Trudność z samodzielnym założeniem skarpet nie zawsze wynika z problemu z samą stopą. Często przeszkodą jest ograniczone zgięcie biodra, ból kręgosłupa, zmniejszona ruchomość kolana, osłabienie kończyn górnych albo niemożność swobodnego sięgnięcia dłońmi do stóp. Pomoc do nakładania skarpet Aston została zaprojektowana właśnie po to, aby zmniejszyć potrzebę głębokiego pochylania tułowia i sięgania rękami w kierunku stóp podczas ubierania. Przy wyborze takiego akcesorium trzeba jednak sprawdzić, czy jego konstrukcja rzeczywiście odpowiada rodzajowi ograniczenia występującego u konkretnego użytkownika.
W ofercie Aston można spotkać co najmniej dwa rozwiązania wykorzystujące podobną zasadę działania. Model z tasiemkami składa się z elastycznej kształtki z tworzywa oraz długich bawełnianych tasiemek o długości około 88 cm. Na kształtkę nakłada się skarpetkę, formując element w kształt przypominający łódeczkę, a następnie opuszcza go w kierunku stopy i wsuwa stopę do środka. Pociąganie za tasiemki powoduje przesuwanie skarpetki na stopę.
Drugi wariant, Aston de LUX, wykorzystuje podobną zasadę, ale zamiast długich tasiemek ma teleskopowe, regulowane ramiona. W katalogowych danych producenta ich długość wynosi około 38–60 cm. Oznacza to, że przed zakupem trzeba sprawdzić dokładny model, ponieważ określenie „przyrząd do zakładania skarpet Aston” może dotyczyć konstrukcji różniących się sposobem chwytania i sterowania.
To rozróżnienie ma duże znaczenie dla osoby z ograniczeniami ruchowymi. Użytkownik, który ma problem przede wszystkim z pochylaniem się, może dobrze radzić sobie z długimi tasiemkami. Ktoś z ograniczoną sprawnością dłoni może natomiast inaczej ocenić wygodę tasiemek i sztywniejszych ramion. Przyrząd powinien kompensować ruch sprawiający trudność, a nie zastępować go inną czynnością, której użytkownik również nie potrafi wykonać.
Nie należy więc wybierać pomocy wyłącznie na podstawie informacji, że jest przeznaczona dla seniorów albo osób z niepełnosprawnością. Dwie osoby o podobnym wieku mogą mieć całkowicie różne możliwości. Jedna nie dosięga stóp z powodu sztywności bioder, ale ma sprawne ręce. Druga bez problemu pochyla tułów, lecz ma osłabiony chwyt. Trzecia ma zaburzenia równowagi i największą trudność sprawia jej utrzymanie stabilnej pozycji podczas ubierania.
Ocena powinna zaczynać się od prostego pytania: który fragment zakładania skarpety jest obecnie niemożliwy, bolesny albo niebezpieczny? Dopiero później można sprawdzić, czy konstrukcja Aston rzeczywiście zmniejsza wymagania związane właśnie z tym ruchem.
Jak działa przyrząd Aston i jaki zakres ruchu nadal jest potrzebny?
Pomoc do nakładania skarpet nie zakłada ubrania całkowicie automatycznie. Użytkownik nadal musi wykonać kilka czynności rękami oraz stopą. Zmienia się przede wszystkim odległość, na jaką trzeba sięgnąć w kierunku podłogi.
W modelu z tasiemkami skarpetkę należy najpierw naciągnąć na elastyczną kształtkę. Materiał zaczepia się o element w taki sposób, aby pozostał na nim podczas opuszczania przyrządu. Następnie kształtkę można umieścić przed stopą, trzymając długie tasiemki.
Stopa wsuwa się do przygotowanej skarpety, a użytkownik pociąga tasiemki w górę. Gdy palce osiągają przednią część skarpety, dalszy ruch pomaga przesunąć materiał na stopę i pozwala kształtce wydostać się spod skarpetki.
Zaletą takiego rozwiązania jest ograniczenie konieczności chwytania skarpety bezpośrednio przy palcach stóp. Długie elementy sterujące przenoszą miejsce pracy dłoni znacznie wyżej, dzięki czemu osoba może wykonywać czynność w pozycji siedzącej bez głębokiego skłonu.
Nie oznacza to jednak całkowitego wyeliminowania ruchu tułowia. Użytkownik musi najpierw przygotować skarpetkę, ustawić przyrząd w odpowiednim kierunku, kontrolować jego położenie przed stopą i później pociągnąć go ku sobie.
Jeśli dana osoba nie potrafi utrzymać stabilnej pozycji siedzącej albo nie może samodzielnie sterować obiema rękami, prosty przyrząd może nie rozwiązać wszystkich trudności.
Przed zakupem warto więc przeanalizować cały proces ubierania. Pierwszy etap wymaga sprawności dłoni potrzebnej do nałożenia skarpety na kształtkę. Dla osoby z zachowaną siłą chwytu, ale ograniczoną ruchomością bioder może to być łatwe. Przy zaawansowanych zmianach w obrębie palców i nadgarstków samo rozciągnięcie ściągacza skarpety może jednak pozostać wymagające.
Znaczenie ma również koordynacja obu rąk. Model z dwiema tasiemkami najlepiej prowadzić w sposób umożliwiający kontrolowanie obu stron kształtki. Jeżeli użytkownik ciągnie tylko z jednej strony, element może zmieniać położenie.
Osoba ze znacznym niedowładem jednej kończyny górnej powinna więc sprawdzić przyrząd w praktyce zamiast zakładać, że długość tasiemek automatycznie rozwiąże problem.
Podobnie należy ocenić wariant de LUX. Teleskopowe ramiona o regulowanej długości około 38–60 cm ograniczają potrzebę sięgania w dół i pozwalają dostosować długość do warunków użytkowania. Jednocześnie użytkownik musi być w stanie chwycić i kontrolować ramiona.
Regulacja długości jest przydatna wtedy, gdy trzeba dopasować odległość między rękami a stopami. Nie należy jednak przyjmować, że maksymalnie wysunięte ramiona zawsze zapewniają największą wygodę. Bardzo długie ustawienie może zwiększać zasięg, lecz jednocześnie zmieniać sposób sterowania przyrządem.
Najlepszą długość warto sprawdzić w pozycji, w której użytkownik rzeczywiście zakłada skarpety. Osoba siedząca na wysokim krześle może potrzebować innego ustawienia niż użytkownik siedzący na brzegu łóżka.
Pozycja siedząca zwykle zmniejsza wymagania dotyczące równowagi w porównaniu z próbą zakładania skarpety na stojąco. Ma to znaczenie szczególnie u seniorów, osób po zabiegach oraz użytkowników, którzy nie czują się pewnie podczas stania na jednej nodze.
Krzesło powinno pozostawać stabilne. Siedzisko na kółkach może przesunąć się podczas pociągania przyrządu, dlatego przed użyciem trzeba ocenić całe stanowisko, a nie wyłącznie samo akcesorium.
Stopy powinny mieć przestrzeń pozwalającą ustawić przyrząd przed palcami. Dywan, luźne przedmioty czy przewody leżące na podłodze mogą utrudniać manewrowanie.
W przypadku ograniczonego zgięcia biodra główną zaletą pomocy jest właśnie możliwość pozostawienia stopy niżej i zredukowania skłonu. Może to być użyteczne między innymi u części osób po zabiegach w obrębie biodra, ale zakres dopuszczalnych ruchów po operacji zawsze wynika z indywidualnych zaleceń.
Nie należy przyjmować uniwersalnej zasady, że każdy pacjent po operacji biodra ma identyczne ograniczenia. Rodzaj zabiegu, dostęp operacyjny, etap rehabilitacji i zalecenia zespołu prowadzącego mogą wpływać na sposób wykonywania codziennych czynności.
Jeżeli użytkownik otrzymał zalecenie unikania głębokiego zgięcia, krzyżowania nóg albo określonych ruchów kończyny, przyrząd powinien być używany tak, aby nie wymuszać właśnie tych pozycji.
Pomoc do skarpet może wtedy współpracować z innymi akcesoriami do ubierania, na przykład długą łyżką do butów lub chwytakiem. Każde z nich rozwiązuje jednak inny problem. Przyrząd Aston pomaga przede wszystkim w nakładaniu skarpet lub rajstop, a nie we wszystkich czynnościach związanych z ubieraniem dolnej części ciała.
W przypadku ograniczonej ruchomości kolana trzeba sprawdzić, czy stopę można ustawić przed przyrządem bez przyjmowania bolesnej pozycji. Jeśli użytkownik musi mocno zginać kolano tylko po to, aby trafić stopą do kształtki, korzyść z ograniczenia skłonu tułowia może być mniejsza.
Podobnie sytuacja wygląda przy ograniczonej ruchomości stawu skokowego. Stopa musi wejść do skarpety prowadzonej przez kształtkę, dlatego pewien zakres sterowania jej położeniem nadal pozostaje potrzebny.
Nie należy oczekiwać, że pomoc do zakładania skarpet zastąpi pełną sprawność kończyny dolnej. Jej zadaniem jest uproszczenie wybranego etapu ubierania.
Ograniczenia dłoni, bioder i kręgosłupa – komu konstrukcja Aston może ułatwiać ubieranie?
Najbardziej oczywistą grupę użytkowników tworzą osoby, które mają trudność z pochylaniem tułowia i dosięganiem stóp. Przyczyną może być ograniczona ruchomość, ból, okres po zabiegu albo zmniejszona ogólna sprawność.
Jeżeli osoba potrafi siedzieć stabilnie, kontrolować stopę i wykonywać rękami ruch pociągania, długie tasiemki lub teleskopowe ramiona mogą ograniczyć potrzebę wykonywania głębokiego skłonu.
Warto jednak rozróżnić ograniczenie ruchomości od bólu. Jeśli pochylenie jest fizycznie możliwe, ale powoduje nasilanie dolegliwości kręgosłupa, pomoc może zmniejszać częstotliwość wykonywania tego ruchu podczas ubierania. Nie jest jednak urządzeniem leczącym przyczynę bólu pleców.
Ułatwienie codziennej czynności nie jest równoznaczne z terapią choroby powodującej ograniczenie. Przyrząd ma charakter pomocniczy i może wspierać samodzielność.
Osoby z ograniczoną ruchomością biodra mogą docenić możliwość opuszczenia kształtki w kierunku stopy bez konieczności przyciągania nogi wysoko do tułowia. Szczególnie przydatne może być wykonywanie czynności na stabilnym krześle.
Warto sprawdzić wysokość siedziska. Bardzo niskie krzesło zwiększa zgięcie bioder i kolan, dlatego nie zawsze będzie dobrym miejscem do korzystania z przyrządu. Z kolei zbyt wysokie siedzisko może utrudniać stabilne podparcie stóp.
Osoba po zabiegu ortopedycznym powinna korzystać z wysokości i pozycji zaleconej w swoim programie. Jeśli terapeuta wskazał określone zasady ubierania, przyrząd trzeba włączyć właśnie do tej techniki.
Kolejną grupę tworzą użytkownicy z ograniczoną ruchomością kręgosłupa. Sztywność lub ból mogą utrudniać sięgnięcie do palców stóp. Długi uchwyt lub tasiemki przenoszą punkt chwytu bliżej rąk, dzięki czemu można ograniczyć zakres pochylenia.
Przy zaawansowanych ograniczeniach samo zmniejszenie skłonu może jednak nie wystarczyć. Użytkownik nadal musi przygotować skarpetę na kształtce. Jeśli nie potrafi zrobić tego na kolanach albo na stole przed sobą, może potrzebować dodatkowej pomocy.
Właśnie dlatego warto przeprowadzić próbę całej czynności, a nie tylko sprawdzić, czy ręce dosięgają końców tasiemek.
Osoba z osłabieniem siły dłoni może mieć inny problem. Cienka tasiemka wymaga określonego chwytu, a naciągnięcie ciasnej skarpety na kształtkę wymaga rozciągnięcia jej ściągacza.
Przy niewielkim osłabieniu może to nie sprawiać trudności. Przy znacznych deformacjach dłoni, bólu palców, osłabieniu po udarze lub innym problemie neurologicznym konieczna może być praktyczna ocena.
Nie należy zakładać, że przyrząd przeznaczony dla osób z ograniczoną sprawnością jest automatycznie łatwy w obsłudze przy każdym rodzaju niepełnosprawności.
Ograniczona sprawność jednej ręki wymaga szczególnej uwagi. Nałożenie skarpety na kształtkę może być trudniejsze jednorącz niż późniejsze pociągnięcie przyrządu.
Jeżeli użytkownik ma zachowaną tylko jedną sprawną rękę, warto sprawdzić, czy potrafi ustabilizować kształtkę na kolanach lub innej powierzchni i jednocześnie naciągnąć na nią skarpetę. Jeśli nie, pomoc opiekuna może być potrzebna właśnie na etapie przygotowania.
Użytkownicy z drżeniem rąk również mogą różnie oceniać oba warianty Aston. Tasiemki są lekkie i elastyczne, natomiast teleskopowe ramiona tworzą bardziej sztywny punkt sterowania. To, który sposób okaże się wygodniejszy, zależy od indywidualnej kontroli ruchu.
Przy zaburzeniach koordynacji trzeba zwrócić uwagę na ustawienie kształtki względem stopy. Jeśli użytkownik wielokrotnie trafia stopą obok przyrządu, może potrzebować treningu techniki lub innego rozwiązania.
Znaczenie ma również wzrok. Osoba powinna być w stanie ustawić przyrząd w odpowiednim kierunku albo korzystać z techniki, którą może wykonywać bez ciągłej kontroli wzrokowej. Przy znacznym ograniczeniu widzenia pomocne może być wcześniejsze nauczenie się stałej sekwencji ruchów.
Kolejnym zagadnieniem jest czucie w stopach. Przy neuropatii lub innych zaburzeniach czucia użytkownik może nie zauważyć, że skarpeta ułożyła się z fałdą albo że materiał został skręcony.
Przyrząd ułatwia założenie skarpety, ale nie kontroluje końcowego ułożenia materiału na stopie. Po zakończeniu trzeba sprawdzić, czy skarpeta nie jest podwinięta, ściągacz nie tworzy niepożądanego ucisku, a palce mają wystarczająco dużo miejsca.
Ma to szczególne znaczenie u osób z wrażliwą skórą, obrzękami albo ograniczonym czuciem. Fałda materiału może być przez taką osobę słabiej odczuwana.
W przypadku znacznego obrzęku stopy i podudzia trzeba dodatkowo ocenić, czy wybrana skarpeta sama w sobie jest właściwa. Przyrząd nie zmienia jej rozmiaru ani elastyczności.
Jeżeli ściągacz jest bardzo ciasny, problemem może być nie tylko zakładanie, lecz także ucisk po założeniu. Pomoc do ubierania nie powinna służyć do forsowania zbyt ciasnego produktu na stopę.
Osobnej oceny wymagają wyroby uciskowe. Zwykła skarpeta codzienna i medyczny wyrób uciskowy mogą stawiać zupełnie inne wymagania podczas zakładania.
Nie każdy przyrząd do skarpet jest przeznaczony do każdego poziomu kompresji. Jeśli użytkownik potrzebuje podkolanówek, pończoch albo innych wyrobów uciskowych, powinien sprawdzić zgodność pomocy z konkretnym produktem.
W opisie Aston pojawia się możliwość wspomagania zakładania skarpetek lub rajstop, ale nie należy na tej podstawie automatycznie uznawać urządzenia za przyrząd przeznaczony do wszystkich medycznych wyrobów kompresyjnych. Duża siła potrzebna do rozciągnięcia materiału może wymagać konstrukcji stworzonej właśnie do tego zastosowania.
Przy rajstopach trzeba również pamiętać, że przyrząd pomaga przede wszystkim w rozpoczęciu nakładania materiału na stopę i dolną część kończyny. Dalsze ułożenie rajstop na nogach i tułowiu może nadal wymagać zakresu ruchu, siły oraz sprawności dłoni.
Dlatego podczas oceny przydatności należy przeanalizować cały proces ubierania konkretnego produktu, a nie tylko pierwszy etap.
Jak wybrać wariant Aston i sprawdzić go w codziennym użytkowaniu?
Najlepszym sposobem oceny jest próba wykonania czynności w warunkach zbliżonych do domowych. Użytkownik powinien usiąść na stabilnym krześle, przygotować skarpetę i sprawdzić, czy potrafi umieścić ją na kształtce bez nadmiernego bólu oraz wysiłku.
Następnie warto ocenić, czy może bez głębokiego skłonu opuścić przyrząd przed stopę. Jeżeli podczas tej czynności nadal musi pochylać się niemal tak samo mocno jak bez pomocy, konstrukcja może nie kompensować jego głównego ograniczenia.
W modelu z tasiemkami długość około 88 cm zapewnia znaczny zasięg. Nie oznacza to konieczności wykorzystywania całej długości w każdej sytuacji. Tasiemki można trzymać w takim miejscu, które pozwala zachować kontrolę.
Dobrze sprawdzić, czy użytkownik potrafi trzymać obie strony bez wyślizgiwania się materiału z dłoni. Jeśli cienkie elementy powodują ból albo są trudne do utrzymania, warto porównać rozwiązanie z bardziej sztywnym systemem.
Model de LUX wykorzystuje regulowane ramiona teleskopowe w zakresie około 38–60 cm. Regulacja może być przydatna dla osób o różnym wzroście i różnej wysokości siedziska.
Przed zakupem trzeba jednak sprawdzić, czy użytkownik potrafi samodzielnie ustawić długość ramion. Funkcja regulacji przestaje być praktyczną zaletą, jeśli jej obsługa wymaga siły lub precyzji niedostępnej dla danej osoby.
Warto ustawić ramiona raz pod nadzorem terapeuty lub opiekuna i sprawdzić, czy później mogą pozostawać w tej pozycji. Jeżeli nie ma potrzeby częstego zmieniania długości, użytkownik nie musi regulować ich przy każdym zakładaniu skarpet.
Następnym kryterium jest siła potrzebna do naciągnięcia skarpety na kształtkę. Zależy ona zarówno od przyrządu, jak i od samej skarpety. Luźny produkt bawełniany może zakładać się łatwo, natomiast ciasna skarpeta z mocnym ściągaczem będzie wymagała większej pracy dłoni.
Przyrząd warto więc testować z typem skarpet rzeczywiście używanych na co dzień. Próba wyłącznie z bardzo luźnym modelem nie pokaże, czy użytkownik poradzi sobie ze swoją garderobą.
Rozmiar stopy także może mieć znaczenie. Kształtka musi pozwolić na wprowadzenie stopy do przygotowanej skarpety. Przy bardzo szerokiej stopie, znacznym obrzęku lub nietypowej budowie warto sprawdzić wygodę w praktyce.
Jeśli podczas wsuwania stopa zahacza o krawędzie, nie należy zwiększać siły bez zastanowienia. Najpierw trzeba ocenić, czy skarpeta została prawidłowo przygotowana i czy jej rozmiar pasuje do użytkownika.
Ważna jest także ruchomość stawu skokowego. W wielu pomocach do skarpet łatwiej rozpocząć zakładanie, gdy palce są skierowane do przodu i stopa trafia centralnie w otwór. Osoba z bardzo ograniczoną kontrolą stopy może potrzebować pomocy w jej ustawieniu.
Po wsunięciu palców należy pociągać przyrząd w sposób kontrolowany. Gwałtowne szarpanie może spowodować nierówne przesuwanie materiału.
Nie chodzi o wykonanie czynności jak najszybciej. Pierwsze próby mogą wymagać kilku powtórzeń, zanim użytkownik nauczy się, jak daleko naciągnąć skarpetę na kształtkę i w którym miejscu ustawić stopę.
Nauka techniki jest częścią korzystania z pomocy do ubierania. Początkowa trudność nie musi oznaczać, że przyrząd jest źle wybrany, ale powtarzający się problem z konkretnym ruchem powinien skłonić do ponownej oceny.
Terapeuta zajęciowy lub fizjoterapeuta może obserwować całą czynność i wskazać, czy największą przeszkodą jest zakres ruchu, siła, chwyt, równowaga czy koordynacja. Taka obserwacja pozwala wybrać pomoc według rzeczywistej trudności funkcjonalnej.
Dla osoby z zaburzeniami równowagi ważne będzie przede wszystkim wykonywanie czynności w stabilnej pozycji siedzącej. Przyrząd nie powinien być używany jako punkt podparcia ciała. Nie jest laską, uchwytem do wstawania ani sprzętem przeznaczonym do przenoszenia ciężaru użytkownika.
Teleskopowych ramion nie należy opierać o podłogę i naciskać na nie całym ciężarem tylko dlatego, że przypominają dłuższy uchwyt. Ich zadaniem jest sterowanie pomocą podczas zakładania skarpety.
Podobnie tasiemki służą do pociągania kształtki, a nie do stabilizowania tułowia podczas pochylania.
Przed użyciem warto obejrzeć stan przyrządu. Kształtka z tworzywa nie powinna mieć ostrych pęknięć ani krawędzi, które mogłyby uszkodzić skarpetę lub skórę.
W modelu z tasiemkami trzeba sprawdzić ich mocowanie i stan materiału. Postrzępiona lub częściowo naderwana tasiemka może zerwać się podczas pociągania, dlatego zużycie nie powinno być ignorowane.
W wersji teleskopowej warto sprawdzić ramiona oraz mechanizm regulacji. Powinny utrzymywać ustawioną długość podczas normalnego używania. Jeśli element samoczynnie się składa, zacina albo ma widoczne uszkodzenie, należy ocenić stan sprzętu przed kolejnym użyciem.
Po każdym założeniu skarpety trzeba sprawdzić jej ułożenie. Przyrząd może znacznie ułatwić nakładanie, ale nie zastępuje kontroli końcowego efektu.
Pięta skarpety powinna znaleźć się we właściwym miejscu, palce nie powinny być podwinięte, a materiał nie powinien tworzyć dużych fałd. Ściągacz nie może zostać przypadkowo zwinięty w wąski pierścień, ponieważ zwiększa to miejscowy ucisk.
Osoba, która nie może samodzielnie obejrzeć stopy, może potrzebować lusterka, pomocy opiekuna albo innej metody kontroli.
Warto również zastanowić się nad zdejmowaniem skarpet. Aston pomaga przede wszystkim przy ich zakładaniu. Jeśli użytkownik nie potrafi również zdjąć skarpety bez głębokiego schylania, może potrzebować dodatkowej pomocy do tej czynności.
Nie należy zakładać, że jedno akcesorium automatycznie rozwiąże wszystkie problemy związane z ubieraniem stóp.
Przy wyborze warto więc porównać model z długimi tasiemkami oraz wersję de LUX z teleskopowymi ramionami pod kątem własnych możliwości. Pierwszy zapewnia bardzo prostą, lekką konstrukcję i duży zasięg dzięki tasiemkom. Drugi daje bardziej sztywne elementy sterujące oraz możliwość regulacji ich długości.
Osoba z dobrym chwytem, ale bardzo ograniczonym skłonem może dobrze wykorzystać długie tasiemki. Ktoś, kto preferuje sztywniejszy uchwyt i potrzebuje regulacji zasięgu, może lepiej ocenić wariant teleskopowy. Przy poważnym osłabieniu obu dłoni żaden z tych wniosków nie powinien być przyjmowany bez praktycznej próby.
W przypadku ograniczeń pooperacyjnych trzeba dodatkowo sprawdzić, czy technika nie wymaga ruchu zabronionego na aktualnym etapie rehabilitacji. Przyrząd ma ograniczać potrzebę sięgania do stopy, a nie zachęcać do przekraczania zaleconego zakresu ruchu.
Podczas wyboru nie należy też skupiać się wyłącznie na diagnozie. Dwie osoby po podobnym zabiegu mogą różnić się zakresem ruchu, siłą, wzrostem, długością kończyn i sprawnością dłoni. Bardziej przydatna jest analiza konkretnej czynności.
Można sprawdzić kolejno, czy użytkownik potrafi stabilnie usiąść, przygotować skarpetę, naciągnąć ją na kształtkę, opuścić pomoc przed stopę, wsunąć stopę, pociągnąć uchwyty lub tasiemki i na końcu skontrolować ułożenie materiału.
Jeżeli trudność pojawia się dopiero przy schylaniu, Aston może eliminować znaczną część problemu. Jeżeli natomiast użytkownik nie jest w stanie przygotować skarpety z powodu ograniczonej sprawności dłoni, potrzebna może być inna technika albo pomoc drugiej osoby.
Takie podejście pozwala traktować przyrząd do zakładania skarpet jako pomoc funkcjonalną dopasowywaną do określonego ograniczenia ruchowego, a nie jako uniwersalne rozwiązanie dla każdej osoby mającej problem z ubieraniem.
Przed ostatecznym wyborem warto więc znać dokładny wariant Aston, ponieważ model z tasiemkami i model de LUX stawiają użytkownikowi nieco inne wymagania. Trzeba porównać długość elementów sterujących, rodzaj chwytu, możliwość regulacji, sposób przygotowania skarpety oraz zakres ruchu potrzebny do ustawienia stopy.
Najbardziej użyteczny będzie taki wariant, który zmniejsza ruch sprawiający użytkownikowi największą trudność, a jednocześnie pozostawia czynności, które nadal może wykonywać samodzielnie. Właśnie w ten sposób prosta pomoc do ubierania może wspierać niezależność w codziennych czynnościach bez wymagania głębokiego schylania się do stóp przy każdym zakładaniu skarpet.
