Zewnętrzna proteza piersi i biustonosz z kieszonką powinny tworzyć spójny zestaw, który pozwala stabilnie utrzymać uzupełnienie po stronie operowanej, zachować komfort podczas ruchu i uzyskać naturalny kształt sylwetki pod ubraniem. Sama obecność kieszonki nie oznacza jednak, że każda proteza będzie dobrze współpracowała z każdym biustonoszem. Rozmiar, kształt, profil i masa protezy trzeba zestawić z głębokością miseczki, wielkością kieszonki, wysokością jej krawędzi oraz konstrukcją całego biustonosza. Dopiero przymiarka pozwala ocenić, czy oba produkty rzeczywiście do siebie pasują.
Kieszonka w biustonoszu po mastektomii znajduje się po wewnętrznej stronie miseczki. Tworzy przestrzeń, do której można wsunąć zewnętrzną protezę piersi albo lekką formę pooperacyjną. Jej zadaniem jest między innymi ograniczenie przemieszczania się uzupełnienia podczas chodzenia, siadania, pochylania i wykonywania zwykłych czynności. Materiał kieszonki oddziela również protezę od skóry, co dla części użytkowniczek zwiększa komfort.
W wielu modelach kieszonki znajdują się w obu miseczkach. Dzięki temu biustonosz może służyć osobie po mastektomii prawej albo lewej piersi, a przy operacji obustronnej pozwala umieścić dwie protezy. Dwustronna konstrukcja może być przydatna również wtedy, gdy producent chce zachować symetryczne wykończenie wnętrza biustonosza.
Nie każda proteza ma jednak identyczną geometrię. Dostępne są modele symetryczne, asymetryczne, pełne, częściowe, lekkie, regulowane powietrzem, silikonowe oraz miękkie formy używane na wcześniejszych etapach po operacji. Różnią się szerokością podstawy, wysokością, projekcją, grubością poszczególnych części i sposobem układania przy klatce piersiowej. Z tego powodu ocena zgodności powinna uwzględniać więcej niż sam numer rozmiaru.
Podobne różnice występują między biustonoszami. Dwa modele oznaczone przykładowo jako 80C mogą mieć miseczki o innym kształcie, stopniu zabudowania i elastyczności. Kieszonka w jednym fasonie może być wyższa i bardziej rozciągliwa, w drugim płytsza, a w kolejnym mieć inaczej umieszczony otwór. Rozmiar zapisany na metce jest więc punktem wyjścia do przymiarki, a nie gwarancją zgodności z protezą.
Znaczenie ma również etap leczenia. Bezpośrednio po operacji często stosuje się bardzo lekkie formy przeznaczone na okres rekonwalescencji. Docelowa proteza silikonowa może pojawić się później, kiedy stan rany, blizny i skóry pozwala na jej komfortowe używanie. Jeśli nadal występują ból, obrzęk, duża nadwrażliwość lub problemy z gojeniem, moment zmiany rodzaju protezy warto ustalić z personelem medycznym.
Jak proteza piersi powinna układać się w kieszonce biustonosza?
Pierwszym kryterium jest wielkość kieszonki względem protezy. Uzupełnienie powinno dać się umieścić wewnątrz bez mocnego rozciągania materiału, zgniatania protezy czy nadmiernego wyginania jej krawędzi. Jednocześnie przestrzeń nie może być tak duża, aby proteza swobodnie przesuwała się wewnątrz miseczki.
Podczas wkładania warto robić to spokojnie i bez używania dużej siły. Protezy silikonowe mają elastyczną powierzchnię, lecz nie należy ich mocno ściskać ostrymi paznokciami ani ciągnąć za cienkie krawędzie. Pierścionki i inne ostre elementy mogą uszkodzić zewnętrzną warstwę produktu.
Po wsunięciu protezy trzeba sprawdzić, czy znajduje się ona w całości wewnątrz kieszonki. Jej krawędź nie powinna przypadkowo wystawać przez otwór podczas normalnego użytkowania. Jeśli otwór jest zbyt szeroki w stosunku do rozmiaru protezy, uzupełnienie może przemieszczać się przy intensywniejszym ruchu.
Nie należy jednak oceniać kieszonki wyłącznie na podstawie wielkości otworu. Otwór służy do wkładania protezy, natomiast o stabilności decyduje cała konstrukcja: powierzchnia materiału, wysokość wewnętrznych krawędzi, kształt miseczki, elastyczność tkaniny i dopasowanie obwodu biustonosza.
Zbyt mała kieszonka może deformować protezę. Jeżeli materiał mocno ją ściska, silikonowe uzupełnienie może układać się inaczej niż przewidziano. Zmienia się wtedy projekcja piersi, a na zewnętrznej powierzchni miseczki mogą pojawić się nierówności. Nadmierne naprężenie materiału może również pogorszyć komfort.
Zbyt obszerna kieszonka powoduje inny problem. Proteza może przesuwać się na boki albo ku górze. Użytkowniczka może wtedy odruchowo skracać ramiączko, próbując utrzymać ją we właściwym miejscu. Nie zawsze rozwiązuje to problem, ponieważ jego źródłem może być rozmiar miseczki, kieszonki albo obwodu.
Trzeba więc rozróżnić dopasowanie protezy do kieszonki od dopasowania całego biustonosza do ciała. Nawet idealnie dobrana kieszonka nie zapewni stabilności, jeśli pas pod biustem jest zdecydowanie za luźny. Cały biustonosz może wtedy podjeżdżać na plecach i przesuwać się z przodu, zabierając protezę ze sobą.
Pas pod biustem powinien stabilnie otaczać klatkę piersiową. Nie powinien przesuwać się wyraźnie ku górze podczas unoszenia rąk. Z drugiej strony nadmiernie ciasny obwód może uciskać skórę i bliznę, dlatego nie należy celowo kupować mniejszego rozmiaru tylko po to, aby mocniej przytrzymać protezę.
Następnym parametrem jest głębokość miseczki. Proteza musi zmieścić się nie tylko w samej kieszonce, lecz także w przestrzeni utworzonej przez miseczkę. Jeśli jej profil jest zbyt duży, może nadmiernie wypychać materiał do przodu. Miseczka stanie się napięta, a proteza może zostać mocniej przyciśnięta do klatki piersiowej.
Przy zbyt małej projekcji pojawia się odwrotna sytuacja. Materiał miseczki może się marszczyć, a strona z protezą wyglądać na mniej wypełnioną niż zachowana pierś. Samo zwiększenie rozmiaru protezy nie zawsze jest właściwym rozwiązaniem, ponieważ większy model może jednocześnie stać się za szeroki lub za wysoki.
Właśnie dlatego przy wyborze warto rozróżniać rozmiar protezy i jej profil. Dwa produkty o podobnej objętości mogą inaczej rozkładać tę objętość. Jeden będzie miał szerszą podstawę i mniejszą projekcję, drugi węższą podstawę i bardziej wysunięty kształt.
Znaczenie ma też kształt zachowanej piersi. Przy jednostronnej mastektomii to ona często stanowi główny punkt odniesienia dla objętości i profilu. Naturalna pierś nie ma jednak sztywnego kształtu. Zmienia swoje ułożenie pod wpływem biustonosza, pozycji ciała i ruchu. Celem dopasowania nie jest stworzenie matematycznie identycznych stron, lecz uzyskanie harmonijnej sylwetki i komfortowego zestawu.
Protezy symetryczne mają konstrukcję pozwalającą zwykle używać ich po prawej albo lewej stronie. Asymetryczne projektuje się z uwzględnieniem konkretnej strony ciała. Mogą mieć przedłużenie w kierunku pachy lub w inny sposób uzupełniać boczny fragment klatki piersiowej.
Przy protezie asymetrycznej wielkość kieszonki trzeba ocenić szczególnie uważnie. Model może zajmować większą przestrzeń boczną niż klasyczna proteza symetryczna. Kieszonka powinna pozwalać protezie przyjąć przewidziane położenie bez podwijania jej końcówki.
Jeżeli boczna część protezy jest stale zagięta, trzeba sprawdzić, czy problem wynika z za małej kieszonki, nieodpowiedniego fasonu biustonosza czy niewłaściwego kształtu samej protezy. Nie warto przyjmować, że silikon z czasem „ułoży się” mimo stałego ucisku.
Podobnie trzeba sprawdzić górną część protezy. Powinna znajdować się na wysokości pozwalającej uzyskać płynne przejście między klatką piersiową a miseczką. Jeżeli proteza przesuwa się zbyt wysoko, może stać się widoczna przy dekolcie. Jeśli opada zbyt nisko, różnica wysokości między stronami może uwidocznić się pod ubraniem.
Konstrukcja dekoltu ma więc znaczenie dla całego zestawu. Biustonosze protetyczne często mają bardziej zabudowaną górną część miseczki niż niektóre klasyczne fasony. Wyższy dekolt może pomagać utrzymać i osłonić protezę, ale nie musi być konieczny dla każdej użytkowniczki.
Wysokość boków biustonosza również wpływa na stabilność. Po operacji ubytek tkanek może sięgać w stronę pachy. Wyższy bok może wtedy zapewnić lepsze osłonięcie i pomóc utrzymać asymetryczną protezę, o ile nie uciska wrażliwej okolicy.
Trzeba jednocześnie pamiętać, że po mastektomii skóra pod pachą może być szczególnie wrażliwa. Zbyt wysoka lub twarda krawędź może powodować dyskomfort. Dlatego większe zabudowanie nie zawsze oznacza większą wygodę.
Materiał kieszonki powinien być miękki i przyjazny dla skóry, szczególnie jeśli czucie w okolicy pooperacyjnej uległo zmianie. Producenci wykorzystują między innymi bawełnę, mikrofibrę, elastyczne dzianiny i miękkie siateczki. Każdy z tych materiałów może mieć inne właściwości dotyczące rozciągliwości, wentylacji i odprowadzania wilgoci.
Elastyczna kieszonka łatwiej dostosowuje się do różnych kształtów protez, lecz zbyt duża elastyczność połączona z niewłaściwym rozmiarem może zmniejszyć stabilność. Materiał bardziej zwarty lepiej utrzymuje kształt, ale musi pozostawiać wystarczająco dużo miejsca dla konkretnej protezy.
Warto sprawdzić również położenie szwów. Szew nie powinien tworzyć bolesnego punktu dokładnie nad wrażliwą blizną. Jeśli po operacji występuje ograniczone czucie, kontrola skóry po zdjęciu bielizny nabiera dodatkowego znaczenia, ponieważ silniejszy nacisk nie zawsze zostanie od razu odczuty.
Jak sprawdzić stabilność protezy i kieszonki podczas przymiarki?
Pierwsza ocena powinna odbywać się na stojąco, ale nie warto na niej kończyć. Proteza może wyglądać prawidłowo przed lustrem, a mimo to przesuwać się podczas codziennych czynności. Dopasowanie najlepiej sprawdzić w kilku naturalnych pozycjach ciała.
Po założeniu biustonosza można najpierw ustawić protezę tak, aby jej wysokość i projekcja odpowiadały sylwetce. Następnie warto sprawdzić widok z przodu i z boku. Strona operowana nie powinna wyglądać na wyraźnie wyższą, niższą, bardziej wysuniętą ani znacznie szerszą wyłącznie z powodu niewłaściwego położenia protezy.
Następnie warto spokojnie usiąść. Pozycja siedząca zmienia ułożenie tułowia, napięcie materiału i położenie dolnego pasa. Jeśli proteza zaczyna wtedy wychodzić z kieszonki, mocno przesuwa się ku górze albo uciska w innym miejscu, wymaga to ponownej oceny.
Jeżeli stan zdrowia i etap rekonwalescencji na to pozwalają, można przejść kilka kroków, delikatnie unieść ręce i wykonać lekki skłon. Proteza nie powinna swobodnie przemieszczać się w kieszonce podczas zwykłego ruchu.
Nie oznacza to, że produkt musi pozostawać całkowicie nieruchomy co do milimetra. Miękkie tkanki i bielizna naturalnie poruszają się wraz z ciałem. Niepokojąca jest raczej sytuacja, w której proteza wyraźnie zmienia położenie, obraca się albo wymaga częstego poprawiania.
Przy schylaniu trzeba sprawdzić górną krawędź kieszonki. Proteza powinna pozostać bezpiecznie wewnątrz. Jeżeli ma tendencję do wysuwania się, przyczyną może być zbyt duży otwór, zbyt płytka kieszonka, niewłaściwy rozmiar protezy albo niepasujący fason.
Warto również sprawdzić stabilność podczas zakładania ubrania. Koszulka czy bluzka przesuwana przez klatkę piersiową nie powinna łatwo przestawiać protezy. Jeśli po każdej zmianie garderoby trzeba ponownie układać uzupełnienie, zestaw może wymagać korekty.
Test pod ubraniem jest bardzo przydatny, ponieważ pozwala ocenić nie tylko stabilność, lecz także przebieg linii piersi. Cienki, jednolity materiał zwykle łatwiej pokazuje różnice w projekcji niż gruba bluza.
Warto zwrócić uwagę na sposób układania miseczki. Powinna tworzyć gładką powierzchnię. Marszczenie może świadczyć o niewystarczającym wypełnieniu, choć nie zawsze przyczyną jest za mała proteza. Czasami sam fason miseczki nie odpowiada kształtowi uzupełnienia.
Jeśli materiał jest mocno napięty, proteza może być za duża, mieć za dużą projekcję albo miseczka może być za mała. Nie należy rozwiązywać każdego problemu zmianą rozmiaru samej protezy, ponieważ biustonosz i proteza wpływają na siebie wzajemnie.
Ramiączka powinny stabilizować górną część biustonosza bez nadmiernego wciskania się w barki. Zbyt mocne skrócenie ramiączka po stronie protezy może unieść całą miseczkę i stworzyć sztuczną asymetrię.
Jeżeli proteza jest cięższa, odpowiednia szerokość i konstrukcja ramiączek mogą poprawić komfort. W przypadku dużych rozmiarów część użytkowniczek preferuje szersze ramiączka, ponieważ rozkładają nacisk na większej powierzchni. Nie oznacza to jednak, że szerokie ramiączko automatycznie rozwiąże problem niewłaściwego obwodu.
Większość stabilizacji biustonosza powinna wynikać z prawidłowego dopasowania całej konstrukcji, a nie z bardzo mocnego naciągania ramiączek. Jeśli pas pod biustem przesuwa się, trzeba najpierw sprawdzić jego rozmiar i elastyczność.
Przy protezach lekkich sytuacja może wyglądać nieco inaczej niż przy modelach o masie zbliżonej do naturalnej piersi. Mniejszy ciężar ogranicza obciążenie kieszonki, ale lekka proteza również może się przemieszczać, jeśli przestrzeń jest zbyt duża.
Regulowane protezy powietrzne wymagają dodatkowej kontroli. Zmiana ich objętości wpływa na sposób wypełnienia miseczki. Po dodaniu albo usunięciu powietrza trzeba ponownie sprawdzić dopasowanie do kieszonki i biustonosza, ponieważ zmienia się projekcja i napięcie materiału.
Nie powinno się zwiększać objętości tylko po to, aby proteza została mocniej zaklinowana w zbyt dużej kieszonce. Regulacja ma służyć dostosowaniu kształtu i symetrii w zakresie przewidzianym dla produktu, a nie zastępować właściwy rozmiar bielizny.
Podobnej uwagi wymagają protezy częściowe i nakładki wyrównujące. Są mniejsze od pełnej protezy po mastektomii i służą do uzupełniania konkretnego fragmentu piersi. W bardzo obszernej kieszeni mogą mieć więcej przestrzeni do przemieszczania się.
Przy takim produkcie trzeba sprawdzić, czy kieszonka i miseczka pomagają utrzymać uzupełnienie dokładnie w miejscu asymetrii. Samo zmieszczenie się nakładki w kieszeni nie świadczy jeszcze o prawidłowym dopasowaniu.
Znaczenie ma również sposób otwierania kieszonki. W zależności od modelu dostęp może znajdować się z boku, od góry lub w innym miejscu przewidzianym przez producenta. Otwór powinien umożliwiać wygodne włożenie protezy bez mocnego wyginania.
Dla osoby z ograniczoną ruchomością ręki ważna może być łatwość samodzielnej obsługi. Jeśli wsunięcie protezy wymaga długiego manipulowania wewnątrz miseczki, inna konstrukcja kieszonki może okazać się wygodniejsza.
Przed zakupem warto więc samodzielnie włożyć protezę do kieszonki i wyjąć ją ponownie. Taki prosty test mówi więcej o codziennej wygodzie niż oglądanie pustego biustonosza.
Jaki biustonosz z kieszonką wybrać do protezy piersi?
Wybór powinien rozpocząć się od określenia rodzaju używanej protezy. Inne wymagania może mieć pełna proteza silikonowa, inne bardzo lekka forma pooperacyjna, a jeszcze inne asymetryczna proteza z wydłużoną częścią boczną.
Przy pełnej protezie silikonowej potrzebna jest kieszonka o wymiarach pozwalających swobodnie umieścić cały produkt. Kieszonka powinna podtrzymywać protezę bez jej zgniatania i bez pozostawiania nadmiernego luzu. Ważna jest też wystarczająca głębokość miseczki.
Przy protezie asymetrycznej należy sprawdzić, czy konstrukcja pozwala prawidłowo ułożyć jej boczne przedłużenie. Niektóre fasony o bardzo wąskich bokach mogą nie współpracować dobrze z rozbudowanym kształtem.
Przy protezie lekkiej warto ocenić przede wszystkim stabilność podczas ruchu. Mała masa nie gwarantuje, że uzupełnienie nie zmieni położenia. Jeśli kieszonka jest zbyt luźna, lekka proteza może łatwiej przesuwać się wraz z materiałem.
W przypadku lekkiej formy pooperacyjnej szczególne znaczenie mają delikatność tkaniny oraz brak ucisku na gojącą się okolicę. Wczesny etap rekonwalescencji różni się od późniejszego korzystania z docelowej protezy silikonowej, dlatego nie warto traktować tych produktów zamiennie bez uwzględnienia ich przeznaczenia.
Kolejne kryterium to rozmiar biustonosza. Po operacji nie należy automatycznie kupować rozmiaru używanego przez wiele lat przed zabiegiem. Obwód ciała, kształt zachowanej piersi i tkanki po stronie operowanej mogą się zmienić.
Pomiar pod biustem pomaga określić punkt wyjścia dla rozmiaru obwodu. Jeśli zachowana jest jedna pierś, jej wielkość pomaga dobrać głębokość miseczki i protezę. Przy mastektomii obustronnej większego znaczenia nabierają proporcje sylwetki, wybrana wielkość protez i preferowany wygląd.
Trzeba korzystać z tabeli rozmiarów konkretnego producenta, ponieważ oznaczenia nie zawsze przekładają się identycznie między markami i fasonami. Nawet w obrębie jednej marki różne konstrukcje mogą układać się inaczej.
Dobry biustonosz protetyczny powinien pozostawać stabilny podczas ruchu. Pas nie powinien wyraźnie wędrować po plecach, a miseczka nie może odsuwać się od ciała w sposób umożliwiający przemieszczanie protezy.
Ważne jest także zabudowanie dekoltu. Jeśli proteza ma wysoką górną część, bardzo niski dekolt może ją odsłaniać. Przy płytszej protezie i innym kształcie klatki piersiowej możliwy będzie niższy fason. Nie istnieje jedna wysokość dekoltu właściwa dla wszystkich protez.
Boki powinny harmonizować z zakresem ubytku tkanek. Po niektórych operacjach wyższa część boczna pomaga osłonić okolicę pachy i stabilizować protezę. U innej osoby może jednak drażnić skórę.
Fiszbiny wymagają indywidualnej oceny. Po zakończeniu gojenia niektóre kobiety korzystają z różnych konstrukcji bielizny, ale fiszbina nie powinna uciskać blizny ani tkanek w miejscu, w którym powoduje ból. Etap leczenia i stan skóry są ważniejsze niż preferencja dotycząca konkretnego fasonu.
Materiał kieszonki ma szczególne znaczenie podczas wielogodzinnego użytkowania. Powinien pozostawać gładki i nie tworzyć twardych fałd pod protezą. Jeśli marszczy się między silikonem a skórą, może zwiększać miejscowe tarcie.
Przy skłonności do pocenia warto zwrócić uwagę na właściwości tkaniny i wentylację całej miseczki. Niektóre protezy same mają konstrukcję wspierającą przepływ powietrza lub regulację temperatury, lecz zbyt gruba i mało przewiewna bielizna może wpływać na odczuwany komfort.
Proteza i kieszonka powinny więc współpracować także pod względem warunków cieplnych przy skórze. Wysoka temperatura, wilgoć i tarcie mogą być szczególnie uciążliwe przy wrażliwej okolicy pooperacyjnej.
Warto kontrolować stan kieszonki w miarę użytkowania. Dzianina może z czasem tracić elastyczność, zwłaszcza przy częstym praniu i wielogodzinnym noszeniu. Biustonosz, który początkowo stabilizował protezę bardzo dobrze, po dłuższym czasie może zacząć zachowywać się inaczej.
Podobnie zmienia się sam obwód. Jeśli pas pod biustem wyraźnie się rozciągnął, proteza może zacząć przemieszczać się mimo niezmienionej kieszonki. Nagłe pogorszenie stabilności nie zawsze oznacza konieczność wymiany protezy. Najpierw warto sprawdzić stan bielizny.
Trzeba też obserwować samą protezę. Trwałe odkształcenie, uszkodzenie zewnętrznej powierzchni albo problem z konstrukcją mogą zmienić sposób jej układania. Nie należy próbować przebijać, kleić czy samodzielnie modyfikować protezy silikonowej.
Podczas wkładania warto trzymać ją całą dłonią, a nie mocno ściskać w jednym miejscu. Kieszonkę można delikatnie odsunąć i stopniowo wsunąć produkt, ograniczając ryzyko uszkodzenia zarówno protezy, jak i materiału.
W codziennym użytkowaniu warto sprawdzić skórę po zdjęciu zestawu. Krótkotrwałe ślady po bieliźnie mogą się pojawiać, ale utrzymujące się zaczerwienienie, bolesność, otarcie lub podrażnienie wymagają zwrócenia uwagi na miejsce nacisku. Przy świeżej bliznie, nasilonym obrzęku lub problemach skórnych potrzebna może być konsultacja.
Zmiana masy ciała również może zaburzyć wcześniej dobre dopasowanie. Przy schudnięciu obwód biustonosza może stać się za luźny, a zachowana pierś może zmniejszyć objętość. Przy przybraniu na wadze sytuacja może wyglądać odwrotnie. Wtedy proteza używana od dłuższego czasu nie musi już harmonizować z drugą stroną.
Zmiany mogą pojawiać się także z wiekiem. Naturalna pierś zmienia kształt i położenie, podczas gdy proteza zachowuje swoją konstrukcję. Okresowe ponowne sprawdzenie zestawu pozwala ocenić, czy dotychczasowy rozmiar i profil nadal pasują.
Przy pierwszej docelowej protezie profesjonalne dopasowanie może ułatwić porównanie kilku rozmiarów i kształtów. Szczególnie przydatne jest wtedy jednoczesne sprawdzenie różnych biustonoszy. Proteza, która nie układa się dobrze w jednym fasonie, może współpracować znacznie lepiej z inną konstrukcją miseczki.
Nie warto więc wybierać najpierw protezy całkowicie niezależnie, a później zakładać, że dowolny biustonosz z kieszonką będzie do niej pasował. Proteza piersi, kieszonka, miseczka, obwód i ramiączka działają jako jeden zestaw.
Przy ocenie można zwrócić uwagę na kilka sygnałów świadczących o problemie: częste poprawianie protezy, jej obracanie się, wysuwanie przy schylaniu, marszczenie miseczki, mocne napięcie materiału, różną wysokość obu stron, ucisk krawędzi pod pachą, podjeżdżanie obwodu oraz konieczność bardzo mocnego skracania jednego ramiączka. Każdy z tych objawów może mieć inną przyczynę, dlatego nie należy automatycznie kupować większej lub mniejszej protezy.
Jeśli proteza jest stabilna w kieszonce, ale cały biustonosz przesuwa się po ciele, najpierw trzeba sprawdzić bieliznę. Jeśli biustonosz leży stabilnie, lecz proteza ma dużo wolnego miejsca wewnątrz kieszeni, trzeba ocenić zgodność jej rozmiaru i kształtu z miseczką. Jeżeli wszystko pozostaje stabilne, ale sylwetka jest wyraźnie niesymetryczna, warto sprawdzić profil, projekcję i objętość protezy.
Właściwe wzajemne dopasowanie można rozpoznać po tym, że proteza mieści się swobodnie w kieszonce, nie ulega deformacji, nie wypada przez otwór, pozostaje stabilna podczas zwykłego ruchu i prawidłowo wypełnia miseczkę. Jednocześnie cały biustonosz powinien wygodnie przylegać do ciała, a strona z protezą harmonizować ze stroną zachowanej piersi albo z drugą protezą.
Nie trzeba dążyć do perfekcyjnej symetrii widocznej z każdego kąta. Naturalne piersi również nie są idealnie identyczne. Ważniejsze są wygoda, stabilność, swoboda ruchu oraz wygląd, który użytkowniczka akceptuje w codziennym ubraniu.
Przy wyborze warto więc patrzeć szerzej niż na napis „kieszonka na protezę”. Liczą się jej wymiary, elastyczność, położenie otworu, miękkość materiału, głębokość miseczki, wysokość dekoltu i boków, stabilność obwodu oraz zgodność z kształtem używanej protezy. Dopiero połączenie tych cech pozwala stworzyć zestaw wygodny podczas wielogodzinnego noszenia.
Jeżeli po mastektomii ciało nadal się zmienia, proteza i biustonosz mogą wymagać kolejnej oceny po pewnym czasie. To samo dotyczy sytuacji po zmianie masy ciała, zakończeniu kolejnego etapu leczenia, zmianie protezy na inny typ albo pojawieniu się dyskomfortu, którego wcześniej nie było.
Najbardziej praktyczna próba polega na umieszczeniu konkretnej protezy w konkretnym biustonoszu, założeniu zestawu i sprawdzeniu go podczas naturalnych ruchów. Numer protezy i rozmiar biustonosza pomagają rozpocząć dobór, ale o rzeczywistym dopasowaniu decyduje sposób, w jaki proteza, kieszonka i cała konstrukcja zachowują się razem na ciele. Taka ocena pozwala uniknąć zarówno nadmiernego ucisku, jak i zbyt dużej swobody przemieszczania, a jednocześnie pomaga uzyskać wygodę i naturalny wygląd sylwetki po operacji piersi.
