Kontakt z wodą nie musi oznaczać konieczności zdejmowania systemu ciągłego monitorowania glukozy. Wiele współczesnych sensorów CGM projektuje się z myślą o codziennym noszeniu przez kilka lub kilkanaście dni, dlatego mogą pozostawać na skórze podczas prysznica, kąpieli czy pływania. Nie oznacza to jednak całkowitej odporności na wodę w każdych warunkach. Każdy sensor ma określoną klasę szczelności, dopuszczalną głębokość zanurzenia i maksymalny czas przebywania pod wodą, a użytkownik powinien sprawdzić te parametry w instrukcji konkretnego modelu.
Ma to znaczenie między innymi w przypadku systemów iCan. Sensor iCan i6 posiada klasę ochrony IP28 i pozwala na zanurzenie do głębokości 2 metrów przez maksymalnie 2 godziny. W przypadku iCan i3 producent podaje również klasę IP28, lecz dopuszczalna głębokość wynosi do 2,5 metra przez maksymalnie 2 godziny. Już ten przykład pokazuje, dlaczego nie warto przenosić parametrów jednego urządzenia na drugi model, nawet jeśli sensory pochodzą od tego samego producenta.
Wodoodporność sensora ma przede wszystkim umożliwiać normalne funkcjonowanie podczas wielodniowego monitorowania. Użytkownik nie musi kończyć sesji przed każdym prysznicem, a osoba aktywna może korzystać z basenu, jeśli przestrzega ograniczeń przewidzianych dla używanego modelu. Trzeba jednak uwzględnić nie tylko samą elektronikę urządzenia. Woda, pot, kosmetyki, wysoka temperatura, tarcie ręcznikiem i długotrwałe moczenie mogą wpływać na przyczepność warstwy klejącej, nawet jeśli konstrukcja sensora zachowuje szczelność.
Dlatego przed kąpielą lub pływaniem warto wiedzieć, czym różni się odporność na wodę od nieograniczonej możliwości zanurzania urządzenia. W przypadku CGM znaczenie ma również miejsce aplikacji, stan plastra, temperatura otoczenia oraz sposób osuszania skóry po wyjściu z wody.
Czy z sensorem CGM można brać prysznic, kąpać się i pływać?
Możliwość korzystania z prysznica i basenu należy sprawdzać dla konkretnego modelu sensora. Informacja, że urządzenie jest wodoodporne, sama w sobie nie wystarcza do określenia wszystkich warunków użytkowania. Najważniejsze parametry to klasa szczelności, maksymalna głębokość zanurzenia oraz dopuszczalny czas kontaktu z wodą.
Klasa IP opisuje poziom ochrony obudowy urządzenia przed czynnikami zewnętrznymi. W przypadku sensorów CGM użytkownika szczególnie interesuje odporność na kontakt z wodą. Oznaczenia nie należy jednak interpretować jako zgody na dowolnie długie pływanie, nurkowanie czy przebywanie w bardzo gorącej wodzie.
Dobrym przykładem są sensory iCan i3 i iCan i6.
iCan i6 ma klasę IP28. Producent dopuszcza pływanie i zanurzenie urządzenia do głębokości 2 metrów przez maksymalnie 2 godziny. Oznacza to, że można pozostawić sensor na skórze podczas zwykłej kąpieli, prysznica i pływania w warunkach mieszczących się w tych granicach.
iCan i3 również ma klasę IP28, lecz w jego przypadku producent określa możliwość zanurzenia do głębokości 2,5 metra przez maksymalnie 2 godziny.
Różnica wynosząca pół metra może wydawać się niewielka, ale dobrze ilustruje podstawową zasadę korzystania z wyrobów medycznych: należy sprawdzać parametry dokładnie tego modelu, który znajduje się na skórze.
Nie powinno się zakładać, że wszystkie sensory CGM mają identyczną odporność na wodę. Różnice występują pomiędzy producentami, seriami urządzeń, a niekiedy także kolejnymi generacjami produktu.
Prysznic zazwyczaj stwarza mniejsze wymagania niż długie zanurzenie. Woda przepływa po powierzchni urządzenia, ale sensor nie znajduje się przez dłuższy czas na określonej głębokości. Trzeba jednak uważać na mechaniczne uszkodzenie plastra podczas mycia.
Silne pocieranie gąbką, myjką lub ręcznikiem może zahaczyć o krawędź sensora.
Dlatego podczas mycia okolicy aplikacji warto zachować ostrożność. Nie trzeba omijać jej z dużej odległości, lecz nie należy intensywnie pocierać ani podważać krawędzi plastra.
Podobna zasada dotyczy osuszania skóry.
Po wyjściu spod prysznica czy z basenu lepiej delikatnie osuszyć okolice urządzenia niż energicznie trzeć ręcznikiem. Samo tworzywo sensora może dobrze znosić kontakt z wodą, podczas gdy mechaniczne zahaczenie o plaster doprowadzi do jego częściowego odklejenia.
Kąpiel w wannie wymaga dodatkowo uwzględnienia temperatury.
W przypadku iCan producent zwraca uwagę, że temperatura otoczenia przekraczająca 42°C może wpływać na wartości podawane przez urządzenie. Sensor podczas pracy monitoruje również warunki temperaturowe otoczenia, dlatego bardzo gorąca kąpiel nie jest tym samym co zwykły kontakt z wodą o umiarkowanej temperaturze.
W praktyce przy ocenie możliwości korzystania z CGM podczas kąpieli trzeba więc rozpatrywać dwa niezależne parametry: wodoodporność i zakres temperatury pracy.
Urządzenie może być szczelne, a jednocześnie nie nadawać się do przebywania w skrajnie wysokiej temperaturze.
To rozróżnienie ma znaczenie także w przypadku jacuzzi, gorących kąpieli termalnych, sauny czy innych miejsc, w których sensor znajduje się w nietypowych warunkach termicznych.
Wodoodporność nie oznacza odporności na dowolną temperaturę.
Jeżeli instrukcja konkretnego CGM określa dopuszczalny zakres temperatur, należy traktować go niezależnie od klasy szczelności.
Pływanie stawia przed sensorem jeszcze inne wymagania. Oprócz kontaktu z wodą pojawia się ruch kończyn, tarcie stroju kąpielowego, kontakt skóry z wodą przez dłuższy czas oraz mechaniczne oddziaływanie podczas wchodzenia i wychodzenia z basenu.
W przypadku rekreacyjnego pływania użytkownik iCan może pozostawić sensor na skórze, jeśli nie przekracza ograniczeń dotyczących głębokości i czasu zanurzenia przewidzianych dla konkretnego modelu.
Nie oznacza to jednak automatycznie zgody na nurkowanie.
Pływanie na powierzchni i nurkowanie na większą głębokość nie są równoważnymi warunkami użytkowania urządzenia.
Wraz z głębokością wzrasta ciśnienie wody. Jeżeli producent określa maksymalne zanurzenie na 2 albo 2,5 metra, przekroczenie tej wartości oznacza wyjście poza warunki przewidziane dla sensora.
Podobnie wygląda kwestia czasu.
Dwie godziny nie oznaczają nieograniczonej wodoodporności. Jeśli użytkownik planuje bardzo długie przebywanie w wodzie, powinien sprawdzić ograniczenia podane dla konkretnego CGM.
Nie warto również sumować parametrów w dowolny sposób. Informacja „2 metry przez 2 godziny” opisuje warunki określone przez producenta. Nie oznacza na przykład, że na głębokości jednego metra można automatycznie przebywać przez cztery godziny.
Głębokość i czas zanurzenia należy traktować jako granice użytkowania, a nie wartości podlegające wymianie między sobą.
Jak woda wpływa na sensor, plaster i przesyłanie danych CGM?
Szczelność urządzenia jest tylko jedną częścią zagadnienia. Sensor musi także pozostać stabilnie przytwierdzony do skóry przez cały przewidziany okres użytkowania.
W przypadku iCan jeden sensor może działać do 15 dni. W tym czasie użytkownik wielokrotnie bierze prysznic, może ćwiczyć, pocić się i korzystać z basenu. Warstwa klejąca musi więc radzić sobie z codzienną aktywnością.
Jej przyczepność może jednak stopniowo się zmieniać.
Długie moczenie skóry, intensywny wysiłek, częste pływanie i pot zwiększają obciążenie plastra. Szczególnie narażone są jego krawędzie. Jeśli zaczynają się podnosić, ubranie lub ręcznik może łatwiej o nie zahaczyć.
Częściowe odklejenie sensora wymaga większej uwagi niż samo zamoczenie jego powierzchni.
Jeżeli element pomiarowy przemieści się w tkance albo sensor całkowicie odklei się od skóry, nie należy próbować ponownie wkładać go w miejsce aplikacji. Sensor jest urządzeniem jednorazowym.
Właśnie dlatego osoby, które często pływają, intensywnie ćwiczą albo mocno się pocą, mogą zwrócić uwagę na możliwość dodatkowego zabezpieczenia mocowania. Producent iCan wskazuje możliwość wykorzystania dodatkowego plastra ochronnego przy częstym intensywnym wysiłku.
Taki plaster pełni przede wszystkim funkcję mechaniczną. Pomaga ograniczyć podnoszenie krawędzi i przypadkowe zahaczenie o urządzenie.
Nie oznacza to jednak, że dodatkowe zabezpieczenie zwiększa dopuszczalną głębokość zanurzenia.
Jeśli iCan i6 pozwala na zanurzenie do 2 metrów przez 2 godziny, założenie dodatkowego plastra nie zmienia tego parametru. Podobnie w przypadku iCan i3 dodatkowe mocowanie nie zwiększa limitu 2,5 metra.
Plaster zabezpiecza mocowanie, ale nie zmienia klasy szczelności elektroniki sensora.
To ważne rozróżnienie dla osób korzystających z basenu lub wyjeżdżających nad morze.
Przed wejściem do wody warto spojrzeć na urządzenie. Sensor powinien stabilnie przylegać do skóry, a jego mocowanie nie powinno wykazywać oznak znacznego odklejenia.
Jeżeli krawędź plastra delikatnie się podniosła, należy postępować według zaleceń dotyczących zabezpieczenia konkretnego modelu. Nie warto natomiast stosować przypadkowych klejów, substancji chemicznych czy innych metod, których producent nie przewidział do kontaktu z sensorem i skórą.
Znaczenie ma również miejsce aplikacji.
Podczas pływania sensor na ramieniu może znajdować się w obszarze intensywnie pracującym przy każdym ruchu. Urządzenie na brzuchu może natomiast stykać się ze strojem kąpielowym.
Dlatego przed założeniem nowego sensora warto zastanowić się nad codzienną aktywnością przewidzianą na kolejne kilkanaście dni.
Jeśli użytkownik planuje urlop z częstym pływaniem, dobrze wybrać dozwolone miejsce aplikacji, które nie będzie regularnie ocierane przez krawędź stroju kąpielowego.
Nie oznacza to dowolności w wyborze miejsca. Zawsze trzeba korzystać z obszarów przewidzianych dla danego systemu i wieku użytkownika.
W przypadku iCan i6 sensor można umieszczać na brzuchu od 2. roku życia, natomiast od 13. roku życia producent przewiduje brzuch lub tylną część górnego ramienia. Przy wyborze lokalizacji należy więc najpierw uwzględnić zasady konkretnego modelu, a dopiero później wygodę podczas pływania.
Kontakt z wodą może również wpływać na komunikację bezprzewodową.
System iCan przesyła wyniki do kompatybilnego urządzenia poprzez Bluetooth. Woda może osłabiać propagację sygnału radiowego, dlatego podczas zanurzenia transmisja pomiędzy sensorem a telefonem może zachowywać się inaczej niż na lądzie.
Telefon stanowi tu osobny element systemu.
Fakt, że sensor CGM jest wodoodporny, nie oznacza automatycznie, że smartfon można zabrać do basenu. Każde urządzenie ma własną klasę szczelności i własne ograniczenia.
To samo dotyczy osobnego czytnika.
Przykładowo dedykowany iCan view ma ochronę IP54, czyli inną niż sensor iCan i6 z IP28. Czytnik zapewnia ochronę przed zachlapaniem, lecz nie należy traktować go tak samo jak urządzenia przeznaczonego do zanurzenia.
Dlatego podczas pływania trzeba rozdzielić trzy kwestie: odporność sensora, odporność telefonu oraz odporność czytnika.
Parametry sensora nie przechodzą automatycznie na urządzenie odbierające dane.
Jeżeli podczas pływania telefon pozostanie poza skutecznym zasięgiem Bluetooth albo sygnał zostanie osłabiony, w aplikacji może pojawić się czasowa przerwa w bieżących odczytach.
Nie oznacza to automatycznie uszkodzenia sensora przez wodę.
Po wyjściu z basenu i ponownym znalezieniu się telefonu w zasięgu należy umożliwić urządzeniom odzyskanie komunikacji. System iCan potrafi synchronizować dane po czasowym rozłączeniu, dlatego chwilowa utrata transmisji nie musi oznaczać utraty całej historii pomiarów.
Warto jednak pamiętać o różnicy pomiędzy zapisaniem danych a otrzymywaniem ich na bieżąco.
Jeżeli sensor nie komunikuje się z telefonem podczas pobytu w wodzie, użytkownik może nie mieć w tym czasie dostępu do aktualnych wartości i alertów na smartfonie. Późniejsze uzupełnienie historii nie przywróci alertu w momencie, w którym połączenie nie działało.
Ma to szczególne znaczenie dla osób, które podczas aktywności fizycznej potrzebują bieżącej obserwacji glikemii.
Pływanie samo w sobie może wpływać na poziom glukozy. Jest formą aktywności fizycznej, dlatego reakcja organizmu może zależeć od intensywności wysiłku, czasu trwania treningu, wcześniejszego posiłku, stosowanego leczenia oraz indywidualnych cech użytkownika.
Z tego powodu możliwość fizycznego pozostawienia sensora na skórze podczas pływania nie oznacza, że można ignorować monitorowanie glikemii.
Wodoodporność opisuje właściwość urządzenia, a nie bezpieczeństwo metaboliczne konkretnego wysiłku.
Jeśli podczas aktywności aplikacja nie pokazuje bieżącego wyniku, użytkownik powinien postępować zgodnie z zasadami przewidzianymi dla swojego CGM i indywidualnego planu kontroli glikemii.
Po wyjściu z wody warto również sprawdzić, czy sensor nadal stabilnie przylega.
Nie trzeba zdejmować go w celu osuszenia przestrzeni pod urządzeniem. Nie należy też podważać plastra, aby sprawdzić skórę znajdującą się bezpośrednio pod sensorem.
Wystarczy ostrożnie osuszyć powierzchnię i okolice.
Jeżeli mocowanie pozostaje stabilne, a system działa prawidłowo, zwykły kontakt z wodą mieszczący się w parametrach producenta nie wymaga kończenia sesji.
Jakie ograniczenia sensora CGM sprawdzić przed kąpielą lub pływaniem?
Przed pierwszym wejściem do basenu z CGM warto znaleźć w instrukcji kilka konkretnych informacji. Najważniejsza jest klasa wodoodporności danego modelu. Następnie trzeba sprawdzić dopuszczalną głębokość oraz maksymalny czas zanurzenia.
Nie należy opierać decyzji wyłącznie na reklamowym określeniu „wodoodporny”.
Znacznie bardziej użyteczna jest konkretna informacja, taka jak IP28, 2 metry i 2 godziny w przypadku iCan i6.
Dla iCan i3 parametry wynoszą IP28, do 2,5 metra i do 2 godzin.
Takie dane pozwalają określić, czy planowana aktywność mieści się w warunkach użytkowania urządzenia.
Zwykły prysznic, rekreacyjne pływanie w basenie i nurkowanie na większą głębokość to trzy różne sytuacje. Pierwsze dwie mogą mieścić się w zakresie przewidzianym przez producenta konkretnego sensora, natomiast głębsze nurkowanie może przekroczyć dopuszczalne parametry.
Kolejnym punktem jest temperatura.
W przypadku systemu iCan producent zwraca uwagę na temperaturę otoczenia powyżej 42°C. Ekspozycja na tak wysoką temperaturę może wpływać na wskazania urządzenia.
Z tego powodu bardzo gorąca kąpiel wymaga innego podejścia niż pływanie w standardowej temperaturze basenowej.
Szczególnej ostrożności wymagają sauna, jacuzzi i gorące źródła. W takich miejscach problemem nie musi być sama woda. Znacznie większe znaczenie może mieć temperatura przekraczająca warunki przewidziane dla urządzenia.
Klasa IP nie informuje o odporności sensora na wysoką temperaturę.
To częsty błąd w interpretacji parametrów technicznych.
Podobnie warto sprawdzić, czy producent podaje zalecenia dotyczące intensywnego wysiłku, potu i dodatkowego mocowania.
Osoba pływająca sporadycznie może mieć inne potrzeby niż ktoś, kto trenuje w basenie kilka razy w tygodniu. Przy regularnym pływaniu większego znaczenia nabiera trwałość mocowania przez cały okres pracy sensora.
Jeżeli plaster zaczyna się odklejać, dodatkowe zabezpieczenie przeznaczone do takiego zastosowania może ograniczyć ryzyko przypadkowego zerwania urządzenia.
Ważne jest jednak, aby nie zaklejać sensora przypadkowymi materiałami w sposób niezgodny z zaleceniami producenta. Trzeba zwracać uwagę zarówno na stabilność mocowania, jak i kondycję skóry.
Po długim kontakcie z wodą skóra może stać się bardziej miękka, a plaster może inaczej zachowywać się podczas ruchu. Intensywne wycieranie ręcznikiem dodatkowo zwiększa ryzyko podważenia jego krawędzi.
Osoba regularnie korzystająca z basenu powinna również uwzględnić 15-dniowy czas pracy sensora iCan podczas planowania miejsca aplikacji. Urządzenie założone przed wyjazdem wakacyjnym może przez wiele kolejnych dni stykać się z wodą, potem i kosmetykami.
Nie trzeba z tego powodu rezygnować z aktywności. Warto natomiast kontrolować mocowanie.
Trzeba także pamiętać, że wodoodporność dotyczy prawidłowo założonego, nieuszkodzonego urządzenia. Pęknięcie obudowy, poważne mechaniczne uszkodzenie czy częściowe oderwanie sensora tworzą inną sytuację niż kontakt wody z prawidłowo działającym CGM.
Jeżeli po kąpieli pojawia się komunikat o błędzie, nietypowe wskazania albo długotrwały brak odczytów, warto sprawdzić aplikację i komunikację z telefonem. Nie należy automatycznie zakładać, że do środka dostała się woda.
Najpierw trzeba rozróżnić problem z transmisją Bluetooth od problemu z samym sensorem.
Jeśli telefon pozostawał daleko od basenu, przerwa może wynikać po prostu z utraty połączenia. Po zbliżeniu urządzeń komunikacja może wrócić, a dane mogą się zsynchronizować.
Inaczej należy potraktować sytuację, w której sensor został zanurzony głębiej albo pozostawał pod wodą dłużej, niż pozwala instrukcja. Producent iCan wskazuje, że przekroczenie limitu głębokości lub czasu może prowadzić do uszkodzenia sensora albo wpływać na dokładność wyników.
Limit wodoodporności nie jest więc jedynie informacją orientacyjną.
Przy wyborze CGM dla osoby aktywnej fizycznie warto zwrócić uwagę właśnie na parametry związane z wodą. Dla kogoś, kto regularnie chodzi na basen, dopuszczalny czas i głębokość zanurzenia mogą mieć większe znaczenie niż dla osoby, która potrzebuje ochrony głównie podczas codziennego prysznica.
Nie jest to jednak jedyne kryterium wyboru.
Warto uwzględnić również czas pracy sensora, dokładność, częstotliwość odczytów, sposób przesyłania danych, dostępność alertów, kompatybilność telefonu, wygodę aplikacji, wielkość urządzenia i stabilność mocowania.
W przypadku iCan i6 użytkownik otrzymuje sensor działający do 15 dni, który przesyła dane co 3 minuty i ma klasę IP28 z możliwością zanurzenia do 2 metrów przez maksymalnie 2 godziny. Jego niewielka masa i kompaktowe wymiary mogą mieć znaczenie podczas aktywności fizycznej, ponieważ mniejszy element mniej wystaje ponad powierzchnię skóry.
iCan i3 również pracuje do 15 dni i przesyła wyniki co 3 minuty. Jego deklarowana odporność na zanurzenie sięga 2,5 metra przez 2 godziny.
Nie należy jednak wybierać pomiędzy iCan i3 a iCan i6 wyłącznie na podstawie różnicy w dopuszczalnej głębokości. Sposób codziennego korzystania z CGM powinien decydować o tym, które parametry mają dla konkretnej osoby największe znaczenie.
Dla rekreacyjnego pływaka różnica pomiędzy 2 a 2,5 metra może praktycznie nie mieć znaczenia, jeśli przez cały czas pozostaje blisko powierzchni. Dla użytkownika liczy się wtedy bardziej stabilność mocowania, komfort noszenia i możliwość pozostawienia sensora na skórze podczas całej wizyty na basenie.
Z kolei osoba planująca aktywności związane z większym zanurzeniem powinna szczególnie dokładnie sprawdzić ograniczenia urządzenia. CGM przeznaczony do codziennego monitorowania glukozy nie staje się sprzętem nurkowym tylko dlatego, że ma wysoką klasę odporności na wodę.
Podobną ostrożność warto zachować nad morzem. Fale, intensywne ruchy podczas pływania, piasek, częste wycieranie ciała i wielokrotne wchodzenie do wody mogą bardziej obciążać mocowanie niż spokojna kąpiel w wannie.
Po wyjściu z morza nie należy energicznie szorować miejsca aplikacji.
Trzeba także uważać podczas przebierania się. Mokry strój może przylegać do skóry i zahaczyć o sensor, zwłaszcza jeśli jego krawędź znajduje się blisko materiału.
Mechaniczne zerwanie sensora podczas pływania jest innym problemem niż utrata szczelności urządzenia.
Z tego powodu wodoodporność nie powinna usypiać czujności dotyczącej mocowania.
Jeżeli sensor całkowicie odpadnie, nie należy przyklejać go ponownie i kontynuować tej samej sesji. Element pomiarowy został już usunięty z tkanki, dlatego ponowne przyklejenie obudowy do skóry nie przywróci prawidłowego działania.
Przed urlopem lub regularnymi treningami na basenie warto także zaplanować termin wymiany urządzenia. Jeśli do zakończenia 15-dniowej sesji pozostało niewiele czasu, użytkownik powinien wiedzieć, kiedy aplikacja zakończy monitorowanie i kiedy potrzebny będzie nowy sensor.
Szczególnej uwagi wymaga korzystanie z CGM przez dzieci. Sam fakt, że sensor jest wodoodporny, nie eliminuje ryzyka przypadkowego zahaczenia o urządzenie podczas zabawy w wodzie.
U dziecka warto kontrolować mocowanie po kąpieli i zwracać uwagę na stan skóry. Trzeba również przestrzegać miejsc aplikacji przewidzianych dla jego wieku.
Nie należy przenosić sensora w inne miejsce tylko dlatego, że wydaje się wygodniejsze podczas pływania.
Warto też odróżniać odporność na wodę od odporności na wszystkie substancje znajdujące się w środowisku kąpielowym. Instrukcja konkretnego urządzenia pozostaje podstawowym punktem odniesienia przy ocenie kontaktu z nietypowymi warunkami.
Basen, kąpiel w wannie, morze, sauna i jacuzzi nie tworzą identycznego środowiska.
W basenie występuje dłuższe zanurzenie i ruch. Podczas gorącej kąpieli większego znaczenia nabiera temperatura. W morzu dochodzą fale, sól i piasek. Sauna wiąże się przede wszystkim z wysoką temperaturą i intensywnym poceniem.
Dlatego proste stwierdzenie, że „sensor można zamoczyć”, nie wyczerpuje tematu.
Instrukcja powinna podawać granice, w których producent ocenił możliwość bezpiecznego użytkowania urządzenia. Właśnie te wartości należy sprawdzić przed aktywnością.
Dla użytkownika iCan i6 podstawową informacją jest IP28, zanurzenie do 2 metrów i maksymalnie 2 godziny. Dla iCan i3 również obowiązuje IP28, ale deklarowana głębokość wynosi do 2,5 metra przy tym samym maksymalnym czasie.
Trzeba dodatkowo pamiętać o temperaturze przekraczającej 42°C, która może wpływać na działanie i wskazania systemu.
W praktyce zwykły prysznic czy rekreacyjne pływanie mogą więc współistnieć z ciągłym monitorowaniem glukozy. Nie trzeba zdejmować prawidłowo działającego sensora przed każdym kontaktem z wodą, jeżeli aktywność mieści się w parametrach konkretnego urządzenia.
Najwięcej uwagi wymaga przestrzeganie czasu zanurzenia, maksymalnej głębokości, warunków temperaturowych oraz stabilności plastra.
Dobrze dobrany CGM dla osoby pływającej powinien nie tylko zapewniać wymaganą odporność na wodę, lecz również wygodnie pozostawać na skórze podczas ruchu i współpracować z urządzeniem odbierającym dane w codziennych warunkach użytkowania.
Wodoodporność warto więc traktować jako konkretny parametr techniczny, a nie ogólne zapewnienie, że sensor zniesie każdy kontakt z wodą. Prysznic, kąpiel i pływanie są możliwe tylko w granicach przewidzianych dla danego modelu, natomiast przekraczanie dopuszczalnej głębokości, czasu zanurzenia lub temperatury może zwiększyć ryzyko problemów z urządzeniem i wiarygodnością odczytów.
Przed pierwszym wejściem do wody z nowym CGM warto sprawdzić dokładne oznaczenie modelu i jego parametry, nawet jeśli wcześniej korzystało się z innego sensora tej samej marki. Pozwala to uniknąć założenia, że kolejna generacja urządzenia ma identyczne ograniczenia. W przypadku iCan różnica między i3 i i6 dobrze pokazuje, że informacje o wodoodporności zawsze należy przypisywać do konkretnego sensora, a nie do całej kategorii systemów CGM.
