Długotrwałe przebywanie w łóżku może powodować utrzymywanie się nacisku na te same okolice ciała przez wiele godzin. Szczególnego znaczenia nabiera to u osób, które nie potrafią samodzielnie zmienić pozycji albo wykonują takie ruchy bardzo rzadko. Jednym z rozwiązań wykorzystywanych podczas opieki nad osobą leżącą jest materac przeciwodleżynowy z pompą, czyli pneumatyczna powierzchnia współpracująca z urządzeniem tłoczącym powietrze do komór. W wielu modelach pompa cyklicznie zmienia stopień ich napełnienia, dzięki czemu poszczególne fragmenty ciała nie pozostają przez cały czas podparte w identyczny sposób.
Pierwsze uruchomienie wymaga czegoś więcej niż podłączenia urządzenia do gniazdka. Trzeba sprawdzić stan materaca, kompletność zestawu, zgodność z łóżkiem, maksymalną masę użytkownika, prawidłowe ułożenie przewodów, ustawienie pompy oraz sposób regulowania ciśnienia. Równie ważne jest ustalenie, ile czasu konkretny model potrzebuje na pierwsze napełnienie i czy przed ułożeniem pacjenta producent wymaga pełnego napompowania powierzchni.
Materace z pompą występują w różnych wariantach. Popularne są modele bąbelkowe, w których powierzchnię tworzy duża liczba niewielkich komór powietrznych, oraz materace rurowe z większymi komorami ułożonymi poprzecznie. Różnice konstrukcyjne wpływają między innymi na wysokość powierzchni, dopuszczalne obciążenie, czas napełniania, możliwość wymiany komór oraz sposób współpracy z pompą. Z tego powodu instrukcja konkretnego modelu powinna mieć pierwszeństwo przed ogólnymi poradami dotyczącymi materacy pneumatycznych.
Nie można przyjąć jednego uniwersalnego czasu pierwszego pompowania. W jednych zestawach powierzchnia przygotowuje się do użycia po około 10 minutach, w innych producent może wymagać kilkunastu albo ponad 20 minut. Podobnie wygląda czas cyklu zmiennociśnieniowego. Spotyka się urządzenia z cyklem około 6, 9, 12 minut lub innym. Wartości te opisują sposób pracy konkretnego systemu, a nie poziom jego jakości.
Tak samo nie istnieje jedno prawidłowe ciśnienie dla każdego użytkownika. Pompy mają różne zakresy regulacji, a ustawienie może zależeć między innymi od masy pacjenta i konstrukcji materaca. Nie należy kopiować ustawień z innego modelu, nawet jeśli oba produkty wyglądają podobnie.
Materac przeciwodleżynowy z pompą wspiera profilaktykę zmian związanych z długotrwałym uciskiem, lecz nie zastępuje obserwacji skóry ani opieki dostosowanej do stanu osoby leżącej. Jeśli pacjent ma już ranę, utrzymujące się zaczerwienienie, ból, znaczne ograniczenie mobilności albo inne problemy zdrowotne wpływające na bezpieczeństwo stosowania powierzchni zmiennociśnieniowej, wybór i ustawienie sprzętu warto omówić ze specjalistą.
Jak przygotować materac przeciwodleżynowy z pompą do pierwszego uruchomienia?
Przygotowanie warto rozpocząć jeszcze przed podłączeniem pompy do zasilania. Po rozpakowaniu należy obejrzeć wszystkie części zestawu. Powierzchnia materaca nie powinna mieć rozdarć, przecięć, przebić ani uszkodzonych połączeń. Trzeba skontrolować przewody doprowadzające powietrze oraz złącza, a następnie obejrzeć obudowę pompy, przewód zasilający i wtyczkę.
Jeżeli urządzenie zostało uszkodzone podczas transportu albo w opakowaniu brakuje elementu potrzebnego do prawidłowej pracy, nie warto uruchamiać zestawu w celu sprawdzenia, „czy mimo wszystko działa”. Najpierw należy wyjaśnić stan produktu.
Kolejny etap to sprawdzenie, w jaki sposób konkretny materac powinien zostać ułożony na łóżku. Wiele popularnych modeli bąbelkowych działa jako nakładka umieszczana bezpośrednio na zwykłym materacu. Nie powinno się automatycznie usuwać powierzchni bazowej i kłaść takiej nakładki bezpośrednio na stelażu tylko dlatego, że po napompowaniu wydaje się wystarczająco gruba.
W innych systemach konstrukcja może wyglądać inaczej. Dlatego przed montażem trzeba ustalić, czy dany produkt jest nakładką, czy pełnym systemem przewidzianym do innej konfiguracji łóżka.
Znaczenie mają również wymiary. Popularne materace bąbelkowe mogą mieć około 200 cm długości, 90 cm szerokości i kilka centymetrów wysokości po napełnieniu, natomiast modele rurowe często są wyższe. Nie jest to jednak reguła pozwalająca przewidzieć rozmiar dowolnego produktu.
Przed pierwszym użyciem należy porównać długość i szerokość materaca z powierzchnią łóżka. Pneumatyczna nakładka powinna leżeć stabilnie i nie zwisać nadmiernie poza krawędzie. Jeżeli wyposażono ją w wyłogi lub inne elementy stabilizujące, trzeba wykorzystać je zgodnie z konstrukcją produktu.
Wyłogi występujące w wielu materacach bąbelkowych umieszcza się pod materacem bazowym, co pomaga ograniczyć przesuwanie się nakładki. Nie należy zastępować takiego mocowania przypadkowymi sznurkami, taśmami czy pasami, jeśli producent nie przewidział ich używania.
Przy łóżku rehabilitacyjnym trzeba zwrócić uwagę na możliwość regulowania segmentów. Materac i przewody muszą zachować właściwe położenie podczas podnoszenia części plecowej czy zmiany wysokości leża. Dobrze sprawdzić najczęściej używane ustawienia jeszcze przed ułożeniem pacjenta.
Ważna jest także wysokość powierzchni. Dodanie pneumatycznej nakładki powoduje, że użytkownik znajduje się wyżej względem ramy łóżka. Ma to znaczenie przede wszystkim przy barierkach bocznych, siadaniu na brzegu oraz transferze na wózek lub fotel.
Barierka, która przy zwykłym materacu wystawała wysoko ponad powierzchnię leżenia, po dodaniu wysokiego systemu pneumatycznego będzie miała mniejszą efektywną wysokość ponad pacjentem. Dlatego materaca nie należy oceniać niezależnie od łóżka.
Kiedy powierzchnia leży już we właściwym miejscu, można przygotować pompę. Wiele urządzeń ma haki lub wieszak umożliwiający zamocowanie na ramie łóżka. Takie położenie pozwala utrzymać pompę poza powierzchnią leżenia i zapewnić opiekunowi dostęp do panelu.
Jeżeli producent dopuszcza postawienie urządzenia na stabilnym podłożu, trzeba wybrać miejsce suche, czyste i chroniące pompę przed przypadkowym uszkodzeniem. Nie powinno się przykrywać jej kołdrą, kocem ani innym materiałem mogącym ograniczać przepływ powietrza.
Nie warto też wciskać pompy głęboko pod łóżko tylko po to, aby urządzenie było niewidoczne. Pompa wymaga właściwych warunków pracy i dostępu do elementów sterujących. Wlot powietrza nie powinien być zasłonięty kurzem, włosami, pościelą ani innymi zanieczyszczeniami.
Następnie trzeba połączyć materac z pompą. Przewody powietrzne powinny zostać stabilnie osadzone w odpowiednich portach. Po podłączeniu należy sprawdzić ich przebieg na całej długości.
Rurki nie mogą być mocno zagięte, skręcone ani przyciśnięte. Przewód uwięziony pod materacem może ograniczać przepływ powietrza, a źle osadzona końcówka może powodować utratę ciśnienia. Warto więc sprawdzić każde połączenie ręcznie, zamiast oceniać je tylko wzrokowo.
W wielu konstrukcjach przewody znajdują się przy części przeznaczonej na nogi pacjenta. Takie ułożenie jest często spotykane, lecz przy pierwszym montażu trzeba potwierdzić właściwą orientację konkretnego modelu.
Materace rurowe mogą mieć dodatkowy zawór szybkiego spuszczania powietrza, czasem oznaczany jako CPR. Jeśli system posiada taki element, przed rozpoczęciem pompowania należy upewnić się, że znajduje się w położeniu przewidzianym do normalnej pracy. Niedomknięty zawór może uniemożliwić osiągnięcie prawidłowego ciśnienia.
Przed włączeniem urządzenia warto również sprawdzić maksymalne obciążenie. Materace bąbelkowe, rurowe i bardziej zaawansowane systemy mogą znacząco różnić się nośnością. Masa użytkownika nie może przekraczać limitu określonego dla konkretnego produktu.
Nośność materaca należy rozpatrywać oddzielnie od nośności łóżka. Jeżeli powierzchnia pneumatyczna dopuszcza większą masę niż rama łóżka, ograniczeniem nadal pozostaje łóżko. Analogicznie wysoka nośność łóżka nie zwiększa dopuszczalnego obciążenia materaca.
Warto znać aktualną masę pacjenta także dlatego, że w wielu pompach ma ona znaczenie podczas regulowania ciśnienia. Posługiwanie się wagą sprzed kilku lat może prowadzić do niewłaściwego ustawienia, szczególnie jeśli stan chorego wiązał się ze znaczną zmianą masy ciała.
Jak uruchomić pompę i sprawdzić prawidłowe napełnienie materaca?
Po prawidłowym ułożeniu powierzchni, zamocowaniu pompy i podłączeniu przewodów można przygotować zasilanie. Kabel powinien przebiegać w miejscu, w którym nie będzie przygniatany przez łóżko ani narażony na nadepnięcie.
Przy łóżku elektrycznym trzeba uwzględnić kilka przewodów jednocześnie. Kabel pompy nie powinien krzyżować się z ruchomymi elementami mechanizmu łóżka ani znajdować się w miejscu, w którym może zostać napięty podczas podnoszenia leża.
Po podłączeniu zasilania można uruchomić pompę. W wielu prostych modelach służy do tego przełącznik ON/OFF. Po włączeniu urządzenie zaczyna tłoczyć powietrze do materaca.
W części zestawów podczas pierwszego napełniania producent zaleca ustawienie regulatora ciśnienia na maksimum. Ma to przyspieszyć przygotowanie powierzchni. Nie należy jednak traktować maksymalnego ustawienia jako uniwersalnej procedury, ponieważ sposób pierwszego uruchomienia zależy od modelu.
Jeszcze ważniejsze jest rozróżnienie ustawienia używanego podczas napełniania od ustawienia przeznaczonego do późniejszego użytkowania. Jeżeli instrukcja nakazuje rozpocząć od maksymalnej wartości, nie oznacza to, że pompa ma pozostać na niej przez cały okres korzystania z materaca.
Po osiągnięciu właściwego napełnienia regulator ustawia się zgodnie z zasadami przewidzianymi dla użytkownika. W prostych systemach jednym z głównych punktów odniesienia może być masa ciała pacjenta. W bardziej rozbudowanych urządzeniach sposób regulacji może wyglądać inaczej.
Pierwsze pompowanie wymaga cierpliwości. Nie należy układać pacjenta na powierzchni natychmiast po uruchomieniu kompresora. W jednym modelu czas przygotowania może wynosić około 10 minut, w innym ponad 20 minut. Niektóre instrukcje wiążą pierwszy rozruch z wykonaniem określonej liczby pełnych cykli.
Z tego powodu czas pierwszego napełnienia trzeba sprawdzić dla konkretnego zestawu. Nie powinno się przyjmować wartości znalezionej w opisie podobnego materaca.
Podczas napełniania warto obserwować zachowanie komór. Powierzchnia powinna stopniowo zwiększać swoją objętość, ale w materacu zmiennociśnieniowym nie wszystkie elementy muszą przez cały czas mieć identyczne napełnienie.
System może dzielić powierzchnię na dwie lub więcej sekcji. Pompa kieruje powietrze naprzemiennie do określonych grup komór, dlatego część powierzchni w danej fazie cyklu może być bardziej wypełniona niż pozostała. Tak właśnie działa wiele materacy zmiennociśnieniowych.
Nie należy więc diagnozować usterki tylko dlatego, że wybrane komory okresowo stają się bardziej miękkie. Niepokój powinien natomiast wzbudzić fragment, który pozostaje całkowicie zapadnięty mimo kolejnych cykli, widoczna utrata powietrza albo brak napełniania całej powierzchni.
Jeśli materac nie pompuje się prawidłowo, w pierwszej kolejności warto sprawdzić podstawowe elementy konfiguracji: zasilanie pompy, ustawienie włącznika, połączenia przewodów, ich drożność oraz zamknięcie zaworów, jeśli system je posiada.
Należy też sprawdzić, czy przewód nie został przyciśnięty pomiędzy materacem a ramą. Czasami przyczyna problemu okazuje się bardzo prosta i nie wynika z awarii pompy.
Po osiągnięciu napełnienia przewidzianego przez producenta można przejść do ustawienia ciśnienia roboczego. Nie powinno się wybierać wartości wyłącznie na podstawie subiektywnego wrażenia, że powierzchnia wydaje się przyjemnie miękka.
Zbyt małe napełnienie może powodować nadmierne zapadanie się ciała, przez co użytkownik znajdzie się zbyt blisko twardego podłoża. Zbyt wysokie ustawienie również nie oznacza automatycznie lepszych warunków.
Regulator służy do uzyskania parametrów właściwych dla danego użytkownika i konstrukcji. Jeżeli producent podaje skalę powiązaną z masą pacjenta, trzeba korzystać z niej zgodnie z instrukcją. Jeżeli przewiduje inną metodę kontroli, należy zastosować właśnie ją.
Warto pamiętać, że skale regulatorów różnych pomp nie są ze sobą bezpośrednio porównywalne. Pozycja „3” w jednym urządzeniu nie musi oznaczać takiego samego ciśnienia jak pozycja „3” w innym. Nie należy więc przenosić ustawień z poprzedniego sprzętu.
Po ułożeniu użytkownika na przygotowanej powierzchni trzeba ocenić, jak materac zachowuje się pod obciążeniem. Pusty system może wyglądać prawidłowo, a dopiero masa ciała ujawni niewłaściwe napełnienie lub problem z jedną z sekcji.
Jeśli instrukcja opisuje metodę sprawdzania przestrzeni pomiędzy ciałem pacjenta a podłożem, warto ją zastosować. Sposób takiej kontroli może różnić się w zależności od konstrukcji, dlatego nie należy tworzyć jednej zasady dla wszystkich materacy bąbelkowych i rurowych.
Po pierwszym napełnieniu warto obserwować również pełny cykl zmiennociśnieniowy. W zależności od modelu może on trwać kilka, kilkanaście albo więcej minut. Podczas cyklu zmienia się stopień wypełnienia poszczególnych sekcji.
Czas cyklu nie jest tym samym co czas pierwszego pompowania. To dwa różne parametry, które łatwo pomylić. Materac może na przykład potrzebować kilkunastu lub kilkudziesięciu minut na przygotowanie do pierwszego użycia, a później pracować w znacznie krótszych cyklach.
W czasie pracy trzeba również zwrócić uwagę na dźwięk pompy. Kompresor nie musi być całkowicie bezgłośny. Delikatny jednostajny szum może towarzyszyć normalnej pracy. Nagła zmiana głośności, silne drgania lub nietypowe odgłosy powinny natomiast skłonić do sprawdzenia urządzenia.
Czasami źródłem dodatkowego hałasu nie jest sam mechanizm, lecz niewłaściwe zawieszenie pompy. Jeśli obudowa dotyka luźnego elementu ramy, drgania mogą się wzmacniać. Warto więc skontrolować mocowanie przed uznaniem urządzenia za zbyt głośne.
Pompa powinna pracować w trybie przewidzianym przez producenta. W wielu materacach zmiennociśnieniowych ciągła praca urządzenia jest potrzebna do utrzymywania cyklicznych zmian napełnienia. Nie należy samodzielnie wyłączać pompy na noc tylko dlatego, że powierzchnia została wcześniej napompowana.
Po wyłączeniu aktywny system przestaje wykonywać swoje cykle, a z czasem może również tracić ciśnienie. Jeśli producent przewiduje wyłączanie urządzenia wyłącznie wtedy, gdy nikt nie korzysta z materaca, trzeba uwzględnić to w codziennym użytkowaniu.
Co kontrolować po pierwszym uruchomieniu i jaki materac z pompą warto wybrać?
Pierwsze minuty działania nie dają jeszcze pełnego obrazu funkcjonowania zestawu. Po ułożeniu pacjenta dobrze ponownie sprawdzić stabilność powierzchni, napełnienie komór, ustawienie regulatora, przebieg przewodów oraz pozycję pompy. Ciało użytkownika zmienia sposób obciążenia materaca i może spowodować niewielkie przesunięcie nakładki.
Szczególnej uwagi wymagają przewody. Po zmianie pozycji pacjenta, podniesieniu zagłówka lub przesunięciu łóżka mogą znaleźć się bliżej ramy. Warto sprawdzić, czy nie powstało zagięcie ograniczające przepływ.
Jeżeli łóżko ma elektryczną regulację wysokości, należy podnieść i opuścić je w bezpiecznych warunkach oraz zobaczyć, jak zachowują się kabel zasilający i przewody powietrzne. Żaden z nich nie powinien być naprężony ani wciągany pomiędzy ruchome elementy.
Następnie warto ocenić wysokość całego zestawu. Pneumatyczna powierzchnia zwiększa odległość użytkownika od stelaża. W przypadku łóżka z barierkami zmienia się więc relacja pomiędzy górną krawędzią materaca a barierką.
Ma to znaczenie także dla osoby, która samodzielnie siada na brzegu. Jeśli po dodaniu materaca stopy nie sięgają stabilnie podłogi, trzeba uwzględnić tę zmianę podczas planowania transferu. Przy łóżku z regulacją wysokości można często dostosować poziom przed siadaniem, ale powinno się robić to świadomie.
Po rozpoczęciu użytkowania trzeba kontrolować, czy materac nie przesuwa się nadmiernie względem powierzchni bazowej. Wyłogi i inne elementy mocujące powinny utrzymywać go w położeniu przewidzianym przez producenta. Jeśli powierzchnia regularnie się przemieszcza, należy sprawdzić montaż.
Nie powinno się rozwiązywać problemu poprzez przypadkowe przywiązywanie materaca do ramy. Takie mocowanie może uciskać komory albo zakłócać działanie regulowanych segmentów.
Ważna jest również warstwa znajdująca się bezpośrednio nad materacem. Wiele modeli przykrywa się prześcieradłem. Powinno ono zabezpieczać powierzchnię i zapewniać użytkownikowi komfort, ale nie może tak mocno ściskać komór, aby utrudniało ich pracę.
Nie warto dokładać kilku grubych koców czy przypadkowych nakładek wyłącznie po to, aby powierzchnia wydawała się bardziej miękka. Dodatkowe warstwy mogą zmieniać sposób oddziaływania systemu na ciało. Jeśli potrzebne są podkłady higieniczne, należy zwrócić uwagę na ich właściwe ułożenie.
Po pierwszym uruchomieniu trzeba też obserwować skórę pacjenta. Materac z pompą nie eliminuje potrzeby kontroli miejsc narażonych na nacisk. U osoby leżącej na plecach uwagi mogą wymagać między innymi pięty, okolica krzyżowa, łopatki czy łokcie, natomiast przy innych pozycjach rozkład obciążeń się zmienia.
Utrzymujące się zaczerwienienie, ból, uszkodzenie naskórka lub rana wymagają oceny, a nie jedynie zmiany położenia regulatora pompy. Szczególnie przy istniejących odleżynach rodzaj powierzchni i sposób opieki warto ustalać ze specjalistą.
Nie należy zakładać, że najtwardsze ustawienie daje największą ochronę. Tak samo nie można przyjąć, że bardzo miękka powierzchnia zawsze zapewnia najlepsze odciążenie. Prawidłowa regulacja wynika z konstrukcji urządzenia oraz parametrów użytkownika.
W kolejnych godzinach warto sprawdzić, czy materac nie traci powietrza. Jeśli powierzchnia stopniowo zapada się mimo ciągłej pracy pompy, trzeba skontrolować przewody, złącza, zawory i sam materiał. W bąbelkowych modelach niewielkie przebicie może powodować powolny wyciek.
Niektóre zestawy zawierają łatki i klej przeznaczone do naprawy określonych uszkodzeń. W systemach rurowych producent może przewidywać wymianę pojedynczej komory. Sposób naprawy zależy od konstrukcji, dlatego nie należy stosować przypadkowych klejów ani metod.
Bardziej rozbudowane systemy mogą sygnalizować niskie ciśnienie, problem z zasilaniem albo inną nieprawidłowość. Jeśli pompa ma kontrolki lub alarm dźwiękowy, pierwsze uruchomienie jest dobrym momentem na zapoznanie się z ich znaczeniem.
Pozwala to uniknąć dwóch skrajności: ignorowania ważnego alarmu oraz niepotrzebnego niepokoju spowodowanego prawidłowym komunikatem występującym podczas rozruchu.
Warto też wcześniej ustalić sposób postępowania przy przerwie w dostawie energii. System aktywny wykorzystuje zasilanie do wykonywania kolejnych cykli. Zachowanie powierzchni po wyłączeniu pompy różni się między konstrukcjami.
Przy wyborze materaca z pompą właśnie takie cechy użytkowe mogą mieć równie duże znaczenie jak wymiary. Rodzaj komór, maksymalne obciążenie, zakres regulacji, czas cyklu, wysokość powierzchni, możliwość wymiany elementów i obecność alarmów pomagają porównać modele znacznie dokładniej niż sama nazwa produktu.
Materac bąbelkowy może sprawdzić się w innych warunkach niż bardziej rozbudowany system rurowy. Konstrukcje bąbelkowe zwykle wykorzystują dużą liczbę niewielkich komór i często mają niższy profil. Modele rurowe wykorzystują większe poprzeczne komory i w wielu przypadkach są wyższe.
Nie należy jednak wybierać rodzaju materaca wyłącznie według jednej cechy pacjenta. Masa ciała, mobilność, czas spędzany w łóżku, stan skóry, wzrost oraz warunki opieki powinny być analizowane razem.
Przed zakupem trzeba sprawdzić maksymalne obciążenie. Jeśli użytkownik waży więcej niż przewiduje producent, należy poszukać modelu o większej nośności. Nie powinno się zakładać, że ustawienie wyższego ciśnienia zrekompensuje przekroczenie limitu wagowego.
Równocześnie warto sprawdzić szerokość. Materac o wysokiej nośności może okazać się zbyt wąski dla osoby o większej budowie ciała. Nośność nie mówi niczego o ilości miejsca dostępnego dla użytkownika.
Znaczenie ma również długość. Osoba wysoka potrzebuje powierzchni zapewniającej podparcie całego ciała. Materac powinien jednocześnie pasować do łóżka, dlatego nie można po prostu kupić dłuższego modelu, jeśli konstrukcja leża nie jest do niego przystosowana.
Przy wyborze pompy warto zwrócić uwagę na sposób sterowania. Prosty regulator może być wystarczający, jeśli odpowiada potrzebom użytkownika i opiekun potrafi prawidłowo go ustawić. Bardziej zaawansowane urządzenia mogą mieć dodatkowe tryby, wskaźniki lub alarmy.
Większa liczba funkcji nie oznacza automatycznie lepszego wyboru. Znacznie ważniejsze jest dopasowanie możliwości urządzenia do stanu pacjenta oraz warunków codziennej opieki.
Praktycznym parametrem jest również poziom hałasu. Pompa może pracować przez całą dobę, dlatego urządzenie znajdujące się obok łóżka powinno zapewniać warunki akceptowalne dla użytkownika. Ma to szczególne znaczenie nocą.
Nie warto jednak oceniać głośności wyłącznie na podstawie określeń marketingowych. Jeśli dostępna jest konkretna wartość poziomu hałasu, łatwiej porównać urządzenia. Trzeba też pamiętać, że sposób zawieszenia pompy może wpływać na odczuwane drgania.
Istotna jest możliwość utrzymania powierzchni w czystości. W modelach wyposażonych w pokrowiec należy sprawdzić sposób jego pielęgnacji. W prostszych konstrukcjach trzeba stosować metody czyszczenia właściwe dla materiału materaca.
Nie powinno się używać przypadkowych silnych preparatów tylko dlatego, że powierzchnia wygląda na odporną. Niewłaściwy środek może osłabić materiał, uszkodzić jego powłokę lub skrócić trwałość produktu.
Pompa również wymaga kontroli. Otwory wentylacyjne i wlot powietrza powinny pozostać drożne. Kurz i inne zanieczyszczenia mogą utrudniać pracę urządzenia, dlatego nie należy stawiać go w miejscu, w którym łatwo gromadzą się zabrudzenia.
Przy długotrwałej opiece warto zwrócić uwagę na możliwość wymiany elementów. Dostępność pojedynczych komór rurowych, przewodów, pokrowca czy właściwej pompy może mieć znaczenie po wielu miesiącach eksploatacji.
Nie należy natomiast podłączać dowolnej pompy do posiadanego materaca tylko dlatego, że końcówki przewodów wyglądają podobnie. Materac i pompa powinny tworzyć zgodny system o właściwych parametrach ciśnienia oraz przepływu powietrza.
Pierwsze uruchomienie jest dobrym momentem na zapoznanie z urządzeniem wszystkich osób zajmujących się pacjentem. Jeśli opiekunowie pracują na zmianę, każdy powinien wiedzieć, jak rozpoznać prawidłową pracę pompy, gdzie znajduje się regulator i czego nie należy przypadkowo odłączać.
Pozwala to ograniczyć sytuacje, w których jedna osoba ustawia właściwe parametry, a kolejna zmienia je bez wiedzy o zasadzie działania systemu. Regulator ciśnienia nie powinien służyć do przypadkowego zwiększania lub zmniejszania twardości powierzchni według chwilowego odczucia.
Stan użytkownika również może się zmieniać. Znaczny spadek albo wzrost masy ciała, pogorszenie mobilności, pojawienie się uszkodzeń skóry czy zwiększenie czasu spędzanego w łóżku są powodami do ponownej oceny ustawienia i przydatności materaca.
Sprzęt wybrany podczas krótkiej rekonwalescencji może nie odpowiadać późniejszym potrzebom osoby, która zaczyna wymagać stałej opieki. Podobnie poprawa sprawności może zmienić sposób korzystania z łóżka i powierzchni przeciwodleżynowej.
Przy pierwszym uruchomieniu najlepiej więc potraktować materac, pompę, przewody, łóżko i użytkownika jako jeden współpracujący zestaw. Materac musi pasować wymiarami i sposobem montażu, pompa powinna współpracować z jego konstrukcją, przewody muszą pozostać drożne, a ustawienie ciśnienia powinno odpowiadać zasadom przewidzianym dla danego urządzenia.
Po uruchomieniu trzeba poczekać na pełne napełnienie wymagane przez konkretny model, dopiero później ustawić parametry robocze i ułożyć pacjenta zgodnie z instrukcją. Następnie warto ponownie sprawdzić powierzchnię już pod obciążeniem, obserwować przynajmniej pełny cykl pracy i upewnić się, że żaden przewód nie został przygnieciony.
W kolejnych godzinach znaczenie ma kontrola stabilności, ciśnienia, pracy pompy, komfortu pacjenta i stanu skóry. Dzięki temu pierwsze uruchomienie nie ogranicza się do technicznego włączenia urządzenia, lecz pozwala sprawdzić, czy cały system działa w warunkach, w których będzie później wykorzystywany podczas codziennej opieki.
