Pierścień stomijny jest plastycznym akcesorium stosowanym pomiędzy okolicą stomii a płytką stomijną w celu wypełnienia wolnych przestrzeni, wyrównania nierówności skóry i ograniczenia podciekania treści stomijnej pod przylepiec. Materiał można zazwyczaj modelować tak, aby dopasował się do kształtu stomii oraz powierzchni brzucha. Jedną z cech różniących dostępne pierścienie jest ich grubość. W sprzedaży znajdują się warianty cienkie, określane niekiedy jako slim, oraz pierścienie o większej grubości. Nie jest to wyłącznie różnica dotycząca ilości materiału. Grubość wpływa na profil tworzonego uszczelnienia, możliwość wypełnienia zagłębień i sposób, w jaki płytka układa się na brzuchu.
Nie istnieje jedna grubość właściwa dla wszystkich osób ze stomią. Cienki pierścień może zapewnić niski profil uszczelnienia, gdy powierzchnia skóry jest stosunkowo równa i nie wymaga wypełnienia większych zagłębień. Grubszy wariant dostarcza więcej modelowalnego materiału, dlatego może lepiej sprawdzać się tam, gdzie trzeba uzupełnić głębszy fałd, bruzdę albo inną nierówność. Większa grubość nie oznacza jednak automatycznie większej szczelności.
Różnice dobrze pokazują dostępne na rynku wyroby. W jednej serii pierścienie mogą występować na przykład w wariantach około 2,0 mm i 4,2 mm, w innej można spotkać wersję cienką około 2,3 mm oraz standardową około 4,5 mm, a jeszcze inni producenci oferują warianty o odmiennej grubości. Określenia „cienki”, „slim”, „standardowy” czy „grubszy” nie tworzą więc jednej uniwersalnej skali obowiązującej wszystkie marki. Przy porównywaniu produktów warto sprawdzać rzeczywistą wartość podaną w milimetrach.
Znaczenie ma również średnica wewnętrzna i zewnętrzna pierścienia, jego szerokość, plastyczność oraz możliwość rozciągania. Grubość jest tylko jednym z parametrów pierścienia stomijnego. Dwa produkty o podobnej wysokości mogą różnić się średnicą, ilością materiału wokół stomii, właściwościami absorpcyjnymi i zachowaniem podczas kontaktu z treścią jelitową lub moczem.
Pierścień nie powinien być traktowany jako sposób na rozwiązanie każdego problemu ze szczelnością. Jeśli płytka ma niewłaściwy profil, otwór nie pasuje do stomii albo na brzuchu powstaje głęboki fałd zmieniający się podczas ruchu, sama zmiana cienkiego pierścienia na grubszy może nie wystarczyć. Profil uszczelnienia trzeba rozpatrywać razem z budową stomii, kształtem brzucha i rodzajem używanej płytki.
Czym różni się cienki pierścień stomijny od grubszego?
Cienki pierścień stomijny zawiera mniejszą ilość materiału w pionowym profilu pomiędzy skórą a płytką. Po uformowaniu tworzy niską warstwę uszczelniającą wokół stomii. Może wypełniać niewielkie nierówności, jednocześnie w mniejszym stopniu zwiększając wysokość całego systemu.
Takie rozwiązanie może być przydatne, kiedy skóra wokół stomii jest dość równa, ale potrzebne jest dodatkowe uszczelnienie bez tworzenia grubej warstwy. Pierścień może wypełnić drobne przestrzenie pomiędzy wewnętrzną krawędzią przylepca a powierzchnią brzucha oraz dopasować się do niewielkich zmian jego kształtu.
Niski profil nie oznacza słabego działania. Skuteczność pierścienia nie wynika wyłącznie z jego grubości. Znaczenie mają właściwości materiału, dopasowanie do stomii, odporność na erozję, możliwość pochłaniania wilgoci oraz prawidłowe ułożenie pod płytką.
Cieńszy wariant może być również łatwiejszy do zastosowania wtedy, gdy użytkownik nie chce znacząco zmieniać profilu płytki. Każdy pierścień umieszczony pod przylepcem dodaje pewną warstwę materiału. Przy niewielkich nierównościach bardzo gruby pierścień może dostarczać więcej masy, niż rzeczywiście potrzeba do wypełnienia wolnej przestrzeni.
Grubszy pierścień stomijny działa według tej samej ogólnej zasady, ale zawiera więcej plastycznego materiału. Większa grubość daje większe możliwości wypełniania zagłębień, fałdów i nierównych konturów skóry. Użytkownik może modelować pierścień w taki sposób, aby materiał znalazł się tam, gdzie pomiędzy płytką a brzuchem powstaje wolna przestrzeń.
Przy głębszej bruździe cienki pierścień może nie dostarczać wystarczającej ilości materiału do jej wyrównania. Grubszy wariant może wtedy utworzyć pełniejsze wypełnienie. Nie należy jednak przyjmować, że każda nierówna powierzchnia wymaga największej dostępnej grubości.
W przypadku niektórych serii producenci wyraźnie wskazują możliwość wykorzystania grubszego wariantu przy głębszych fałdach i nierównościach wokół stomii. Pokazuje to praktyczne znaczenie profilu. Nie chodzi o zwiększenie „mocy” pierścienia, lecz o zapewnienie odpowiedniej ilości materiału do wypełnienia konkretnej przestrzeni.
Pierścienie można zazwyczaj modelować. W zależności od produktu użytkownik może je rozciągać i nadawać im kształt odpowiadający stomii. Niektóre konstrukcje można także dzielić albo wykorzystywać ich fragmenty do wypełnienia określonych miejsc. Konkretne możliwości zależą jednak od właściwości wybranego wyrobu.
Plastyczność ma równie duże znaczenie jak sama grubość. Miękki materiał może dopasować się do nierówności i ruchów brzucha, podczas gdy profil pierścienia określa ilość dostępnej masy uszczelniającej.
Niektóre produkty dopuszczają również łączenie lub nakładanie pierścieni, gdy potrzebne jest dodatkowe wypełnienie. Nie oznacza to jednak, że tworzenie wielu warstw powinno być rutynową praktyką. Każda kolejna warstwa zwiększa wysokość systemu i wpływa na sposób ułożenia płytki.
Jeśli regularnie potrzebna jest bardzo duża ilość materiału, warto zastanowić się, czy problem rzeczywiście dotyczy wyłącznie braku wystarczająco grubego pierścienia. Głębokie zagłębienie, stomia znajdująca się na poziomie skóry albo poniżej jej powierzchni mogą wymagać oceny całego zaopatrzenia.
Pierścień uszczelniający i płytka wypukła nie pełnią identycznej funkcji. Pierścień wypełnia przestrzenie i tworzy uszczelnienie. Wypukłość płytki wpływa natomiast na sposób nacisku wywieranego na okolicę stomii. Gruby pierścień nie powinien więc automatycznie zastępować właściwego profilu płytki.
Tak samo cienki pierścień nie jest przeznaczony wyłącznie dla stomii wystających, a gruby wyłącznie dla stomii płaskich. Kształt samej stomii jest tylko jednym z elementów oceny. Liczy się także powierzchnia brzucha bezpośrednio wokół niej.
Stomia może wyraźnie wystawać ponad skórę, a jednocześnie znajdować się w pobliżu głębokiej blizny. Inna może znajdować się niemal na poziomie skóry, ale otaczać ją stosunkowo równa powierzchnia. Dobór grubości powinien odpowiadać rzeczywistemu profilowi okolicy okołostomijnej, a nie pojedynczej cesze.
Warto również odróżnić grubość od średnicy. Pierścień o grubości 2 mm może występować w kilku średnicach. Podobnie grubszy wariant może mieć różne otwory wewnętrzne. Średnica decyduje o początkowym rozmiarze i zakresie powierzchni, natomiast grubość opisuje wysokość materiału.
Niektóre serie oferują także różną szerokość pierścienia, czyli ilość materiału pomiędzy jego wewnętrzną a zewnętrzną krawędzią. Szerokość i grubość są odrębnymi parametrami. Szeroki, cienki pierścień może pokrywać większą powierzchnię skóry, ale nadal zachowywać niski profil.
Takie rozróżnienie jest ważne podczas zakupów. Określenie „większy pierścień” może dotyczyć większej średnicy, większej szerokości albo większej grubości. Nie są to cechy zamienne.
Jak grubość pierścienia wpływa na uszczelnienie wokół stomii?
Podstawowym zadaniem pierścienia jest uszczelnienie przestrzeni pomiędzy stomią, skórą i płytką stomijną. Jeżeli powierzchnia brzucha nie jest idealnie równa, przylepiec może nie kontaktować się z nią jednakowo na całym obwodzie. W powstałej szczelinie treść ze stomii może znaleźć drogę pod płytkę.
Pierścień wypełnia taką przestrzeń. Jego plastyczny materiał dopasowuje się do nierówności, a po dociśnięciu płytki tworzy dodatkową barierę. Grubość określa między innymi, ile materiału pozostaje do modelowania w pionowym profilu uszczelnienia.
Przy bardzo niewielkich nierównościach cienki wariant może wystarczyć. Pozwala zachować niewielką odległość pomiędzy płytką a skórą, a jednocześnie uzupełnia drobne szczeliny. Z tego względu producenci niektórych pierścieni określają cienkie wersje jako rozwiązania o niskim profilu.
Niski profil może mieć znaczenie również dla dyskrecji sprzętu. Pierścień znajduje się wprawdzie pod płytką, ale jego wysokość wpływa na całkowite ułożenie systemu. Różnica kilku milimetrów nie zawsze będzie zauważalna pod ubraniem, jednak przy określonej budowie sprzętu może wpływać na sposób, w jaki płytka układa się na ciele.
Nie powinno się jednak wybierać cienkiego pierścienia wyłącznie dlatego, że jest mniej widoczny. Najważniejsze jest wypełnienie przestrzeni wymagającej uszczelnienia. Zbyt mała ilość materiału może pozostawić zagłębienie, przez które treść nadal będzie przedostawała się pod przylepiec.
Grubszy pierścień daje więcej możliwości przy wyraźniejszych nierównościach. Jeśli obok stomii znajduje się głęboka blizna albo fałd, większa ilość materiału może lepiej wypełnić jego przestrzeń. Po uformowaniu pierścień może stworzyć łagodniejsze przejście pomiędzy zagłębieniem a pozostałą powierzchnią brzucha.
Nie należy jednak utożsamiać większej grubości z możliwością dowolnego wyrównania każdego zagłębienia. Bardzo głęboki fałd może wymagać bardziej złożonego rozwiązania. Jeśli uszczelnienie trzeba budować z coraz większej ilości materiału, warto ponownie ocenić cały system stomijny.
Znaczenie ma także ruch brzucha. Okolica stomii nie jest nieruchomą powierzchnią. Zmienia kształt podczas siadania, wstawania, pochylania się, kaszlu i napinania mięśni. Fałd niewidoczny podczas stania może stać się głęboki w pozycji siedzącej.
Pierścień powinien współpracować z tymi zmianami. Plastyczność pozwala materiałowi dopasować się do powierzchni, jednak zbyt duża ilość masy w niewłaściwym miejscu może również wpływać na zachowanie płytki podczas ruchu.
Dlatego przed wyborem grubości warto obejrzeć okolice stomii w różnych pozycjach ciała. Jeśli powierzchnia pozostaje stosunkowo płaska niezależnie od pozycji, niski profil może być wystarczający. Jeśli podczas siadania powstaje wyraźna bruzda prowadząca od stomii w stronę krawędzi płytki, potrzebne może być bardziej rozbudowane wypełnienie.
Szczególnie istotne są kanały prowadzące bezpośrednio od stomii. Płynna treść może przemieszczać się nimi pod przylepiec. W takim przypadku zadaniem pierścienia jest przerwanie tej drogi poprzez wypełnienie wolnej przestrzeni.
Cienki pierścień może skutecznie uszczelnić płytką nierówność, a grubszy może zapewnić więcej materiału do wypełnienia głębszej. Nie jest to jednak sztywna reguła pozwalająca dobrać produkt bez obejrzenia brzucha.
Na działanie pierścienia wpływa również konsystencja treści stomijnej. Przy ileostomii wydzielina często ma płynną lub półpłynną postać. Może łatwo przenikać w niewielkie szczeliny i działać drażniąco na skórę. Przy kolostomii treść często jest bardziej zwarta, choć jej konsystencja może się zmieniać. W urostomii sprzęt musi natomiast radzić sobie ze stałym odpływem moczu.
Pierścienie uszczelniające mogą mieć właściwości absorpcyjne i pochłaniać część wilgoci. Materiały różnych producentów zachowują się jednak inaczej podczas kontaktu z wydzieliną. Niektóre pęcznieją, inne stopniowo ulegają erozji. Odporność materiału na działanie treści stomijnej może wpływać na utrzymanie szczelności równie mocno jak początkowa grubość.
Z tego powodu dwa pierścienie o grubości 4 mm nie muszą zachowywać się identycznie podczas noszenia. Mogą różnić się składem, elastycznością, chłonnością i odpornością na rozpuszczanie. Sam parametr podany w milimetrach nie opisuje więc całej funkcjonalności.
Warto obserwować pierścień po zdjęciu zużytej płytki. Jego wygląd może dostarczyć informacji o tym, jak zachowywał się pod sprzętem. Jeśli materiał w jednym miejscu jest mocno wypłukany, może to wskazywać kierunek kontaktu z treścią.
Podobnie warto sprawdzić spodnią powierzchnię przylepca. Powtarzający się kierunek podciekania może wskazywać na nierówność, której obecne uszczelnienie nie wypełnia wystarczająco. Nie zawsze rozwiązaniem będzie jednak grubszy pierścień. Czasami potrzebna jest zmiana sposobu jego uformowania albo inny profil płytki.
Grubość wpływa także na możliwość modelowania otworu. Pierścienie można w wielu przypadkach rozciągnąć tak, aby wewnętrzna średnica pasowała do stomii. Większa ilość materiału może dawać inne możliwości formowania niż wariant cienki, ale zawsze trzeba uwzględnić zalecenia dotyczące konkretnego produktu.
Pierścień powinien tworzyć uszczelnienie blisko stomii, ponieważ pozostawienie dużej odsłoniętej powierzchni skóry zwiększa możliwość kontaktu z wydzieliną. Jednocześnie materiał nie powinien w niekontrolowany sposób uciskać stomii.
Szczególnie po operacji trzeba regularnie kontrolować jej rozmiar. Stomia może zmieniać średnicę w okresie pooperacyjnym, dlatego pierścień uformowany według wcześniejszego wymiaru nie zawsze będzie pasował po kilku tygodniach.
Grubszy pierścień nie zwalnia z takiej kontroli. Nie powinien służyć jako sposób na wypełnienie bardzo dużej przestrzeni pozostawionej przez nieprawidłowo przygotowany otwór płytki. Najpierw trzeba ocenić podstawowy sprzęt, a dopiero później dobrać dodatkową warstwę uszczelniającą.
Profil pierścienia może mieć także znaczenie przy płytkach wypukłych. Gruby pierścień umieszczony pod wypukłą płytką zmienia konfigurację całego systemu, dlatego nie należy traktować tych dwóch elementów niezależnie. W niektórych sytuacjach pierścień może współpracować z wypukłością, lecz sposób takiego połączenia powinien odpowiadać budowie stomii i brzucha.
Nie można również zakładać, że grubszy pierścień zawsze zwiększy wypukłość w korzystny sposób. Wpływ zależy od miejsca ułożenia materiału, jego podatności na nacisk i konstrukcji płytki.
Cienki czy grubszy pierścień stomijny — jaki warto wybrać?
Pierwszym parametrem do sprawdzenia jest rzeczywista grubość podana w milimetrach. Nazwy handlowe nie zawsze pozwalają porównywać produkty różnych marek. Jeden producent może określać wariant jako slim, drugi jako thin, a kolejny po prostu podawać jego wysokość.
Przykładowo w jednej rodzinie produktów można znaleźć pierścień o grubości około 2 mm oraz wariant około 4,2 mm. Inna seria oferuje cienki pierścień około 2,3 mm i standardowy około 4,5 mm. Dostępne są również produkty mające około 3 mm czy 4 mm. Nie istnieje jedna wartość graniczna, od której każdy pierścień staje się „gruby”.
Z tego względu podczas zmiany marki warto porównywać konkretne parametry, a nie samą nazwę wariantu. Pierścień określony przez jednego producenta jako cienki może mieć inną wysokość niż podobnie nazwany produkt konkurencyjnej firmy.
Drugim parametrem jest średnica wewnętrzna. Musi umożliwiać dopasowanie pierścienia do stomii. Wiele modeli można rozciągać i formować, ale zakres takiej modyfikacji zależy od konstrukcji produktu.
Znaczenie ma także średnica zewnętrzna. Określa ona powierzchnię, na której znajduje się materiał uszczelniający. Większa średnica zewnętrzna nie oznacza większej grubości. Produkt może być szeroki i jednocześnie bardzo cienki.
Niektóre serie oferują różne szerokości. Warto wtedy zastanowić się, jak dużą powierzchnię skóry ma pokrywać pierścień. Szerokość odpowiada za zasięg uszczelnienia, natomiast grubość wpływa przede wszystkim na jego profil.
Kolejnym kryterium jest głębokość nierówności. Przy prawie płaskiej powierzchni, na której występują jedynie drobne bruzdy, cienki wariant może zapewnić wystarczającą ilość materiału. Pozwala zachować niski profil i jednocześnie tworzy dodatkowe uszczelnienie przy stomii.
Jeżeli skóra ma głębsze fałdy lub zagłębienia, warto rozważyć grubszy pierścień. Większa ilość materiału ułatwia wypełnienie wolnej przestrzeni. W przypadku niektórych produktów producenci właśnie do takich warunków wskazują warianty o większej grubości.
Nie oznacza to, że osoba mająca nierówną skórę zawsze powinna wybrać najgrubszy dostępny produkt. Celem nie jest stworzenie możliwie wysokiego pierścienia, lecz uzyskanie możliwie ciągłego uszczelnienia. Jeśli cieńszy materiał wypełnia przestrzeń i nie dochodzi do podciekania, dodatkowa wysokość może nie przynieść korzyści.
Warto uwzględnić także lokalizację nierówności. Głęboki fałd znajdujący się tylko po jednej stronie stomii nie zawsze wymaga takiej samej ilości materiału na całym obwodzie. Plastyczny pierścień można w zależności od modelu uformować w sposób uwzględniający miejscową różnicę.
Niektóre pierścienie można rozdzielać na fragmenty albo modelować tak, aby więcej materiału znalazło się w wybranym miejscu. Inne można nakładać warstwowo. Możliwość modyfikowania pierścienia warto sprawdzić przed zakupem, ponieważ zwiększa zakres dopasowania do nieregularnej powierzchni.
Kolejnym aspektem jest komfort. Grubszy pierścień tworzy większą warstwę pod płytką. Dla wielu osób nie będzie to problemem, ale przy określonej konstrukcji sprzętu użytkownik może odczuwać różnicę w jego profilu.
Cienki wariant może być atrakcyjny dla osób, które potrzebują uszczelnienia, ale chcą zachować możliwie płaskie ułożenie płytki. Niski profil jest szczególnie użyteczny wtedy, gdy nie ma potrzeby wypełniania głębokich nierówności.
Nie należy natomiast poświęcać szczelności wyłącznie dla uzyskania cieńszego systemu. Jeśli niewystarczająca ilość materiału pozostawia kanał pod płytką, ryzyko przecieku ma większe znaczenie niż kilka dodatkowych milimetrów profilu.
Wybierając pierścień, warto sprawdzić także jego odporność na erozję. Materiał znajdujący się bardzo blisko stomii może mieć kontakt z wydzieliną. Przy płynnej treści proces ten może przebiegać intensywniej.
Trwałość uszczelnienia nie jest prostą funkcją grubości. Grubszy pierścień zawiera więcej materiału, ale jeśli jego właściwości nie odpowiadają warunkom, sama wysokość nie gwarantuje dłuższego czasu użytkowania.
Podobnie nie należy zakładać, że cienki pierścień musi zużywać się szybciej. Nowoczesne materiały projektuje się z myślą o zachowaniu szczelności mimo niewielkiego profilu. Rzeczywisty efekt zależy od produktu, rodzaju treści stomijnej, dopasowania i czasu noszenia sprzętu.
Istotna jest także chłonność. Pierścień może pochłaniać wilgoć znajdującą się przy skórze. Nadmierna wilgotność utrudnia utrzymanie zdrowej okolicy okołostomijnej, dlatego właściwości materiału mogą wspierać ochronę skóry.
Nie powinno się jednak używać grubszego pierścienia wyłącznie w celu „wchłonięcia większej ilości” przeciekającej treści. Pierścień ma przede wszystkim ograniczać możliwość przedostawania się wydzieliny pod płytkę, a nie pełnić funkcję magazynu dla treści, która już znalazła się poza workiem.
Jeśli treść regularnie dociera pod pierścień, należy sprawdzić przyczynę. Może nią być niewłaściwie uformowany otwór, nierówność, erozja materiału albo problem z profilem całego systemu.
Przy wyborze warto zwrócić uwagę na łatwość modelowania. Pierścień powinien pozwalać na ukształtowanie otworu zgodnego z budową stomii. Okrągły fabryczny kształt nie oznacza, że produkt nadaje się wyłącznie do okrągłych stomii.
Stomia może być okrągła, owalna lub nieregularna, dlatego plastyczny materiał daje możliwość dopasowania do jej konturu. W tym zakresie zarówno cienkie, jak i grubsze pierścienie mogą zapewniać dużą elastyczność.
Sprawność dłoni również może wpływać na wybór. Cieńszy pierścień może wymagać delikatniejszego modelowania, natomiast grubszy daje więcej materiału do uchwycenia. Nie oznacza to jednak, że jedna wersja jest zawsze łatwiejsza. Różnice pomiędzy materiałami mogą być większe niż różnica wynikająca z samej grubości.
Przed zakupem dobrze jest również sprawdzić liczbę pierścieni w opakowaniu oraz ich kompatybilność z używanym sprzętem. W wielu przypadkach pierścienie można stosować z różnymi systemami, ale zawsze warto uwzględnić instrukcję konkretnego wyrobu.
Nie należy wybierać grubości na podstawie ceny. Cienki pierścień nie jest „uboższą” wersją grubszego, podobnie jak grubszy nie jest automatycznie produktem wyższej klasy. Są to różne profile przeznaczone do różnych potrzeb związanych z uszczelnieniem.
W praktyce cienki wariant warto rozważyć, gdy potrzebne jest dodatkowe uszczelnienie przy stosunkowo równej powierzchni, drobnych nierównościach albo wtedy, gdy użytkownik chce ograniczyć zwiększenie profilu sprzętu. Grubszy może być przydatny, kiedy trzeba wypełnić bardziej widoczne zagłębienie, bruzdę lub fałd.
Decyzję może ułatwić obserwacja starego sprzętu. Jeśli po zdjęciu płytki widać wyraźny kierunek podciekania, warto sprawdzić odpowiadający mu fragment skóry. Powtarzalne przeciekanie w jednym miejscu często dostarcza więcej informacji niż samo pytanie o nominalną grubość pierścienia.
Jeśli cienki wariant przez cały przewidywany czas noszenia zachowuje uszczelnienie, skóra pozostaje w dobrym stanie, a treść trafia do worka, nie ma automatycznej potrzeby przechodzenia na grubszy. Zwiększenie ilości materiału bez konkretnego powodu nie musi poprawić działania sprzętu.
Jeżeli natomiast cienki pierścień nie wypełnia zagłębienia, a płytka pozostawia w tym miejscu przestrzeń, grubszy profil może dostarczyć potrzebnej ilości materiału. Trzeba jednak sprawdzić, czy źródłem problemu nie jest konstrukcja samej płytki.
Podobna zasada działa w przeciwną stronę. Jeśli gruby pierścień tworzy niepotrzebnie wysoką warstwę, utrudnia ułożenie płytki albo powoduje, że system gorzej dopasowuje się do ruchów brzucha, warto ocenić cieńszy wariant. Pierścień powinien wypełniać nierówność, a nie tworzyć nową.
Znaczenie ma również zmiana sylwetki. Przyrost lub spadek masy ciała może zmienić głębokość fałdów i położenie stomii względem powierzchni brzucha. Produkt, który wcześniej zapewniał dobre uszczelnienie, po pewnym czasie może wymagać ponownej oceny.
Zmiany mogą wystąpić również wraz z powstaniem przepukliny okołostomijnej albo zmianą napięcia tkanek. Jeśli okolica stomii wyraźnie zmienia kształt, samo przejście na grubszy pierścień nie powinno zastępować konsultacji ze specjalistą.
Utrzymujące się podciekanie, pieczenie skóry, ból, nadżerki lub bardzo krótki czas utrzymywania się sprzętu wskazują na potrzebę sprawdzenia całego zaopatrzenia. Pielęgniarka stomijna może ocenić stomię i brzuch w różnych pozycjach oraz sprawdzić, czy problem wynika z grubości pierścienia, jego uformowania, profilu płytki czy innej przyczyny.
Cienki i grubszy pierścień realizują więc ten sam podstawowy cel, ale robią to przy innej ilości materiału dostępnego do utworzenia profilu uszczelniającego. Cienki pierścień zapewnia niższy profil i może wystarczyć przy niewielkich nierównościach, natomiast grubszy daje więcej materiału do wypełniania głębszych fałdów i zagłębień. Różnicy nie należy jednak analizować w oderwaniu od średnicy, szerokości, plastyczności, właściwości materiału i rodzaju płytki.
Najbardziej użyteczny pierścień nie musi być ani najcieńszy, ani najgrubszy. Powinien tworzyć ciągłe uszczelnienie, współpracować z ruchami brzucha i ograniczać kontakt treści stomijnej ze skórą bez niepotrzebnego zwiększania wysokości całego systemu. Profil uszczelnienia ma odpowiadać przestrzeni, którą rzeczywiście trzeba wypełnić — właśnie ta zależność pozwala rozsądnie porównać cienkie i grubsze pierścienie stomijne przed wyborem konkretnego wariantu.
