Półpierścienie i paski hydrokoloidowe należą do akcesoriów używanych przy zaopatrzeniu stomii, jednak ich zadanie może wyraźnie różnić się od funkcji pełnego pierścienia uszczelniającego. Najważniejsza różnica dotyczy miejsca zastosowania. Pełny pierścień uszczelniający umieszcza się przede wszystkim wokół stomii i pod płytką lub przylepcem, aby wypełnić nierówności, stworzyć szczelniejszą barierę oraz ograniczyć możliwość przedostawania się treści stomijnej na skórę. Półpierścienie i paski mocujące z materiału hydrokoloidowego mogą natomiast służyć głównie do zabezpieczenia zewnętrznych krawędzi płytki stomijnej, zwiększenia powierzchni przylegania i ograniczenia podwijania lub odklejania jej brzegów.
Podobieństwo nazw może powodować pomyłki. W ofertach producentów występują pierścienie uszczelniające, pierścienie w paskach, półpierścienie, elastyczne paski mocujące oraz hydrokoloidowe paski zabezpieczające. Nie każdy produkt zawierający w nazwie słowo „pierścień” tworzy pełne uszczelnienie bezpośrednio przy stomii. Przykładowo dostępne są elastyczne elementy w kształcie litery C, które przykleja się na zewnętrznej części płytki i otaczającej ją skórze, a ich zadaniem jest stabilizacja jej krawędzi. Z kolei klasyczny pełny pierścień ma centralny otwór i tworzy modelowalną warstwę znajdującą się bliżej stomii.
Rozróżnienie tych produktów ma praktyczne znaczenie. Jeżeli treść dostaje się pod płytkę od strony stomii z powodu fałdu, blizny albo nierówności, zewnętrzny pasek zabezpieczający nie usuwa przyczyny przecieku. Jeśli natomiast środek płytki pozostaje szczelny, lecz jej zewnętrzna krawędź podwija się podczas ruchu, pocenia, kąpieli lub aktywności, zastosowanie dodatkowego elementu mocującego może odpowiadać zupełnie innemu problemowi. Pełny pierścień uszczelnia przede wszystkim obszar przy stomii, a półpierścień lub pasek mocujący może wzmacniać obrzeże przylepca.
Trzeba jednocześnie zachować ostrożność przy samych nazwach handlowych. Poszczególni producenci nie zawsze klasyfikują akcesoria identycznie. Produkt określony jako „pierścień uszczelniający w paskach” może w praktyce pełnić funkcję zewnętrznego zabezpieczenia płytki, podczas gdy inny pasek hydrokoloidowy może służyć do modelowania nierówności. O zastosowaniu powinny decydować konstrukcja, miejsce aplikacji i opis funkcji konkretnego wyrobu, a nie wyłącznie słowo użyte w jego nazwie.
Czym są półpierścienie i paski hydrokoloidowe stosowane przy stomii?
Półpierścień ma najczęściej zakrzywiony kształt umożliwiający ułożenie go wzdłuż fragmentu zewnętrznej krawędzi płytki. Jeden element nie tworzy wtedy zamkniętego koła bezpośrednio wokół stomii. W zależności od konstrukcji można zastosować jeden półpierścień w miejscu wymagającym dodatkowego zabezpieczenia albo połączyć kilka elementów tak, aby objąć większą część obrzeża płytki.
Paski hydrokoloidowe mogą zwiększać powierzchnię przylegania sprzętu do skóry. Część paska znajduje się na krawędzi przylepca, a pozostała część na skórze. W ten sposób powstaje dodatkowe zabezpieczenie miejsca, w którym płytka mogłaby zacząć się podnosić lub zwijać.
Hydrokoloid jest materiałem szeroko wykorzystywanym w konstrukcji sprzętu stomijnego. Jego właściwości pozwalają na kontakt ze skórą oraz pochłanianie określonej ilości wilgoci. Dokładna formuła różni się pomiędzy produktami, dlatego nie należy zakładać, że każdy pasek hydrokoloidowy ma identyczną chłonność, elastyczność czy odporność na wodę.
W przypadku zewnętrznych pasków mocujących ważna jest zdolność dopasowania do ruchów brzucha. Skóra wokół stomii nie pozostaje nieruchoma. Jej kształt zmienia się podczas siadania, wstawania, pochylania, chodzenia oraz aktywności fizycznej. Elastyczny element umieszczony na krawędzi płytki może poruszać się wraz z ciałem i ograniczać jej przedwczesne podwijanie.
Takie zabezpieczenie może być przydatne również wtedy, gdy krawędź przylepca znajduje się w miejscu szczególnie narażonym na ruch. Dotyczy to między innymi okolic fałdów brzucha, linii pasa odzieży czy obszarów, które mocniej pracują podczas zmiany pozycji ciała. Nie oznacza to jednak, że pasek powinien służyć do utrzymywania sprzętu, który od początku nie pasuje do powierzchni brzucha.
Jeżeli środkowa część płytki traci szczelność przy stomii, dodatkowe przyklejenie jej zewnętrznego brzegu może jedynie opóźnić zauważenie przecieku. Treść nadal może przemieszczać się pod przylepcem i pozostawać w kontakcie ze skórą. Dlatego przed zastosowaniem dodatkowego mocowania warto ustalić, czy problem dotyczy brzegu płytki, czy jej uszczelnienia w bezpośrednim sąsiedztwie stomii.
Półpierścienie i paski mogą przydawać się osobom, u których zewnętrzna część przylepca ma tendencję do podnoszenia się. Przyczyną może być intensywna aktywność, wilgoć, pot albo miejsce położenia stomii. Wybrane produkty hydrokoloidowe projektuje się również z myślą o kontakcie z wodą, dlatego mogą zapewniać dodatkowe zabezpieczenie podczas kąpieli lub pływania.
Nie należy jednak traktować wszystkich pasków jako całkowicie wodoodpornych. Odporność na wodę trzeba sprawdzać dla konkretnego wyrobu. Podobnie należy postępować z czasem noszenia, możliwością łączenia kilku elementów oraz zasadami nakładania na płytkę.
Kształt produktu ma znaczenie dla jego zastosowania. Półokrągły element może pasować do klasycznej okrągłej lub owalnej płytki. Dostępne są jednak również konstrukcje przeznaczone do innych kształtów sprzętu albo do brzucha o wyraźnie wypukłym profilu. Niektóre warianty mają większą powierzchnię przylepną, dzięki czemu obejmują szerszy obszar skóry.
Większy pasek nie oznacza automatycznie lepszego zabezpieczenia. Powinien pasować do wielkości płytki i powierzchni brzucha. Zbyt rozległy element może zachodzić na miejsca, w których skóra intensywnie się zgina, co nie zawsze będzie wygodne.
Przy wyborze znaczenie ma również elastyczność. Pasek powinien współpracować z ruchami ciała bez nadmiernego naprężania skóry. Nie należy mocno rozciągać produktu podczas aplikacji, jeśli jego instrukcja tego nie przewiduje. Po przyklejeniu materiał będzie wtedy próbował powrócić do pierwotnego kształtu, co może wpływać na skórę i krawędź przylepca.
Półpierścienie można czasami łączyć. Dwa zakrzywione elementy mogą zabezpieczyć większą część obwodu płytki, natomiast pojedynczy można wykorzystać miejscowo. Możliwość zastosowania tylko w problematycznym obszarze jest jedną z praktycznych różnic w porównaniu z pełnym pierścieniem znajdującym się bezpośrednio przy stomii.
Warto jednak zaznaczyć, że określenie „półpierścień” nie zawsze oznacza zewnętrzny pasek mocujący. Na rynku istnieją różne konstrukcje i producenci mogą używać odmiennych nazw. Dlatego najbezpieczniej sprawdzić, czy dany element należy nakładać pod płytkę, czy na jej zewnętrzną krawędź.
Jeżeli instrukcja wskazuje aplikację na obrzeże przylepca i otaczającą skórę, produkt pełni przede wszystkim funkcję dodatkowego mocowania. Jeżeli materiał umieszcza się pod płytką w celu wypełnienia nierówności, jego działanie jest bliższe klasycznym uszczelniaczom.
Ta różnica pozwala uniknąć częstej pomyłki podczas zakupów. Pasek hydrokoloidowy nie jest automatycznie paskiem uszczelniającym przestrzeń bezpośrednio przy stomii. Materiał może być podobny, lecz konstrukcja i miejsce zastosowania zmieniają jego zadanie.
Paski zewnętrzne nie powinny być również mylone z pastą stomijną w paskach. Pasta ma plastyczną strukturę i służy do wypełniania fałdów, blizn oraz zagłębień pod płytką. Zewnętrzny pasek mocujący jest natomiast płaskim elementem przylepnym, którego zadaniem jest najczęściej zabezpieczenie obrzeża sprzętu.
Różnica staje się łatwiejsza do zrozumienia, jeśli spojrzy się na cały system warstwowo. Najbliżej stomii znajduje się otwór w płytce oraz ewentualny pełny pierścień uszczelniający lub inny materiał wypełniający. Dalej rozciąga się powierzchnia przylepca. Na jego zewnętrznej krawędzi można w razie potrzeby umieścić półpierścień albo pasek wzmacniający mocowanie.
Pełny pierścień uszczelniający a półpierścień — gdzie znajduje się najważniejsza różnica?
Pełny pierścień uszczelniający ma najczęściej postać miękkiego, plastycznego krążka z centralnym otworem. Użytkownik może modelować jego średnicę i kształt zgodnie z możliwościami konkretnego produktu. Pierścień tworzy dodatkową barierę pomiędzy stomią a płytką, wypełniając niewielkie przestrzenie, nierówności oraz fałdy skóry.
Jego położenie ma zasadnicze znaczenie. Pierścień znajduje się blisko miejsca, z którego wydostaje się treść stomijna. Dzięki temu ma ograniczać jej przemieszczanie się pod przylepiec.
Materiał może również absorbować wilgoć. Właściwość ta pomaga chronić skórę, ale pełnego pierścienia nie należy traktować jak chłonnego wkładu przeznaczonego do przyjmowania przeciekającej treści. Jego zadaniem jest przede wszystkim stworzenie możliwie szczelnej strefy przy stomii.
Pierścienie są plastyczne, dzięki czemu można dopasowywać je do okrągłej, owalnej lub bardziej nieregularnej stomii. Mogą również wypełniać zagłębienia i niewielkie fałdy. Poszczególne modele różnią się grubością, średnicą, szerokością oraz właściwościami materiału.
Dostępne są na przykład warianty cienkie i grubsze. Cienki pierścień tworzy niższy profil, podczas gdy grubszy dostarcza więcej materiału do wypełnienia wyraźniejszych nierówności. W obu przypadkach pierścień nadal pozostaje elementem uszczelniającym okolice bezpośrednio przy stomii.
Półpierścień mocujący działa w innym miejscu. Najczęściej nie znajduje się pomiędzy stomią a wewnętrzną krawędzią płytki. Układa się go przy zewnętrznym brzegu przylepca. Część produktu zachodzi na płytkę, a pozostała powierzchnia przykleja się do skóry.
W rezultacie półpierścień może ograniczać unoszenie i zwijanie krawędzi. Zwiększa powierzchnię mocowania sprzętu, co może być przydatne podczas ruchu, kontaktu z wodą lub nasilonego pocenia.
Jeżeli więc problem polega na tym, że płytka zaczyna odklejać się od zewnętrznej strony, pasek może wspierać jej stabilność. Jeśli natomiast treść przedostaje się pod płytkę bezpośrednio przy stomii, trzeba sprawdzić uszczelnienie znajdujące się znacznie bliżej jej ujścia.
Nie powinno się zakładać, że zewnętrzny półpierścień „zatrzyma” podciekanie, które już rozpoczęło się pod przylepcem. Może utrzymywać jego krawędź na miejscu, ale nie tworzy bariery w miejscu, w którym treść dostała się pod płytkę.
Taka sytuacja może być wręcz myląca. Zewnętrzna krawędź pozostaje mocno przyklejona, podczas gdy treść przemieszcza się pod spodem. Użytkownik może później zauważyć pieczenie lub swędzenie skóry, mimo że płytka na pierwszy rzut oka wygląda stabilnie.
Dlatego odczucie pieczenia pod sprzętem powinno skłonić do sprawdzenia szczelności, a nie wyłącznie do przyklejenia kolejnego paska na zewnątrz. Zdrowie skóry okołostomijnej zależy przede wszystkim od ograniczenia jej kontaktu z treścią stomijną.
Pełny pierścień również nie rozwiązuje każdego przecieku. Jeśli otwór płytki jest niewłaściwy, stomia leży w głębokim zagłębieniu albo jej profil wymaga zastosowania innej konstrukcji przylepca, dokładanie kolejnych warstw pierścienia może nie przynieść oczekiwanego rezultatu.
Podobnie półpierścienie nie powinny służyć do utrzymywania na brzuchu płytki, która od początku źle pasuje do jego kształtu. Akcesorium może zwiększyć stabilność prawidłowo działającego systemu, ale nie zastępuje właściwego doboru podstawowego sprzętu stomijnego.
Różnice pomiędzy pełnym pierścieniem a półpierścieniem dobrze widać również podczas zmiany sprzętu. Pełny pierścień zdejmuje się razem z płytką albo usuwa jego pozostałości z obszaru znajdującego się bezpośrednio pod nią. Zewnętrzny pasek trzeba natomiast odkleić z krawędzi płytki i otaczającej skóry.
Przy częstym stosowaniu dodatkowych pasków warto zwrócić uwagę na kondycję miejsc, z których regularnie usuwa się materiał przylepny. Delikatne zdejmowanie pomaga ograniczać mechaniczne obciążenie naskórka.
Niektóre osoby korzystają ze środków przeznaczonych do ułatwienia usuwania przylepca. Nie oznacza to jednak, że taki preparat jest niezbędny dla każdego użytkownika. Sposób zdejmowania powinien być zgodny z zaleceniami dotyczącymi konkretnego produktu i kondycją skóry.
Różnica dotyczy również sposobu dopasowania do kształtu ciała. Pełny pierścień modeluje się przede wszystkim wokół stomii. Półpierścień dopasowuje się do przebiegu zewnętrznego brzegu płytki oraz powierzchni brzucha.
Jeśli brzuch jest mocno wypukły, klasyczny krótki pasek może obejmować mniejszą powierzchnię niż wariant o zwiększonym rozmiarze. Dlatego niektórzy producenci oferują paski w kilku kształtach i rozmiarach, w tym większe warianty przeznaczone do zabezpieczania rozleglejszej powierzchni.
Kształt litery C ułatwia ułożenie produktu wokół okrągłej części płytki. Inne konstrukcje mogą być bardziej proste albo zakrzywione w sposób odpowiadający konkretnym systemom. Przed zakupem warto więc porównać nie tylko długość, lecz również szerokość i promień wygięcia.
Hydrokoloidowe paski mogą mieć dodatkową zaletę podczas aktywności. Materiał pochłaniający wilgoć może pomagać w sytuacji, gdy skóra poci się pod krawędzią sprzętu. Elastyczność pozwala natomiast na ruch bez nadmiernego ograniczania brzucha.
Nie należy jednak oczekiwać, że pasek całkowicie wyeliminuje wpływ potu na sprzęt. Przy intensywnym poceniu trzeba obserwować zachowanie całego przylepca, ponieważ wilgoć może wpływać również na obszary, których zewnętrzne zabezpieczenie nie obejmuje.
Podczas kąpieli lub pływania zewnętrzne paski mogą zwiększać poczucie stabilności sprzętu, szczególnie jeśli producent przewidział ich kontakt z wodą. Nie oznacza to konieczności stosowania ich przez każdą osobę ze stomią. Dobrze utrzymujący się sprzęt może nie wymagać dodatkowego zabezpieczenia.
Właśnie ta zasada pomaga uniknąć nadmiernego rozbudowywania systemu. Akcesorium powinno odpowiadać konkretnemu problemowi, a nie trafiać na skórę tylko dlatego, że znajduje się w ofercie produktów stomijnych.
Jak wybrać między półpierścieniem, paskiem hydrokoloidowym a pełnym pierścieniem?
Najpierw warto ustalić, w którym miejscu sprzęt wymaga wsparcia. To prostsze i bardziej użyteczne kryterium niż porównywanie samych nazw produktów. Jeśli problem powstaje bezpośrednio przy stomii, trzeba analizować szczelność wewnętrznej części systemu. Jeśli unosi się zewnętrzna krawędź płytki, można rozważyć dodatkowe zabezpieczenie jej brzegu.
Pełny pierścień może być przydatny, kiedy trzeba stworzyć ciągłą strefę uszczelniającą wokół stomii. Jego plastyczny materiał pozwala wypełnić drobne nierówności i ograniczyć przestrzenie pomiędzy skórą a przylepcem. Może też pomóc przy nieregularnym kształcie powierzchni bezpośrednio otaczającej stomię.
Przy wyborze pełnego pierścienia warto porównać grubość, średnicę, plastyczność i odporność materiału na erozję. Dostępne warianty mogą różnić się także zdolnością pochłaniania wilgoci. Cieńszy pierścień tworzy niższy profil, a grubszy zapewnia większą ilość materiału do modelowania głębszych nierówności.
Półpierścień lub zewnętrzny pasek warto natomiast rozważyć, kiedy płytka prawidłowo uszczelnia stomię, lecz jej obrzeże wymaga dodatkowej stabilizacji. Może dotyczyć to osób aktywnych, często korzystających z kąpieli, intensywnie pocących się albo mających stomię w miejscu, gdzie ubranie lub ruch ciała oddziałują na krawędź przylepca.
W takiej sytuacji warto porównać powierzchnię klejącą, elastyczność, kształt, szerokość, odporność na wodę i możliwość pochłaniania wilgoci. Znaczenie ma także zgodność z wielkością i kształtem używanej płytki.
Nie każdy półpierścień pasuje w identyczny sposób do każdego systemu. Nawet jeśli producent dopuszcza stosowanie produktu z wieloma rodzajami sprzętu, różne wymiary mogą lepiej współpracować z określonymi płytkami.
Warto też sprawdzić, czy producent pozwala łączyć kilka elementów. Jeden pasek może zabezpieczać tylko problematyczny fragment krawędzi, podczas gdy dwa lub więcej mogą objąć większą część obwodu. Nie zawsze potrzebne jest pełne dodatkowe oklejenie płytki.
Miejscowe zastosowanie ma zaletę wtedy, gdy krawędź podnosi się tylko w jednym obszarze. Przykładowo dolna część płytki może być bardziej narażona na ruch, podczas gdy górna pozostaje stabilna. Dodawanie kolejnych elementów tam, gdzie nie występuje problem, nie musi poprawiać funkcjonowania sprzętu.
Należy też odróżnić półpierścienie mocujące od pasty w paskach. Jeśli celem jest wypełnienie głębokiej blizny pod płytką, zewnętrzny płaski pasek nie wykonuje tego samego zadania co plastyczna masa. Pasta może zostać uformowana tak, aby uzupełnić zagłębienie, natomiast element mocujący stabilizuje przede wszystkim obrzeże.
Podobnie pełny pierścień może zostać wykorzystany do wypełnienia nierówności wokół stomii, ale nie zawsze zastąpi precyzyjne miejscowe wypełnienie bardzo konkretnej bruzdy. Czasami korzystniejsza okazuje się pasta lub jej fragment w pasku. Dobór zależy od geometrii powierzchni.
Przed zakupem warto więc spojrzeć na produkt z trzech perspektyw: gdzie go umieszcza się na ciele, jaki problem ma rozwiązać i jaką ma konstrukcję. Te informacje zwykle wystarczają do odróżnienia zewnętrznego paska od pełnego pierścienia.
Jeżeli element przykleja się na krawędzi płytki i częściowo na otaczającej skórze, najczęściej służy do dodatkowego mocowania. Jeśli plastyczny pierścień umieszcza się bezpośrednio wokół stomii i pod płytką, jego głównym zadaniem jest uszczelnienie. Jeśli materiał wypełnia pojedynczą bruzdę lub bliznę, może należeć do grupy past albo modelowalnych pasków wypełniających.
Nazwa „hydrokoloidowy” opisuje materiał, a nie automatycznie funkcję akcesorium. Zarówno płytka stomijna, pełny pierścień, jak i zewnętrzny pasek mogą wykorzystywać materiały hydrokoloidowe. O zastosowaniu decyduje konstrukcja wyrobu.
To rozróżnienie jest szczególnie ważne podczas wyszukiwania produktów w internecie lub sklepie medycznym. Hasła „paski stomijne”, „pierścienie w paskach”, „półpierścienie stomijne” czy „paski hydrokoloidowe” mogą prowadzić do akcesoriów o różnych funkcjach. Przed zakupem warto więc sprawdzić opis miejsca aplikacji.
Znaczenie ma również stan skóry. Jeśli podnosząca się krawędź płytki nie powoduje przecieku, dodatkowe zabezpieczenie może zwiększyć stabilność sprzętu. Jeżeli natomiast występują pieczenie, zaczerwienienie, wilgotne zmiany albo nadżerki bezpośrednio przy stomii, trzeba sprawdzić, czy treść nie przedostaje się pod płytkę.
W takim przypadku naklejenie półpierścienia na zewnątrz nie powinno zastępować kontroli uszczelnienia. Treść może pozostać zamknięta pod mocno zabezpieczoną płytką i nadal oddziaływać na skórę.
Warto obserwować zużyty sprzęt podczas każdej zmiany. Spodnia strona płytki może pokazać kierunek, w którym przemieszczała się treść. Powtarzający się przeciek w tym samym miejscu może wskazywać na fałd, bliznę, niewłaściwie uformowany otwór lub problem z profilem przylepca.
Jeśli natomiast środkowa część pozostaje nienaruszona, a problem dotyczy jedynie odklejających się zewnętrznych brzegów, zastosowanie dodatkowych pasków jest bardziej logiczne. Takie rozróżnienie pozwala używać akcesoriów zgodnie z ich funkcją.
Przy zakupie półpierścieni warto porównać także ich wymiary i powierzchnię mocowania. Większy wariant może pokrywać większą część brzucha i lepiej współpracować z dużą płytką. Mniejszy może być wygodniejszy tam, gdzie przestrzeń pomiędzy płytką a fałdem skóry jest ograniczona.
Elastyczność również wpływa na komfort. Brzuch stale zmienia kształt, dlatego sztywny element mógłby powodować naprężenia podczas ruchu. Produkty projektowane jako elastyczne mają podążać za zmianami powierzchni ciała i ograniczać ryzyko unoszenia obrzeża.
Hydrokoloid może dodatkowo pochłaniać wilgoć i pot, lecz właściwość ta ma określone granice. Przy intensywnym poceniu trzeba kontrolować stan paska oraz przylepca. Jeżeli materiał zaczyna się odklejać, nie powinno się zakładać, że nadal zapewnia takie samo zabezpieczenie.
W przypadku osób aktywnych znaczenie może mieć również odporność na ruch. Pasek znajdujący się w pobliżu talii jest wielokrotnie zginany w ciągu dnia. Produkt powinien współpracować z tym obszarem, zamiast ograniczać jego ruchomość.
Przy pełnym pierścieniu ocenia się inne cechy. Tutaj większego znaczenia nabierają zdolność modelowania wokół stomii, grubość, zachowanie w kontakcie z treścią oraz możliwość wypełniania nierówności. Porównywanie obu grup wyłącznie według stopnia przyczepności nie pokazuje więc rzeczywistych różnic.
Nie trzeba również wybierać pomiędzy nimi na zasadzie „albo jedno, albo drugie”. W określonych sytuacjach pełny pierścień może uszczelniać okolice stomii, a zewnętrzne paski mogą dodatkowo zabezpieczać brzegi płytki. Są to dwa różne miejsca działania.
Nie oznacza to jednak, że każdy użytkownik potrzebuje jednocześnie obu rozwiązań. Im więcej elementów znajduje się na skórze, tym ważniejsze staje się uzasadnienie ich zastosowania. Dobrze funkcjonujący podstawowy sprzęt nie wymaga automatycznego dokładania wszystkich dostępnych akcesoriów.
Jeżeli płytka zachowuje szczelność przez przewidywany czas, jej brzegi nie podwijają się, a skóra pozostaje w dobrej kondycji, dodatkowe półpierścienie mogą być zbędne. Podobnie osoba z równą powierzchnią wokół stomii nie zawsze potrzebuje pełnego pierścienia.
Akcesoria stają się szczególnie przydatne wtedy, gdy rozwiązują rozpoznany problem. Pełny pierścień odpowiada przede wszystkim na potrzebę uszczelnienia i modelowania powierzchni bezpośrednio wokół stomii. Półpierścienie i zewnętrzne paski hydrokoloidowe wspierają głównie stabilność krawędzi płytki oraz zwiększają jej powierzchnię mocowania.
Jeśli użytkownik musi stale wzmacniać brzegi coraz większą liczbą pasków albo przecieki pojawiają się mimo zastosowania pełnego pierścienia, warto ponownie przyjrzeć się podstawowemu sprzętowi. Zmiana masy ciała, powstanie nowych fałdów, przepuklina okołostomijna, zmiana kształtu stomii lub jej położenia względem powierzchni brzucha mogą wpływać na wcześniejsze dopasowanie.
Utrzymujące się przecieki, bolesność, rozległe podrażnienie skóry albo bardzo krótki czas utrzymywania się sprzętu wymagają dokładniejszej oceny. Pielęgniarka stomijna może sprawdzić powierzchnię brzucha w pozycji stojącej, siedzącej i podczas ruchu oraz ocenić, w którym miejscu system traci szczelność.
Najprostsza metoda rozróżnienia akcesoriów polega więc na sprawdzeniu ich miejsca działania. Pełny, modelowalny pierścień znajdujący się pod płytką i blisko stomii ma tworzyć barierę przed podciekaniem oraz wypełniać nierówności. Półpierścień lub pasek naklejany na zewnętrzny brzeg płytki ma przede wszystkim utrzymywać tę krawędź przy skórze, zwiększać powierzchnię przylegania i ograniczać jej podwijanie. Plastyczny pasek pasty używany pod płytką tworzy jeszcze inną kategorię, ponieważ służy do miejscowego wypełniania fałdów i zagłębień.
Kształt półpierścienia nie czyni go połową klasycznego pierścienia uszczelniającego pod względem funkcji. W wielu produktach półokrągła forma wynika z potrzeby dopasowania elementu do zewnętrznej krawędzi płytki. Pełny pierścień działa bliżej stomii, natomiast pasek mocujący pracuje na obrzeżu systemu. Rozpoznanie tej różnicy pozwala wybrać akcesorium zgodnie z rzeczywistym problemem: uszczelnieniem przy stomii albo dodatkową stabilizacją zewnętrznej części sprzętu.
