się przechowywać przypadkowo, na przykład przez długi czas w nagrzanym samochodzie czy w wilgotnym pomieszczeniu.
Paski HemoPOC mają inne wykonanie i współpracują z analizatorem HemoPOC PT/INR. Służą do wykonywania oznaczeń PT/INR z wykorzystaniem tego systemu i również są materiałami jednorazowymi. Typowe opakowanie zawiera 24 paski testowe.
Już różnica pomiędzy 25 chipami MicroINR a 24 paskami HemoPOC może pomóc przy identyfikacji produktu, ale liczba sztuk nie powinna być główną metodą rozpoznawania. Opakowania handlowe mogą zmieniać się z czasem, a dystrybutorzy mogą oferować różne konfiguracje. Najważniejsze pozostaje oznaczenie systemu.
Na opakowaniu należy więc szukać pełnej nazwy urządzenia, do którego przeznaczono produkt. MicroINR Chips należy łączyć z MicroINR, a paski HemoPOC z HemoPOC PT/INR. Taka prosta zasada jest znacznie bezpieczniejsza niż wybieranie materiału na podstawie koloru pudełka, kształtu opakowania czy podobieństwa zdjęcia produktu.
Materiały różnią się także sposobem współpracy z analizatorem. Chip MicroINR stanowi element konstrukcyjnie przygotowany do gniazda tego urządzenia. Pasek HemoPOC współpracuje z własnym czytnikiem. Nawet jeśli użytkownik znalazłby sposób mechanicznego umieszczenia nieprawidłowego materiału w innym aparacie, nie oznaczałoby to zgodności analitycznej i nie powinno się podejmować takich prób.
Nie wolno przycinać pasków, modyfikować chipów, zmieniać ich kształtu ani stosować przejściówek. Analizator PT/INR nie działa na zasadzie prostego wykrywania obecności krwi. Element testowy współtworzy cały proces pomiarowy i musi odpowiadać konstrukcji oraz metodzie zastosowanej przez producenta urządzenia.
Istotna różnica dotyczy także wymaganej próbki. W przypadku MicroINR producent określa minimalną objętość na około 3 µl krwi. Przy HemoPOC należy kierować się wymaganiami podanymi dla pasków i aktualnej wersji analizatora. Nie powinno się przenosić parametrów jednego urządzenia na drugie tylko dlatego, że oba mierzą INR.
Ta sama zasada dotyczy sposobu nanoszenia próbki. Osoba przeszkolona w obsłudze MicroINR nie powinna automatycznie zakładać, że HemoPOC obsługuje się identycznie. Zmiana systemu powinna wiązać się z poznaniem jego instrukcji, szczególnie zasad przygotowania materiału testowego, nanoszenia krwi oraz interpretowania komunikatów błędów.
Jak rozpoznać właściwe paski do miernika INR i uniknąć pomyłki?
Najprostsza metoda zaczyna się od sprawdzenia nazwy urządzenia znajdującej się bezpośrednio na jego obudowie. Nie warto polegać wyłącznie na pamięci, szczególnie jeśli zakup materiałów odbywa się rzadko. Nazwy analizatorów, oznaczenia producentów i określenia stosowane przez sklepy mogą być do siebie podobne.
Jeżeli na urządzeniu znajduje się nazwa MicroINR, należy szukać materiału oznaczonego jako MicroINR Chips. W przypadku aparatu HemoPOC PT/INR potrzebne są paski HemoPOC PT/INR. Jeżeli użytkownik nie potrafi jednoznacznie rozpoznać modelu, lepiej sprawdzić dokumentację urządzenia lub opakowanie zestawu przed zamówieniem kolejnych materiałów.
Przy zakupach internetowych trzeba czytać pełną nazwę produktu, a nie tylko tytuł kategorii. Sklep może umieścić MicroINR i HemoPOC obok siebie w kategorii „paski do INR” albo „pomiar krzepliwości”. Wspólna kategoria sprzedażowa nie oznacza wspólnej kompatybilności.
Podobny problem pojawia się podczas korzystania z wyszukiwarki. Po wpisaniu ogólnego hasła „paski INR” można otrzymać wyniki dotyczące wielu różnych analizatorów. Oprócz MicroINR i HemoPOC istnieją także inne systemy do oznaczania PT/INR, wykorzystujące własne materiały. Dlatego zapytanie warto łączyć z dokładną nazwą posiadanego aparatu.
Przed finalizacją zakupu dobrze jest porównać nazwę miernika, nazwę materiału testowego oraz oznaczenie produktu. Jeżeli wszystkie informacje wskazują na ten sam system, ryzyko pomyłki znacznie maleje. W przypadku wątpliwości nie należy kierować się stwierdzeniem, że dany produkt „wygląda tak samo”.
Pomocne może być przechowywanie opakowania po wcześniej używanych materiałach do momentu zamówienia następnej partii. Pozwala to porównać pełną nazwę i oznaczenia bez konieczności polegania na pamięci. Po potwierdzeniu właściwego produktu stare opakowanie można usunąć.
W gospodarstwie domowym, w którym znajdują się różne urządzenia diagnostyczne, materiały warto przechowywać osobno. Paski do pomiaru INR nie powinny mieszać się z paskami glukozowymi, testami cholesterolowymi ani materiałami do innego analizatora PT/INR. Oryginalne opakowanie pomaga zachować informacje o przeznaczeniu, numerze partii, terminie ważności i warunkach przechowywania.
Nie powinno się przesypywać ani przekładać materiałów testowych do nieopisanych pudełek. Nawet jeśli wydaje się to wygodne podczas podróży, usuwa informacje potrzebne do identyfikacji produktu. W razie problemu trudno wtedy ustalić numer partii czy termin ważności.
Szczególną ostrożność warto zachować, gdy jedna rodzina korzysta z dwóch różnych mierników INR. Jeśli jedna osoba ma MicroINR, a druga HemoPOC, najlepiej przygotować dla każdego systemu oddzielne miejsce. Można użyć dwóch pojemników lub etui i umieścić w każdym miernik wraz z materiałami przeznaczonymi właśnie do niego.
Nie trzeba tworzyć własnych skomplikowanych oznaczeń, jeśli producent już wyraźnie opisuje opakowania. Ważniejsze jest zachowanie oryginalnych etykiet i niewkładanie różnych materiałów luzem do jednego pudełka.
Przed każdym badaniem warto sprawdzić termin ważności. Materiał, którego termin upłynął, nie powinien trafiać do urządzenia tylko dlatego, że opakowanie wygląda prawidłowo. Podobnie należy potraktować chip lub pasek z widocznym uszkodzeniem.
Znaczenie ma również integralność opakowania. MicroINR Chips są indywidualnie zabezpieczone, dlatego przed użyciem można ocenić stan konkretnej koperty. Jeżeli opakowanie jest uszkodzone, otwarte albo wzbudza wątpliwości, materiału nie należy traktować tak samo jak prawidłowo przechowywanego, fabrycznie zabezpieczonego chipa.
W przypadku pasków HemoPOC trzeba stosować zasady przechowywania wskazane dla tych materiałów. Nie należy zakładać, że wymagania są identyczne jak dla MicroINR. Producent konkretnego systemu określa dopuszczalne warunki dla własnego produktu.
Bardzo ważny jest również moment wyjęcia materiału z opakowania. Najpierw warto przygotować miernik, nakłuwacz, lancet i pozostałe potrzebne rzeczy. Dzięki temu pasek lub chip nie czeka niepotrzebnie na wykonanie pomiaru, a użytkownik może sprawnie przejść do pobrania próbki.
Przygotowanie nie oznacza jednak nakłuwania palca jako pierwszej czynności. Materiał testowy i analizator powinny być gotowe zgodnie z instrukcją przed uzyskaniem kropli krwi. Po nakłuciu czas na prawidłowe naniesienie próbki może być ograniczony, dlatego szukanie paska dopiero wtedy zwiększa ryzyko nieudanego testu.
Warto również nauczyć się rozpoznawać komunikaty miernika. Jeżeli MicroINR albo HemoPOC nie akceptuje materiału, wyświetla błąd lub nie rozpoczyna oznaczenia, użytkownik nie powinien próbować wymuszać testu przez przesuwanie, przycinanie czy ponowne wkładanie uszkodzonego elementu.
Komunikat może wynikać z różnych przyczyn, dlatego trzeba postępować zgodnie z instrukcją urządzenia. Błąd techniczny nie jest wynikiem INR. Nie powinno się zapisywać go jako pomiaru ani podejmować na jego podstawie decyzji dotyczących leczenia.
Jeśli materiał został już wykorzystany, nie nadaje się do kolejnego oznaczenia. Dotyczy to zarówno MicroINR Chips, jak i pasków HemoPOC. Próba ponownego użycia nie pozwala oszczędzić materiału w bezpieczny sposób.
Nie należy również dodawać kolejnej próbki krwi po zakończeniu procesu, jeśli system tego nie przewiduje. Jeżeli test nie powiedzie się z powodu niewystarczającej próbki albo innego problemu, może być potrzebny nowy jednorazowy materiał testowy i nowe nakłucie, wykonane według instrukcji konkretnego aparatu.
Jak przechowywać MicroINR Chips i paski HemoPOC oraz które wybrać?
Wybór materiałów testowych wynika przede wszystkim z posiadanego analizatora. Osoba korzystająca z MicroINR nie wybiera pomiędzy chipem MicroINR a paskiem HemoPOC na podstawie ceny, liczby sztuk czy wygody opakowania. Musi używać materiału przewidzianego dla swojego systemu.
Analogicznie użytkownik HemoPOC powinien kupować paski PT/INR przeznaczone do HemoPOC. Jeżeli preferuje rozwiązania konstrukcyjne MicroINR, wymagałoby to zmiany całego systemu pomiarowego, a nie tylko zakupu innych pasków.
Przed zakupem zapasu warto policzyć, ile oznaczeń pacjent wykonuje zgodnie z planem kontroli. MicroINR Chips są oferowane między innymi w opakowaniach po 25 sztuk, a HemoPOC w opakowaniach po 24 paski. Osoba wykonująca badania w większych odstępach czasu powinna zwrócić szczególną uwagę na termin ważności materiałów.
Kupowanie kilku opakowań tylko dlatego, że chwilowo są dostępne w korzystnej cenie, nie zawsze ma sens. Jeśli część zapasu nie zostanie wykorzystana przed upływem terminu przydatności, oszczędność staje się pozorna. Liczba kupowanych testów powinna odpowiadać realnemu harmonogramowi pomiarów i możliwości ich prawidłowego przechowywania.
Warto stosować prostą zasadę rotacji zapasów: wcześniej kupione materiały z krótszym terminem wykorzystuje się przed nowszymi, o ile wszystkie pozostają przydatne do użycia. Nie trzeba w tym celu wyjmować chipów czy pasków z oryginalnych opakowań. Wystarczy ułożyć pudełka według dat.
Przy odbiorze nowego opakowania dobrze jest sprawdzić jego stan. Zgniecenie kartonika nie zawsze oznacza uszkodzenie materiałów znajdujących się wewnątrz, ale jeżeli naruszone zostały bezpośrednie zabezpieczenia testów, należy zachować ostrożność. Nie powinno się używać materiału, którego integralności nie można potwierdzić zgodnie z instrukcją.
MicroINR Chips wymagają bardzo małej próbki krwi, ale niewielka objętość nie zwalnia z prawidłowego wykonania nakłucia. Około 3 µl krwi powinno trafić do miejsca aplikacji próbki w sposób przewidziany dla systemu MicroINR. Nie należy rozmazywać krwi po powierzchni chipa ani próbować napełniać jego elementów ręcznie.
W HemoPOC również trzeba nanieść próbkę zgodnie ze sposobem określonym dla pasków tego analizatora. Jeśli użytkownik wcześniej korzystał z MicroINR, powinien nauczyć się procedury HemoPOC od początku zamiast automatycznie powtarzać ruchy zapamiętane przy obsłudze chipów.
Ma to znaczenie szczególnie podczas zmiany urządzenia. Nazwa parametru pozostaje taka sama, ale procedura techniczna może się różnić. Właśnie dlatego szkolenie powinno dotyczyć konkretnego systemu, a nie jedynie ogólnej zasady nakłuwania palca.
W czasie podróży materiały najlepiej pozostawić w oryginalnych opakowaniach. Pozwala to szybko rozpoznać produkt i chroni informacje o terminie ważności oraz partii. Jeśli pacjent zabiera MicroINR, powinien spakować MicroINR Chips; przy HemoPOC – właściwe paski HemoPOC.
W zestawie podróżnym potrzebne są także lancety i nakłuwacz. Warto zabrać niewielki zapas materiałów ponad liczbę planowanych oznaczeń, ponieważ pojedynczy test może nie udać się z przyczyn technicznych. Nie oznacza to konieczności przewożenia bardzo dużego zapasu.
Szczególnie ważna jest ochrona przed temperaturą. Bagaż pozostawiony w samochodzie może latem bardzo szybko się nagrzewać, a zimą ulec silnemu wychłodzeniu. Materiały diagnostyczne powinny przebywać w warunkach wskazanych przez producenta, a po narażeniu na warunki przekraczające dopuszczalne wartości nie należy automatycznie zakładać, że nadal nadają się do wykorzystania.
Podczas domowego przechowywania dobrym miejscem jest suche, uporządkowane i łatwo dostępne miejsce, chronione przed dziećmi oraz przypadkowym uszkodzeniem. Łazienka może być niekorzystna z powodu dużych zmian wilgotności, natomiast parapet naraża opakowanie na działanie promieni słonecznych i podwyższonej temperatury.
Materiały testowe nie wymagają tworzenia domowego magazynu medycznego z rozbudowanym systemem ewidencji. Wystarczy konsekwencja: jeden miernik, właściwe materiały, zachowane opakowania, kontrola terminów oraz oddzielenie produktów przeznaczonych do innych urządzeń.
Jeśli opiekun pomaga kilku osobom w wykonywaniu badań, ryzyko pomyłki rośnie. W takiej sytuacji warto przygotować osobne zestawy dla każdego urządzenia i pacjenta. Nie powinno się jednocześnie otwierać kilku rodzajów pasków na jednym stanowisku, jeśli nie jest to potrzebne.
Nakłuwacze i lancety wymagają dodatkowej ostrożności ze względu na kontakt z krwią. Jednorazowych lancetów nie należy używać ponownie ani przekazywać innej osobie. Materiał testowy po kontakcie z próbką również służy wyłącznie do danego oznaczenia.
Ważne jest odróżnienie zgodności technicznej od wyniku terapeutycznego. Prawidłowy MicroINR Chip umieszczony w MicroINR umożliwia urządzeniu wykonanie pomiaru według przewidzianej metody. Nie oznacza to jednak, że każdy otrzymany wynik automatycznie mieści się w zakresie terapeutycznym pacjenta.
Podobnie działa HemoPOC. Zakres pomiarowy analizatora i indywidualny zakres terapeutyczny INR nie są tym samym. Zakres terapeutyczny ustala lekarz w zależności od wskazania do leczenia i sytuacji konkretnej osoby.
Jeśli wynik jest zaskakująco wysoki lub niski, pojawia się komunikat przekroczenia zakresu albo rezultat zdecydowanie różni się od wcześniejszych wartości, pacjent powinien postępować według wcześniej ustalonych zasad. Nie należy zakładać, że przyczyną zawsze jest wadliwy pasek, ale nie powinno się również bezrefleksyjnie zmieniać dawki leku na podstawie wyniku budzącego wątpliwości.
Podczas szkolenia z samokontroli warto nauczyć się rozdzielać trzy sytuacje: prawidłowo wykonany pomiar, nieudany test techniczny oraz wynik wymagający konsultacji. Pierwsza kończy się uzyskaniem wartości INR, druga zwykle wymaga ustalenia przyczyny błędu i ponowienia badania zgodnie z instrukcją, a trzecia wymaga działania według planu medycznego.
Sam wygląd paska nie pozwala ocenić wszystkich jego właściwości. Materiały diagnostyczne powstają jako część konkretnego systemu i dlatego przy zakupie należy unikać zamienników bez potwierdzonej zgodności. Szczególnie ryzykowne byłoby wybieranie produktu wyłącznie na podstawie informacji sprzedawcy, że jest „do INR”, bez podania modelu analizatora.
Przy zamawianiu przez internet dobrze jest sprawdzić nazwę na własnym mierniku bezpośrednio przed złożeniem zamówienia. MicroINR – MicroINR Chips. HemoPOC PT/INR – paski HemoPOC PT/INR. Taki prosty schemat znacząco zmniejsza ryzyko kupienia niewłaściwego opakowania.
Jeżeli pacjent otrzymuje materiały w ramach zaopatrzenia refundowanego, również powinien sprawdzić ich zgodność przed rozpoczęciem używania. Fakt, że produkty należą do tej samej grupy wyrobów służących do oznaczania PT/INR, nie czyni ich uniwersalnymi. Finansowanie określonego rodzaju wyrobu nie zmienia technicznych wymagań analizatora.
Po otrzymaniu nowej partii warto porównać pełną nazwę z dotychczas używanym produktem. Jeśli zmienił się wygląd opakowania, nie trzeba od razu zakładać pomyłki – producenci mogą aktualizować szatę graficzną. Trzeba natomiast sprawdzić nazwę systemu, oznaczenie materiału, termin ważności i informacje producenta.
Jeżeli którykolwiek z tych elementów budzi wątpliwości, lepiej wyjaśnić zgodność przed nakłuciem palca. Otwarcie niewłaściwego materiału może uniemożliwić jego zwrot, a próba użycia nie przyniesie prawidłowego oznaczenia.
Różnice między MicroINR Chips a paskami HemoPOC dotyczą więc nie tylko wyglądu. Są to dwa materiały analityczne zaprojektowane dla dwóch różnych systemów PT/INR. Każdy współpracuje z określonym urządzeniem, ma własną konstrukcję, sposób przygotowania do badania oraz wymagania użytkowe.
Przy wyborze nie trzeba zastanawiać się, który z tych dwóch materiałów jest lepszy w oderwaniu od aparatu. Najpierw wybiera się lub identyfikuje system pomiarowy, a później kupuje przeznaczone do niego materiały. Dla właściciela MicroINR właściwym rozwiązaniem są MicroINR Chips. Dla użytkownika HemoPOC właściwe są paski HemoPOC PT/INR.
Najskuteczniejszym sposobem ograniczenia pomyłek jest traktowanie analizatora i materiału testowego jako nierozłącznej pary. Oryginalne opakowanie, pełna nazwa produktu, kontrola terminu ważności, właściwe warunki przechowywania oraz przygotowanie tylko jednego rodzaju materiału podczas pomiaru pomagają uporządkować domową samokontrolę.
W przypadku MicroINR dodatkowym wyróżnikiem pozostaje forma indywidualnie pakowanego chipa, bardzo mała próbka krwi wynosząca około 3 µl oraz zintegrowane informacje związane z kalibracją. HemoPOC korzysta z dedykowanych pasków PT/INR dostępnych między innymi w opakowaniach po 24 sztuki. Te cechy ułatwiają rozpoznanie produktów, ale najważniejszym kryterium zawsze pozostaje zgodność z nazwą i modelem używanego analizatora.
Prawidłowa identyfikacja materiału jest dopiero pierwszym etapem. Pacjent powinien jeszcze wiedzieć, jak przygotować miernik, kiedy otworzyć chip lub wyjąć pasek, jak pobrać właściwą próbkę krwi, gdzie ją nanieść oraz co zrobić po pojawieniu się komunikatu błędu. Tych czynności najlepiej nauczyć się podczas instruktażu dotyczącego konkretnego systemu.
Dzięki takiemu podejściu MicroINR Chips albo paski HemoPOC nie są przypadkowymi „paskami do INR”, lecz ściśle przypisanym elementem określonego systemu pomiarowego. Rozpoznawanie ich według kompatybilnego urządzenia, zamiast jedynie według zastosowania, pozwala ograniczyć ryzyko niewłaściwego zakupu, pomyłki podczas przygotowania badania i niepotrzebnego zużycia materiałów testowych.
